Joe Satriani - Flying in a Blue Dream (1989)

Wisselvallige cd. Aan de ene kant erg goede nummers met mooie gitaarmuziek, maar om het een commercieel succes te laten worden zitten er rotte appels als "Strange" en "The Phone Call" tussen, hadden ze beter niet kunnen doen.

Overigens: op dit album blijkt dat Joe Satriani ook kan zingen, het houdt niet over, maar voor een debutant doet hij dit toch redelijk.

Door de vele mooie nummers 3,5 sterren.

ídd zijn een paar van die nummers waarop hij zingt, niet geweldig. maar dit was maar voor 1 keer en de gitaar ontbreekt niet, dus ikzelf zou dit geen slecht album willen noemen.

Uitstekend album,al zitten er ook enkele gedrochten bij zoals Strange en vooral The Phone Call ! Beste nummers voor mij zijn Flying in a Blue Dream(al is de live versie veel beter) I Believe,One Big Rush,Day at the Beach, Back to Shalla-Bal,Ride, The Forgotten !
Hoogtepunt van het album is misschien wel Big Bad Moon dat mij erg aan La Grange van ZZ Top doet denken !
Gitaarmuziek van de bovenste plank dus, eigenlijk een must-have voor iedere Gitaarmuziek liefhebber !

met vriendelijke groet the viking

Ik moet hem eens dringend terug beluisteren, maar de vorige keer was ik er zeer enthousiast over. Topplaat, zoveel is zeker.
Kom er nog op terug na herbeluistering.

Zoals ik al dacht : topplaat! Niets dan hoogtepunten, en een biezonder mooie plaat om in één ruk uit te zitten!

****
4 sterren dus

Een meestergitarist!!!
Big bad moon vind ik absoluut DE topper op dit album, dat inderdaad een beetje commercieel overkomt.
3*

Ik ben het wel eens met JonnieBrasco en the viking. Er zitten een paar mindere nummers tussen, daarom geef ik geen 5,0.
Toch vind ik deze cd samen met Surfing w/t Alien absoluut het beste van Satriani. Op deze cd staan een paar absolute toppers, namelijk het titelnummer, Back to Shalla-Bal en The Forgotten (deel 1 en 2). Vooral dit laatste nummer is buitengewoon prachtig. Maar die mindere nummers waar ik het over had zijn best geinig hoor. The Phone Call is denk ik gewoon als geintje bedoeld en heeft een grappige tekst. En The Mystical Potato Head Groove Thing is ook wel eh... groovy

Big bad moon is ondanks de matige zang toch een topnummer en de rest is wisselvallig omdat er een paar opvul/onzin nummers op staan.

Dit album klinkt wel heel erg gedateerd zeg. Ik kan hier ook niet lang naar luisteren. Ik vind de live-versies van flying in a blue dream, big bad moon en one big rush veel en veel aangenamer om naar te luisteren. Er staan ook best veel matige nummers op dit album, maar ja wat wil je met 18 songs op 1 album!

Voor mij is het hoogtepunt van deze cd The Forgotten part 2. Ik heb wel eens gehoord dat Joe het nummer geschreven heeft naar aanleiding van beelden welke hij over de hongersnood in Afrika zag. De vergeten mensen. En als ik dan naar het nummer zelf luister dan hoor je de uitzichtloosheid, zo mooi op muziek gezet en helaas nog steeds actueel.

Het blijft een mooi album. Net wat te lang voor vinyl. Erg kraakgevoelig en een zacht geluid. Toch is de binnenhoes een stuk mooier dan zo'n cd-boekje. Onder de favoriete nummers vallen o.a. The Mystical Potato Head Groove Thing, I Believe, One Big Rush en The Forgotten. Minderen zijn uiteraard Strange en The Phone Call.

Wat voor mensen misschien speciaal is aan "Big Bad Moon" is dat hij zingt, maar die solos ! Het ontploft ineenkeer. Niet normaal. Blues solos maar dan van een technisch hoger niveau dan de meeste bluesspelers, wat overigens niet erg is. Clapton is mn favoriet en is technisch bepaald niet de beste . Maar "One Big Rush" en "The Mystical Potato Head Groove Thing" zijn ook geweldig.

