Jake Bugg - On My One (2016)

Het debuut vond ik heerlijk, de opvolger ook nog wel maar toch werd het al wat minder. Ik was dus benieuwd naar de derde en die klinkt toch wel anders ja (Gimme the Love bijvoorbeeld).

Toch weet ik niet zo goed wat ik met dit album aanmoet. Wat wil hij nu? Doorgaan op de oude voet (Put out the Fire) of juist een nieuwere sound zoals het wat kleffe Never Wanna Dance of de volvette sound met een vleugje dansbaarheid zoals het eerder genoemde Gimme the Love of Bitter Salt?!

De invloed van Beastie Boy Mike D horen we duidelijk terug op Ain't No Rhyme. Ik weet het niet. Dat komt zo geforceerd over.Doe dan toch maar zo'n klein gehouden liedje als All That.

Helaas zie ik On My Own vooralsnog als een voortzetting van een neergaande spiraal, hoe dapper zijn poging nieuwe wegen in te slaan ook is.

Ik zet dat heerlijke debuut maar weer eens op.

Het is geen slecht album, maar het is wel een heel wisselvallig album. Mooi liedjes zoals Love Hope and Misery, Livin' Up Country en All That worden afgewisseld met bijvoorbeeld Bitter Salt. Dan noem ik nog niet eens Ain't No Rhyme. Wat een draak van een nummer is dat zeg. Ik heb niks tegen rappen, maar uit het nummer wordt wel duidelijk dat Jake daar zijn kwaliteiten niet liggen. Jake moet gewoon mooie kleine gitaarliedjes maken, daar ligt zijn kracht, het liefst zo akoestisch mogelijk.

Talent heeft hij zeker, jammer van dit album. Gelukkig zijn zijn twee voorgaande albums wel dik in orde.

In eerste instantie was ik niet aangenaam verrast door On My One, maar de eerlijkheid is gediend bij de opmerking dat ik dat zelden ben bij de nieuwe plaat van een artiest waar ik graag naar luister. Bij mij begon On My One zeker te groeien en dat bleef de plaat doen. Dat begint voor mij met de stem van Jake Bugg, die lekker ruig door de rockabilly-achtige rockers heen koerst, fleemt en schmiert in de ballades en nu dus ook iets met dansritmes doet. Een artiest, zeker zo jong als Bugg, moet de ruimte om te experimenteren krijgen en die neemt hij hier ruimschoots. Misschien wil hij het allemaal wel. Als zijn carrière zich normaal ontwikkelt, dan maakt hij over 40 jaar nog platen. Het zou heel raar zijn als die nog steeds klinken als zijn debuut.

On My One is geen 'Shangri La', wat mijn favoriet is tot op heden, maar zeker een heel aangenaam vervolg, waar ik met heel veel plezier naar luister. On My One is een grote stap, alleen niet een die persé rechtdoor gaat. Wel een stap die nodig is om een lange carrière te hebben.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.