Joe Satriani - The Extremist (1992)

Qua sound heeft dit heel veel van "Guns N Roses - Use your illusions", alleen houdt Joe Satriani zijn mond wel dicht

Deze cd was voor mij de eerste kennismaking met satriani, en echt voor mij zijn beste, de cd staat vol met supermelodieuse ijzersterke gitaarsongs , onvoorstelbaar wat een lekkere plaat

Ik ben het inderdaad met toffe gozer eens en naar mijn mening is 'Why' een van Joe's beste nummers ooit!

ook voor mij de eerste keer dat ik deze virtuoos hoorde en ik vind het een super goeie plaat.

Tears in the Rain vind ik ook zo mooi....

Leuke plaat. Maar ik vind dat satriani wel betere platen heeft.

Why, The Extremist, Motorcycle driver en War zijn echter wel echte toppers. Maar voor de rest vind ik de nummers wat matig en ook de sound kan mij niet echt bekoren.

Maar ondanks dat toch 3,5 ster.

Cryin' geeft me keer op keer kippevel. Gelukkig geen vocale nummers, dit doet afbraak aan zijn latere platen vind ik.

Friends is mijn lievelingsnummer van dit album,ongelofelijk hoeveel prachtvolle klanken hij altijd maar weer uit zijn gitaar tovert! The Extremist (titel album) speelde hij onlangs nog tijdens zijn Super Colossal tour in een snikheet Hardenberg !

Prachtig album.

War is buiten de andere genoemde ook een topper hoor

stuk voor stuk gewoon schitterend

een goeie plaat die ik helemaal nooit maar dan ook echt nooit meer luister

War is echt schitterend. Gaat ook zo lekker lang door. En die solo in het midden........mmmmmm!

Klopt dat is een mooi nummer ik kan dat nummer op de gitaar spelen.

Volgens mij de beste plaat van Satriani. Zakt nergens in, en er zitten aangename rustige nummers in verwerkt. En Friends (topper op zich) natuurlijk, samen met Ceremony mijn twee favoriete liedjes van de Joe.

Na twee luisterbeurten vind ik het een prima plaat, maar raak nergens enthousiast.
Kan ook aan de stemming liggen, als ik over een week deze plaat weer opzet dat het ineens 10x leuker is, maar tot nu toe doet het me niet zo veel.

IK moet zeggen als ik de gitaarkunst van Joe opzet, voel ik me gelijk beter als het even minder gaat.
Deze is dan ook de favoriet van de 2 die ik heb...heerlijk Rock-album.

Weer ruim 40 minuten genieten geblazen met deze Satriani. Alhoewel ik aan afsluiter New Blues niets aanvindt mag de rest er zeker wezen. Het album heeft weer een lekker sfeertje, stevig geluid ook. The Extremist is overigens beslist niet beter dan de voorgangers, het is eerder zijn minste tot dan toe;ware het niet dat het elkaar niet veel ontloopt. Mooiste nummers zijn Tears in the Rain en Why.

De beste instrumentale plaat die ik ooit heb geluisterd. Zo mooi zijn de melodieen van joe nog nooit geweest (en zullen waarschijnlijk ook nooit meer worden). Een terechte plaats in mijn top 10, en eigenlijk een schande dat er maar zo weinig op dit album gestemd wordt.

Dit album klinkt nog "symfonischer" dan Flying into a Blue Dream. Ik blijf als rockliefhebber Surfin With The Alien het meest pure gitaarrockwerk van hem vinden
Maar de muziek van dit album is natuurlijk goed. Net als op Blue Dream heeft hij John Cuniberti, maar ook nog ene Andy Johns (een bekende in de rockwereld) als producer. Die waren er niet bij op de Alien. Wellicht dat deze heren het geluid mede bepaald hebben.