Op dit album horen we een veelzijdige Joe Satriani. Eentje die een hit zou kunnen hebben. Waarom is dat niet gelukt???
In Flying in a Blue Dream laat ie direct horen wat ie allemaal in huis heeft.
In een aantal nummer laat ie horen dat ie ook een goede stem heeft en een goed in het gehoor liggend moppie kan maken.
Maar als Satriani-adept wil ik de echte 'rammers' en de tranen 'ballads' horen.
Dit zijn ze:
1. Flying in a Blue Dream
2. The Mystical Potato Head Groove Thing
3. Can't Slow Down
4. I Believe
5. One Big Rush
5. Big Bad Moon
6. Back to Shalla-Bal (1)
7. Ride
8. The Forgotten (Part 2)

De andere nummers zijn helemaal niet slecht, maar voor bovenstaande nummers zet ik de CD op.

Naar mijn mening het beste album dat Joe Satriani tot dan toe gemaakt had en later misschien ook nooit overtroffen heeft. Best een lang album maar door de veelzijdigheid blijft het boeien.

Na vele jaren weer eens beluisterd, en het heeft de tand des tijds niet echt doorstaan... Een wisselvallige cd, een tegenvallende productie, met een hoop matige tracks. Zelfs de openingstrack, hier het vaakst als favoriet aangevinkt (en ooit ook door mezelf), is maar zeer statisch, luister naar het inspiratieloze basschema en je begrijpt wat ik bedoel. Het is een beter geschreven nummer, maar zwak uitgewerkt... had veel meer kunnen en moeten swingen. "The Mystical Potato Head Groove Thing" swingt nog steeds wél, en is anno 2012 nog steeds een fijn nummer. Het behouden "I believe" en de gitaarbanjo op "The Feeling" doen het ook nog steeds goed hier, ook een enkele opzweper zoals "One Big Rush" kan ik nog van voor naar achter uitzitten. Voor de rest kent het album vooral veel skipmomenten.
Benieuwd hoe lang sommige latere albums van Joe Satriani in de toekomst overeind zullen blijven, daar heb ik wel iets meer verwachtingen van, vooral doelend op de periode 1995-2004 waarvan ik alle albums nog steeds regelmatig beluister. Flying in a Blue Dream valt hier nu dus door de mand, een beetje buiten de boot wat in mindere mate ook geldt voor The Extremist... ooit toch twee puike albums, of ben ik als luisteraar gewoon kritischer geworden.... 2,5*

Heb niet de openingstrack maar 2,6,11 en 15 aangevinkt als favorieten. Openingstrack vind ik echter nog steeds mooi, al gebeurt er idd. weinig bijzonders met de ritmesectie. Qua productie staat de gitaar op de voorgrond en de drums op de achtergrond. Als matige tracks zou ik Strange, The Phone Call en The Bells of Lal 1 & 2 aanwijzen. Dan heb nog afsluiter Into the Light als weinig bijzonder, Ride en Can't Slow Down als zeer redelijk, wat korte sfeervolle liedjes als Headless, en de rest - Big Bad Moon, Back to Shalla-Ball en One Big Rush als uitschieters. Hoge rating voor de variatie, de goede balans tussen vocaal en instrumentaal en het feit dat ik met dit album uit Joe zijn discografie (en Surfing with the Alien) verreweg het best bekend ben en graag tenminste één album van Joe boven de 4,0 wil geven. De rest zit tussen 3,0 en 4,0. Heb in de loop der jaren bijna al zijn albums verzameld, die moeten nog vaker beluisterd worden. Zag Satriani afgelopen juni in de Oosterpoort. Toen speelde hij erg veel van zijn nieuwe album Unstoppable Momentum .

