Joe Satriani - Joe Satriani (1995)

Veruit het meest bescheiden en ingetogen album van Joe Satriani. Eigenlijk is dit album onvergelijkbaar met de rest van zijn albums. Het openingsnummer is nog een uitbundige rockspetter, maar daarna verandert het geluid geleidelijk naar blues en kun je genieten van rustige, soms ietwat introverte nummers. Er is dan vanzelfsprekend bijna geen sprake van bombastische muziek en de nadruk ligt deze keer niet op gitaarvirtuositeit en bijzondere gitaar-effecten, maar meer op hoe je een goeie bluessong vertolkt. Het album luistert weg als een aangrijpend geheel bestaande uit bedrukte stemmingen afgewisseld door ook wel weer optimistische klanken. Dit 'bescheiden' uitgevoerde blues-uitstapje kan de Satriani-luisteraar in eerste instantie wat teleurstellen, maar als je deze plaat opzet dan beleef je hem ook echt, en luister je hem helemaal uit.

Lekker album vindt dit ook zijn beste.

Het nummer Home is echt prachtig

Wat ook erg verfrissend is, is het drumwerk van Manu Katche (op de meeste nummers). Ik hoefde niet eens in de inlay van het hoesje te kijken om te weten wie er achter de drumkit zat (en dat heb ik niet vaak met drummers)

Op deze plaat hoor je ook heel goed dat gitaarspelen hard werken is en dat Joe de noten echt uit z'n vingers perst. Als je hem live ziet merk je dit ook heel goed.

Voor mij is dit een erg verrassend en sterk album van Joe Satriani. Satriani richtte zich altijd al meer op zaken op melodie, gevoel, sfeer en pakke songs dan de meeste andere gitaarvirtuozen en op dit album is dit vooral erg goed te horen. Een heerlijk ingetogen plaat om bijvoorbeeld 's avonds laat naar te luisteren. Jazz en blues voeren hier de hoofdtoon in combinatie met het herkenbare melodieuze gitaarspel van Satriani. Heerlijke cd.

Ik zou zo graag een voldoende geven,maar omdat ik een paar nummers niks aan vind...
Sittin Round krijg ik een enorm gevoel alsof ik Hendrix luister.
Helaas dus een 2.5*

Verrassend album met een relaxte Joe, alleen de doodgespeelde Down, down, down hoeft van mij niet. Mooie hoes.
De etnische klanken in Morrocan sunset mag hij vaker doen.

verfrissend, laid back en funky dat kan joe dus ook. heel sterke songs met een geweldige band, manu katche en nathan east.

Lekker niet van fusion gespeend album, beetje verschillende sfeertjes. If en Slow Down Blues kunnen met meeste bekoren, maar heel dit album heeft een lekkere, wat jazzy flow.

In eerste instantie werd het als een minder album ontvangen; alsof de ietwat dalende lijn van Time Machine werd doorgezet. Het album Joe Satriani bevalt echter andere muziek dan dat je van hem gewend bent. Vandaag de dag begint het nog steeds pas vanaf de tweede luisterbeurt wat mooier te worden, m.u.v. look My Way ( een nummer met zang.)

Down, Down, Down .

Prima album. Alleen valt Look My Way een beetje uit de toon. Ik weet nog niet wat ik hier mee aan moet.

Gek is het toch dat ik pas bij een nieuwe luisterbeurt na achttien jaar kan waarderen wat Satriani hierop presteert, ook al omdat ik ondertussen ietsje meer ervaring in blues en jazz heb. Het is mijlenver verwijderd van de zo vaak uitbundige Satriani maar daarom niet minder genietbaar. Ik heb ook het gevoel dat vele nummers als het ware op dat moment zelf ontstaan, mooi gedaan.

Voor mij is dit de beste van Satriani,de nummers zijn wat ingetogener en met veel gevoel gespeeld.
Prima productie en ook de andere muzikanten zijn erg goed. Heerlijk om 's avonds op de bank te liggen en deze nog eens te pakken.

Het 6e studioalbum van Joe is er 1 voor de fijnproevers. Stevige Rock met flitsende gitaarpartijen heeft plaatsgemaakt voor meer ingetogen nummers met subtieler gitaarwerk. Dit komt het meest naar voren in de 2 echt fantastische blues nummers Down Down Down en Sick Mother Fucker (S.M.F). Verder zit er veel gevoel in nummers als Home, Morrocan Sunset, My World en het mooie Sittin' Around als afsluiter. Gelukkig zitten er wat uptempo nummers in voor de broodnodige afwisseling. Zoals de boogietrip Look My Way (met zang). De vreemde eend in de bijt is Killer Bee Bop, das meer een avantgardistisch experimenteel nummer wat op dit album echt niet thuis hoort.
Je moet er wel voor in de stemming zijn om deze plaat op te zetten en er de juiste waardering aan te geven.