Joe Satriani - Flying in a Blue Dream (1989)
mijn stem
111 stemmen
Verenigde Staten
Rock
Label: Relativity
-
Flying in a Blue Dream (5:28)
-
The Mystical Potato Head Groove Thing (5:05)
-
Can't Slow Down (4:46)
-
Headless (1:28)
-
Strange (4:55)
-
I Believe (5:50)
-
One Big Rush (3:20)
-
Big Bad Moon (5:13)
-
The Feeling (0:52)
-
The Phone Call (3:00)
-
Day at the Beach (New Rays from an Ancient Sun) (2:03)
-
Back to Shalla-Bal (3:15)
-
Ride (4:58)
-
The Forgotten (Part 1) (1:10)
-
The Forgotten (Part 2) (5:10)
-
The Bells of Lal (Part 1) (1:19)
-
The Bells of Lal (Part 2) (4:08)
-
Into the Light (2:25)
0
Sir Spamalot (crew)
geplaatst: 1 december 2018, 11:02 uur
Nog altijd een hoge score van mijn kant sinds mijn eerste stem in 2011 en sinds mijn aankoop in 1989 omdat Mr. Satriani laat horen wat hij in zijn mars heeft, zowel technisch als losjes, zowel stevig als gevoelig maar ook met de nodige latente humor.
Aanvankelijk kreeg ik het ook niet warm bij nummers als Strange en I Believe, maar het is die variatie aan stijlen (Funk, Rock, Blues) die deze plaat doet uitstijgen boven het maaiveld van de shredders en laat ik na bijna dertig jaartjes nog altijd sommige fikse gitaarsolo's mee neuriën. Hij verwerkt thema's in zijn nummers die vaak terugkomen maar ook lichtjes wijzigen.
Onvergetelijke nummers staan er voor genoeg op deze plaat, maar het titelnummer, One Big Rush, Big Bad Moon, The Forgotten (Part Two) klinken nog altijd wervelend en fantastisch. Into the Light voelt als het uitblazen van het laatste kaarsje na een copieuze maaltijd tijdens gezellige avond onder vrienden.
Dit is een grotendeels instrumentale plaat van een dik uur, het blijft de volledige speelduur boeien. Ik noem dat straffe kost, van een straffe gitarist!
Aanvankelijk kreeg ik het ook niet warm bij nummers als Strange en I Believe, maar het is die variatie aan stijlen (Funk, Rock, Blues) die deze plaat doet uitstijgen boven het maaiveld van de shredders en laat ik na bijna dertig jaartjes nog altijd sommige fikse gitaarsolo's mee neuriën. Hij verwerkt thema's in zijn nummers die vaak terugkomen maar ook lichtjes wijzigen.
Onvergetelijke nummers staan er voor genoeg op deze plaat, maar het titelnummer, One Big Rush, Big Bad Moon, The Forgotten (Part Two) klinken nog altijd wervelend en fantastisch. Into the Light voelt als het uitblazen van het laatste kaarsje na een copieuze maaltijd tijdens gezellige avond onder vrienden.
Dit is een grotendeels instrumentale plaat van een dik uur, het blijft de volledige speelduur boeien. Ik noem dat straffe kost, van een straffe gitarist!
0
geplaatst: 27 oktober 2020, 10:26 uur
BrotherJohn schreef:
Joe Satriani een paar jaar geleden nog live meegemaakt in Oosterpoort, Groningen. Wat een spierballenvertoon. Alleen nog maar gericht op vertier en vermaak, op buitenkant i.p.v. binnenkant. Een eeuwige jeugdigheid willen uitstralen, geen enkele ruimte voor wat ingetogenheid. Techniek en melodie verheven tot kitsch, zijn mond dikwijls wagenwijd open en zo cool mogelijk acterend. Over the top en bombastisch als het allemaal was kon hij het zelfs niet laten om een gitaarsolo met zijn tanden doen. Van een artiest met decennia ervaring had ik wat meer verwacht dan alleen zo'n poppenkast. Een nummer als I Believe is bij uitstek een nummer waar Joe Satriani - in zijn beginperiode nog wel - juist wel wat reflectie, subtiliteit en emotie toont, met enkele heerlijk onderkoelde gitaarsolo's en licht breekbare stem. Dat daar nummers als The Mystical Potato Head Groove Thing tegenover horen te staan, ja!
(quote)
Joe Satriani een paar jaar geleden nog live meegemaakt in Oosterpoort, Groningen. Wat een spierballenvertoon. Alleen nog maar gericht op vertier en vermaak, op buitenkant i.p.v. binnenkant. Een eeuwige jeugdigheid willen uitstralen, geen enkele ruimte voor wat ingetogenheid. Techniek en melodie verheven tot kitsch, zijn mond dikwijls wagenwijd open en zo cool mogelijk acterend. Over the top en bombastisch als het allemaal was kon hij het zelfs niet laten om een gitaarsolo met zijn tanden doen. Van een artiest met decennia ervaring had ik wat meer verwacht dan alleen zo'n poppenkast. Een nummer als I Believe is bij uitstek een nummer waar Joe Satriani - in zijn beginperiode nog wel - juist wel wat reflectie, subtiliteit en emotie toont, met enkele heerlijk onderkoelde gitaarsolo's en licht breekbare stem. Dat daar nummers als The Mystical Potato Head Groove Thing tegenover horen te staan, ja!
Sorry ik begrijp je niet helemaal met dit betoog....... wil je zeggen dat jij I Believe wel een goed nummer vindt?..
* denotes required fields.
* denotes required fields.