Ik moest even wennen dat Joe ook zangkwaliteiten bezat, maar zijn wereldse gitaarspel blijft ook op dit album soepel overeind. Hierna vond ik hem per album (wat) minder worden. Alleen op LIVE albums hoorde ik af en toe nog de "oude"Joe.
Ooit in Vredenburg (Utrecht) Live aan het werk gezien, maar toen had hij pas twee albums afgeleverd.

Heerlijk gitaarwerk. Voor mij de beste cd van Joe.

@ H: ik ga toch voor Surfing witj the Alien, al ontlopen zijn (begin) albums elkaar niet veel. later vond ik zijn gitaar geluid wat anders (niet beter m.i.) klinken waardoor ik niet meer alle albums van hem blind aanschafte. Volgen blijf ik hem wel, want hij is en blijft een gitaarviruoos

Met Adrian Legg als voorprogramma? Was een fantastisch optreden!

Vandaag op vinyl gescoord. Ondanks de speelduur klinkt deze plaat prima. Samen met Surfing het beste dat hij heeft uitgebracht. Indertijd ging ik zo'n beetje naar elk concert van Satriani in NL. Gegarandeerd dat ik daarna een week gedesillusioneerd mijn gitaar negeerde. Na zijn titelloze zesde album was ik wel een beetje klaar met zijn muziek en ben ik gestopt hem te volgen.

Dit album verveelt echter geen moment. Ook de nummers waarin hij, toch geen geweldige zanger, zingt kunnen me prima bekoren. Te zien aan de beoordelingen van zijn recente werk op MuMe loont het wellicht toch om me daar eens in te verdiepen.

Grappig om te lezen, want Flying in a Blue Dream was een van de laatste albums die ik op lp kocht en een van de eerste om op cd te vervangen. Wat een verschil in helderheid en dynamiek was dat!

De nummers met tekst zijn vaak wel erg cliché, met als dieptepunt het verschrikkelijke "I Believe". De instrumentale nummers zijn gelukkig een stuk sterker. Voornamelijk The Bells of Lal (part 2) klinkt fantastisch.

Nog altijd een hoge score van mijn kant sinds mijn eerste stem in 2011 en sinds mijn aankoop in 1989 omdat Mr. Satriani laat horen wat hij in zijn mars heeft, zowel technisch als losjes, zowel stevig als gevoelig maar ook met de nodige latente humor.

Aanvankelijk kreeg ik het ook niet warm bij nummers als Strange en I Believe, maar het is die variatie aan stijlen (Funk, Rock, Blues) die deze plaat doet uitstijgen boven het maaiveld van de shredders en laat ik na bijna dertig jaartjes nog altijd sommige fikse gitaarsolo's mee neuriën. Hij verwerkt thema's in zijn nummers die vaak terugkomen maar ook lichtjes wijzigen.

Onvergetelijke nummers staan er voor genoeg op deze plaat, maar het titelnummer, One Big Rush, Big Bad Moon, The Forgotten (Part Two) klinken nog altijd wervelend en fantastisch. Into the Light voelt als het uitblazen van het laatste kaarsje na een copieuze maaltijd tijdens gezellige avond onder vrienden.

Dit is een grotendeels instrumentale plaat van een dik uur, het blijft de volledige speelduur boeien. Ik noem dat straffe kost, van een straffe gitarist!

Een album wat nog regelmatig zijn rondjes draait in mijn cd speler na 30 jaar mag met recht een klassieker genoemd worden! Toch maar 3.5 sterren omdat er toch wat vullers op staan maar met The Forgotten pt 2 heeft hij wat mij betreft zijn mooiste nummer gemaakt! Net na deze knaller the extremist gekocht en deze heb ik pas jaren later leren waarderen. De afwisseling van deze plaat (FIABD) maakt deze net wat mooier en natuurlijk bovengenoemd nummer.