Het geluid is, net als op Blue Dream, veel voller geworden. Ook op dit album bespeelt Satriani veel instrumenten. Op een aantal nummers zijn nu ook frequent toetsen te horen. Friends is een fraai werk voor twee gitaren. Je hoort een mooie lage partij en zijn opzwepende solo's klinken daar lyrisch bovenuit. The Extremist en War zijn nummers volgens hetzelfde recept inclusief een vette mondharmonica. Cryin' is een mooie lyrische ballad. Rubina's Blue Sky Happiness wordt zijn multi-instrumentalisme goed uitgebuit (hij moet gek op zijn vrouw zijn). Op Tears in the Rain zou hij zelfs voor een bespiegelende John McLaughlin kunnen doorgaan.
Why klinkt als een meerstemmig gitaar-instrumentaaltje van The Eagles. Voor de goede verstaander; dit is niét lullig bedoeld, integendeel.
Als blues-liefhebber vindt ik New Blues een goede poging om buiten het geijkte bluesschema te treden. Het nummer pakt halverwege lekker heavy uit.

Mijn hart springt weer op bij Summer Song en Motorcycle Driver. Dat is het werk, waar je niet bij kunt blijven stilzitten, zoals we het kennen van Alien.

4.5 ster van mij.

Eigenlijk is dit een plaat waar gewoon geen mindere nummers op staan.
Summer Song is zo'n ongelooflijk lekker nummer!!

Een mens koopt veel te veel platen, veel te veel cd's en veel te veel vinylplaten, dat laatste zeker de laatste twee jaren, en vergeet soms welke pareltjes hij op cd heeft liggen. Ik volg Joe Satriani tamelijk nauwgezet hoewel ik ook al een paar jaren niet "mee" ben. Twee maal na elkaar heb ik deze vandaag beluisterd want ik krijg een tintelend gevoel (en het zijn niet de "kozientjes"!) bij dit album, nergens maar dan ook nergens krijg ik het gevoel dat hij overdrijft, hij speelt klassesolo's in klassesongs (War, Summer Song en Motorcycle Driver) en weet in alles perfect te doseren. Twijfels houd ik nog over bij het laatste nummer, New Blues, lijkt mij nog altijd niet te passen op dit album. Laat een opkomend rothumeur behandelen met deze plaat. Meesterlijk.

Ik ben geen uitgesproken liefhebber van instrumentale albums, en al helemaal als het puur gitaargedreven muziek betreft. Het neigt vaak te ontaarden in gitaargefreak en "kijk eens hoeveel noten ik in een minuut kan spelen en hoe snel ik met mijn vingers over het fretbord ga". Joe Satriani is tot op zekere hoogte een prettige uitzondering hierop. Naast het feit dat Satriani een gitarist van wereldformaat is, kan hij ook bijzondere mooie composities schrijven. En dat hoor ik terug op "The Extremist". Geen uitgesproken gitaarpatserij, maar goed gitaarspel, soms rustig en ingetogen, de andere keer rockend en fel. De solo's en de ritmepartijen zijn prima en sluiten uitstekend op elkaar aan. Toch vind ik het een klein beetje jammer dat het alleen maar instrumentaal is. Ik vind dat (goede) teksten bijdragen aan de diepgang. Satriani ondervangt dit dan wel weer goed door met veel emotie te spelen en niet alleen op zijn techniek te vertrouwen. Dus ondanks de nodige scepsis vooraf is dit een prima plaat van een fantastische gitarist.

Heb de hele cd zonet nog geluisterd, en er zit geen één nummer bij die ik niet uber mega vet awesome ultra ongeloofelijk vond. Vooral Rubina's Blue Sky happiness is een zeer aanstekelijk nummer fantastische melodie. Joe heeft zich weer helemaal overtroffen met deze ongeloofelijke plaat.

Een van zijn beste albums, ooit gemaakt! En wat ook meegenomen is: een geweldig goede opname. Het gitaargeweld spettert uit de speakers....zijn gitaarwerk gaat nooit vervelen.

