King's X - Faith Hope Love (1990)

Top 10 plaat.

Zeer unieke band (destijds toch) met Doug Pinnick z'n soulvolle zang en Ty Tabor z'n Beatlesque zang.
Faith Hope Love is moeilijk in een hoekje te duwen vind ik.
Progressief zit er zeker in... met een sausje soul en enkele andere onbekende ingrediënten. Smaakvol!

Een beetje prekerig maar dat is dan ook de hele opzet van de plaat lijkt me.
God is love of iets dergelijks is wat je tussen de regels kan lezen

Het nummer Moanjam geef ik alvast de hoofdprijs voor meest orgasmische solo ooit (!) uit een gitaar geschud.
Fenomenaal !!!

5/5

Met dit album brak de band (een beetje) door, maar het album haalt net het niveau van Gretchen goes.... niet. Desalniettemin valt hier weer een heleboel op te genieten.

De band is raar genoeg nooit echt doorgebroken in Nederland, behalve bij de liefhebbers, en dat terwijl de muziek pers de albums altijd prees.

Heb hem momenteel naar nr1 in mijn top 10 geschoven. Gefeliciteerd King's X!
Hopelijk hou je het vol

Plaat ontdekt in de pauze (werd daar gedraaid) bij Lenny Kravitz in 1992 in Vredenburg. Geweldige plaat. Ijzersterke composities.

Geweldig album!

Tot op heden nooit door de band overtroffen, al komt de cd 'dogman' dicht in de buurt. Hopelijk krijgt de band eens wat ze verdienen.

Moanjam:

Enorm originele band, rock in combinatie met beatlesque samenzang. Er staan een paar echte pareltjes op deze cd zoals We Are Finding Who We Are, Mr.Wilson,It`s Love of Six Broken Soldiers. Moanjam is het stevigste nummer van de cd met heerlijke scheurende gitaren.

Het titelnummer geeft mij vertrouwen, hoop en liefde ware het De Statenbijbel. Kings’X raakt de juiste snaar. Gedoseerd is dit heerlijk.

1 Korintiërs 13:11-13



Wat een vet album zeg, tot mijn spijt pas kortgeleden ontdekt. Ga ik absoluut vaker draaien. De gitaarsolo's zijn grandioos, al ben ik niet altijd te spreken over de klank van de gitaar.

Hoe die laatste 2 minuten van ‘We were born..’ zijn opgebouwd. Fantastisch! Probeer maar een mee te tellen…

Deze van King's X, Empire van Queensrÿche, Time's Up van Living Colour, die drie albums alleen al, wat was 1990 een fijn jaar om met een platencollectie te beginnen.

Ooit in een ver verleden deze plaat nog eens aangeschaft, het waren de tijden voor het internet zijn intrede deed en ik het moest doen met hoofdzakelijk enkele muziekbladen.
Ik was al wel bekend met het feit dat een grote doorbraak (het zal ergens halverwege de jaren 90 geweest zijn) er niet meer in zou zitten.
De band was lastig in een hokje te stoppen en de muziek was ook niet echt trendy.
King's X, The Galactic Cowboys en in mindere mate Saigon Kick stonden bekend om hun zang harmonieën, en het afwisselen van harde riffs met uiterst melodieuze transities.
Hoewel Faith Hope Love in weinig afwijkt van zijn voorgangers, is het mij nooit echt gelukt om een klik te krijgen met de band.
Geen flauw idee waar het hem inzit, vanuit muzikaal oogpunt zit het degelijk in elkaar, het is variatie troef, en hoewel zanger Doug Pinnick mij allesbehalve pleziert met zijn vocalen, kan ik mij goed voorstellen dat deze band goed lag bij de muzikale pers.
Wellicht zal King's X ooit nog eens bij mij in het pulletje vallen en gaan de ogen open. Tot die tijd zal het schijfje stof happen ben ik bang.

Liep hier vaak tegen aan wanneer ik begin jaren 90 King's X probeerde te 'pitchen', deze band viel tussen wal en schip. Geen voortzetting van de jaren 80, maar ook geen grunge/alternatief. NIet hard genoeg voor de metalheads, te gepolijst voor de alternatieve luisteraar. Gospelteksten en een zwarte zanger, ook niet voor iedere rocker te waarderen. Op den duur heb ik het opgegeven, de enige andere fan die ik later trof, ik ben met haar getrouwd. Ik hield ook van Galactic Cowboys, Last Crack, Naked Sun, Atomic Opera, Loud en andere artiesten die moeilijk aan de man te brengen waren. Die kocht ik dan tijdens de knakendagen van de Free Record Shop ofzo.

Heb ze ooit live in Hardenberg gezien, wat rónkte de bas van Doug Pinnick... De laatste jaren helemaal geen zin meer in hun muziek, maar aangezien achtergelaten muziek altijd vroeg of laat weer bij mij terugkeert, zal dat met King's X ook wel het geval zijn. Dat ik hier zo snel reageer, is wellicht een veeg teken.

Dat waren nog eens tijdens. In retrospectief kunnen we stellen dat de jaren 90 op rockgebied heel interessant waren.
Natuurlijk waren de dagen van lange gitaarsolo's, dominante keyboardpartijen en grootse stadionproducties grotendeels voorbij, we hebben er echter genoeg voor teruggekregen.
Zeker een band als Last Crack had in betere tijden in de slipstream van Faith No More mee kunnen liften, het heeft echter niet zo mogen zijn.
Ben het eens met de stelling dat King's X tussen wal en schip viel, zeker in die tijd had de media nogal de neiging om bands en hun muziek te categoriseren.