Bij het 3e werk van de meestergitarist (dat kunnen we onderhand wel vaststellen) hou ik een beetje een dubbel gevoel aan over. Het is al een stukkie beter dan het voorgaande werk maar dat zit m vooral in de 2e helft van de plaat. Tot en met nummer 7 is over het algemeen eentonigheid weer troef (grote makke van de vorige 2 albums). En voor het eerst gaat Joe erbij zingen. En dat had hij beter aan iemand anders kunnen overlaten. Het meest duidelijke voorbeeld is dat te horen bij I Believe..... wat een draak van een nummer is dat zeg. Als er nou iemand met een krachtige stem dat had laten inzingen, dan zou er nog wat van te maken zijn. Wat ik ook niet begrijp is Headless, het is een variatie op The Headless Horsemen van het debuut. Voorts komt die bekende "Tapping" techniek in bijna dezelfde toonsoorten weer terug in 2 intermezzo's namelijk Day At The Beach en The forgotten Pt.1 Waarom vraag ik me dan af?
Maar (nu genoeg gezeikt) de 2e helft van het album komt Satch in mijn beleving goed los. dat begint met Big Bad Moon, lekkere bluesrock waarop altijd heerlijk gesoleerd kan worden. De southern sfeer gaat door met een Banjo intro (the Feeling) naar The phone Call. Back To Shalla-Bal kent een lekkere mid up tempo drive waar de Hr Satriani op onnavolgbare wijze zijn klasse laat horen. Dat Joe ook veelal de baspartijen voor zn rekening neemt laat hij duidelijk horen op Ride, ook best lekker. Zijn zangpartijen nemen we maar voor lief is in ieder geval niet storend. The Forgotten is een prachtige ballade met mooie melodie lijnen. Die lijnen blijven achterwege in The Bells Of Lall Pt.2. Op een funky ritmebasis etaleert Satch zijn krachtpatserij om van te smullen.
Al met al begint dit werk zwak en eindigt sterk. En er zitten wat pijnpuntjes in daarom blijft Flying In A Blue Dream steken op een 3.5 voor mij.

Tweede in de lijst van favoriete tracks. Blijkbaar denken anderen er anders over. Zang is niet zijn sterkste punt maar dat hoeft ook niet altijd. Het is een breekbaar nummer. Een krachtige stem zou het maar verpesten.

Vond het vroeger "Wauw", nu ik deze nog eens luister, valt het toch op dat alle nummers niet zo sterk zijn. Blijkbaar had ik vroeger ( maar nu ook nog ) vooral interesse in het fabuleus gitaarspel van deze Satriani.
Maar het titelnummer, One Big Rush en Big Bad Moon zijn wel beresterk.
Zijn opvolger, The Extremist, vind ik nog iets sterker dan deze

Ja viel mij ook al op.......verbijstetend vind ik dat op mijn beurt. Maar iedereen heeft het recht op zn mening, ik de mijne

Joe Satriani een paar jaar geleden nog live meegemaakt in Oosterpoort, Groningen. Wat een spierballenvertoon. Alleen nog maar gericht op vertier en vermaak, op buitenkant i.p.v. binnenkant. Een eeuwige jeugdigheid willen uitstralen, geen enkele ruimte voor wat ingetogenheid. Techniek en melodie verheven tot kitsch, zijn mond dikwijls wagenwijd open en zo cool mogelijk acterend. Over the top en bombastisch als het allemaal was kon hij het zelfs niet laten om een gitaarsolo met zijn tanden doen. Van een artiest met decennia ervaring had ik wat meer verwacht dan alleen zo'n poppenkast. Een nummer als I Believe is bij uitstek een nummer waar Joe Satriani - in zijn beginperiode nog wel - juist wel wat reflectie, subtiliteit en emotie toont, met enkele heerlijk onderkoelde gitaarsolo's en licht breekbare stem. Dat daar nummers als The Mystical Potato Head Groove Thing tegenover horen te staan, ja!

Sorry ik begrijp je niet helemaal met dit betoog....... wil je zeggen dat jij I Believe wel een goed nummer vindt?..

Ooit gekocht in de kringwinkel voor één euro (momenteel zijn de prijzen voor cd's weer één euro vijftig), en me bekocht gevoeld . Toch na meerdere beluisteren moeten constateren dat er wel enige aangename stukken op staan, maar toch geen hoogvlieger (die stem ).