Joe Satriani - The Extremist (1992)

Ik ben geen uitgesproken liefhebber van instrumentale albums, en al helemaal als het puur gitaargedreven muziek betreft. Het neigt vaak te ontaarden in gitaargefreak en "kijk eens hoeveel noten ik in een minuut kan spelen en hoe snel ik met mijn vingers over het fretbord ga". Joe Satriani is tot op zekere hoogte een prettige uitzondering hierop. Naast het feit dat Satriani een gitarist van wereldformaat is, kan hij ook bijzondere mooie composities schrijven. En dat hoor ik terug op "The Extremist". Geen uitgesproken gitaarpatserij, maar goed gitaarspel, soms rustig en ingetogen, de andere keer rockend en fel. De solo's en de ritmepartijen zijn prima en sluiten uitstekend op elkaar aan. Toch vind ik het een klein beetje jammer dat het alleen maar instrumentaal is. Ik vind dat (goede) teksten bijdragen aan de diepgang. Satriani ondervangt dit dan wel weer goed door met veel emotie te spelen en niet alleen op zijn techniek te vertrouwen. Dus ondanks de nodige scepsis vooraf is dit een prima plaat van een fantastische gitarist.

Met The Extremist lijkt wel of alles op zn plaats valt. De kritieken die ik op al zijn voorgaande albums had, bv zwakke composities en eentonigheid, zijn compleet verdwenen. Er staan enkel goede tot prachtige tracks op. Per nummer zit er veel meer melodie en structuur in. Krachtpatserij heeft plaatsgemaakt voor balans. Dit alles maakt het album van begin tot eind zeer boeiend. Wat ook opvalt is dat er nu een heel arsenaal aan muzikanten eraan hebben meegewerkt. Zo zijn daar de broertjes Bissonettes (drums en bass) , oa bekent van David Lee Roth en Topproducer Andy Johns die de orgel bespeelt.
Topnummers voor mij zijn Summer Song en Motorcycle Driver wat mijn rock hart sneller doet kloppen. Maar toch effe mijn speciale aandacht voor het klassiek aandoende Pachelbel Canon. Een wonderschoon nummer in al zn eenvoud. Satch met zijn gitaar en verder helemaal niets........ je wordt van het uptempo swing nummer (Summer Song) teruggeworpen naar pure stilte tussen de simpele noten. Ik vind dit ook prachtig!
En zo gaat dit nummer weer naadloos over in het lichtfunky Why wat ook niet te versmaden is.
The Extremist is voor Satriani het best verkochte album tot op heden wat niet per definitie zegt dat het zijn allerbeste werk is. Maar het is zeker een van de betere in zijn genre, er zullen hierna ook nog zeker topwerken uitkomen van de meestergitarist.

'Vroeger' heb ik dit album - een kopie op tape - helemaal stukgedraaid. Het is ook tijdens deze tour dat ik Joe voor het eerst live zag in Utrecht, met Adrian Legg in het voorprogramma. Er zouden nog vele concertbezoeken volgen, tot ik met Engines Of Creation afhaakte.

Die tape is ergens eind jaren '90 op de vuilstort beland toen ik op mezelf ging wonen en sindsdien heb ik dit album niet meer gehoord, tot ik dit weekend de CD uit de tweedehands bakken viste bij een platenzaak. Wat een feest der herkenning bij het terughoren van dit album! Samen met Surfing... is dit denk ik wel het beste dat Joe heeft voortgebracht en dan denk ik dat dit album qua songwriting nog wel een streepje voor heeft op dat andere album. Stuk voor stuk bevatten de nummers prachtige melodieën en gedegen opbouw. Ook de productie van dit album klinkt heerlijk.