100% juiste constatering. Ook zijn debuutalbum vind ik top.
Dit album raakt mij veel minder als zijn eerste 3 albums

Met The Extremist lijkt wel of alles op zn plaats valt. De kritieken die ik op al zijn voorgaande albums had, bv zwakke composities en eentonigheid, zijn compleet verdwenen. Er staan enkel goede tot prachtige tracks op. Per nummer zit er veel meer melodie en structuur in. Krachtpatserij heeft plaatsgemaakt voor balans. Dit alles maakt het album van begin tot eind zeer boeiend. Wat ook opvalt is dat er nu een heel arsenaal aan muzikanten eraan hebben meegewerkt. Zo zijn daar de broertjes Bissonettes (drums en bass) , oa bekent van David Lee Roth en Topproducer Andy Johns die de orgel bespeelt.
Topnummers voor mij zijn Summer Song en Motorcycle Driver wat mijn rock hart sneller doet kloppen. Maar toch effe mijn speciale aandacht voor het klassiek aandoende Pachelbel Canon. Een wonderschoon nummer in al zn eenvoud. Satch met zijn gitaar en verder helemaal niets........ je wordt van het uptempo swing nummer (Summer Song) teruggeworpen naar pure stilte tussen de simpele noten. Ik vind dit ook prachtig!
En zo gaat dit nummer weer naadloos over in het lichtfunky Why wat ook niet te versmaden is.
The Extremist is voor Satriani het best verkochte album tot op heden wat niet per definitie zegt dat het zijn allerbeste werk is. Maar het is zeker een van de betere in zijn genre, er zullen hierna ook nog zeker topwerken uitkomen van de meestergitarist.

Wat mijn betreft samen met Crystal Planet zijn beste werk.

Rubina's Blue Sky Happiness, The Extremist en Summer Song blijven pareltjes.

Dit is ook mijn favoriet van Satriani. Dat was het al van als ik het leerde kennen, en het is het tot nu toe altijd gebleven. Al kwam Black Swans and Wormhole Wizards dicht in de buurt. Ik wist niet dat dit z'n best verkochte plaat ooit was! Leuk om weten. Bedankt Ozzyloud!

Het leuke is dat ik nu herinneringen aan deze plaat heb, en dat maakt het geheel nog dat tikkeltje mooier. Mijn favorieten zijn Friends, War, Rubina's, en Why. Ook dat lijstje blijft dezelfde.

De spijker op z'n kop!!!!! een zeer ten onrechte vergeten album. Doet niet onder vergeleken met de voorgangers. Het laatste nummer heb ik wat minder mee. Voor de rest prima instrumenstaaltjes. Favorieten Friends, het titelnummer echt krankzinnig mooi, Cryin mooi ingetogen gitaarspel, Summer song lekker recht toe recht aan. Summer song is een echt Hardrock cafe nummer, lekker op het terras, goed glas bier in de brandende zon en Summer song op de achtergrond HEERLIJK!!!!! Why is weer een rustiger nummer, en Motorcycle driver is de grote kunst om op de motor de gashendel niet geheel open te draaien en dat zal niet meevallen met dit prachtige instrumenstaaltje, voor het CJIB een ware kasspekker. Voor dit album een dikke 4.5

'Vroeger' heb ik dit album - een kopie op tape - helemaal stukgedraaid. Het is ook tijdens deze tour dat ik Joe voor het eerst live zag in Utrecht, met Adrian Legg in het voorprogramma. Er zouden nog vele concertbezoeken volgen, tot ik met Engines Of Creation afhaakte.

Die tape is ergens eind jaren '90 op de vuilstort beland toen ik op mezelf ging wonen en sindsdien heb ik dit album niet meer gehoord, tot ik dit weekend de CD uit de tweedehands bakken viste bij een platenzaak. Wat een feest der herkenning bij het terughoren van dit album! Samen met Surfing... is dit denk ik wel het beste dat Joe heeft voortgebracht en dan denk ik dat dit album qua songwriting nog wel een streepje voor heeft op dat andere album. Stuk voor stuk bevatten de nummers prachtige melodieën en gedegen opbouw. Ook de productie van dit album klinkt heerlijk.

The Extremist is inderdaad een prima album. Satriani is een (misschien wel de enige) gitarist wiens platen ik aan kan horen.
Dit in tegenstelling tot Steve Vai.
Joe heeft de gave om de grote lijnen nooit uit het oog te verliezen en fraaie melodieën uit zijn gitaar te toveren. Daarmee houdt hij je geboeid, dat is niet alle gitaristen gegeven.
The Extremist behoort wat mij betreft ook tot het beste van de man.