Sixx:A.M. - Prayers for the Damned, Vol. 1 (2016)
mijn stem
19 stemmen
Verenigde Staten
Rock
Label: Eleven Seven
-
Rise (3:53)
-
You Have Come to the Right Place (4:29)
-
I'm Sick (4:13)
-
Prayers for the Damned (4:39)
-
Better Man (4:56)
-
Can't Stop (3:32)
-
When We Were Gods (5:23)
-
Belly of the Beast (3:47)
-
Everything Went to Hell (4:38)
-
The Last Time (My Heart Will Hit the Ground) (3:43)
-
Rise of the Melancholy Empire (6:04)
Links
Last.fm
0
TimZor
geplaatst: 16 maart 2016, 09:12 uur
Hier kijk ik toch wel naar uit ! Al hoop ik natuurlijk wel dat hij weer wat sterker gaat worden dan Modern Vintage.
0
geplaatst: 28 april 2016, 07:43 uur
Niet zo sterk als "Diaries" maar wel een flink stuk beter dan "Modern Vintage".
0
TimZor
geplaatst: 13 mei 2016, 08:55 uur
Yes hij overtreft met gemak Modern Vintage! Nu een aantal keer geluisterd en hij is toch wel erg lekker, van mij mogen ze snel aan het werk voor Vol: 2.
0
geplaatst: 14 juni 2016, 21:03 uur
Prachtig album! Tekstueel nogal clichématig, maar wie geeft daar om als je zo'n heerlijke nummers ervoor in de plaats krijgt?
0
geplaatst: 8 juli 2024, 01:48 uur
Na het herontdekken van het debuutalbum The Heroin Diaries werd het hoog tijd om me verder verdiepen in Sixx:A.M.
Vooraf had ik het niet verwacht maar ik vind deze Prayers for the Damned, Vol. 1 bijna net zo sterk als het debuut, maar dan wel om andere redenen. The Heroin Diaries was een melancholisch en troostrijk album over het strijden tegen verslaving en deze Prayers for the Damned voelt als een wederopstanding. Het is een album vol krachtige en energieke tracks zoals opener Rise maar vooral ook Can't Stop en mijn persoonlijke favoriet When We Were Gods.
Het zijn tracks waarbij innovatieve gitaarsolo's en krachtig bas werk je om de oren vliegen. Daar bovenop komt dan nog een zanger die de ene machtige uithaal naar de andere uit de hoge hoed tovert. Sinds het debuut van Audioslave - Audioslave (2002) - MusicMeter.nl heb ik geen rockzanger meer met zoveel power en bezieling horen zingen. Net als bij het debuut album van Sixx:A.M. komen de muziek en de teksten gelijk binnen en voel je waar het album naartoe wil nog voordat je echt door hebt waar de teksten over gaan.
Het helpt ook enorm dat elk nummer tekstueel en muzikaal bijzonder goed in elkaar zit. Elk nummer heeft wel een verassing in petto en is zeer knap gecomponeerd. Of het nu gaat om een ballad als Better Man, het bluesy Belly of the Beast het geweldige titelnummer of een overrompelende track als When we where Gods. Elk nummer spits de oren laat je het gehele album niet meer los.
De muziek van Sixx:A.M. voelt zeer urgent, doorleeft en relevant en ik durf te stellen, dat dit album en The Heroin Diaries de beste twee albums zijn waar Nikki Sixx ooit aan gewerkt heeft. Ik hoop dat hij in de toekomst weer verder zal gaan met deze band en misschien nog een geweldig album in zich heeft maar dit meesterwerk nemen ze hem in ieder geval niet meer af.
Wie ooit beweerde dat Rock dood is en er geen relevante platen meer in het genre uitkomen moet deze dringend eens een eerlijke kans geven. Bij mij draaien de platen van Sixx:A.M. momenteel overuren en ik vrees ook dat ze voorlopig nog niet terug de kast in gaan.
Op naar Prayers for the Damned, Vol. 2!
Vooraf had ik het niet verwacht maar ik vind deze Prayers for the Damned, Vol. 1 bijna net zo sterk als het debuut, maar dan wel om andere redenen. The Heroin Diaries was een melancholisch en troostrijk album over het strijden tegen verslaving en deze Prayers for the Damned voelt als een wederopstanding. Het is een album vol krachtige en energieke tracks zoals opener Rise maar vooral ook Can't Stop en mijn persoonlijke favoriet When We Were Gods.
Het zijn tracks waarbij innovatieve gitaarsolo's en krachtig bas werk je om de oren vliegen. Daar bovenop komt dan nog een zanger die de ene machtige uithaal naar de andere uit de hoge hoed tovert. Sinds het debuut van Audioslave - Audioslave (2002) - MusicMeter.nl heb ik geen rockzanger meer met zoveel power en bezieling horen zingen. Net als bij het debuut album van Sixx:A.M. komen de muziek en de teksten gelijk binnen en voel je waar het album naartoe wil nog voordat je echt door hebt waar de teksten over gaan.
Het helpt ook enorm dat elk nummer tekstueel en muzikaal bijzonder goed in elkaar zit. Elk nummer heeft wel een verassing in petto en is zeer knap gecomponeerd. Of het nu gaat om een ballad als Better Man, het bluesy Belly of the Beast het geweldige titelnummer of een overrompelende track als When we where Gods. Elk nummer spits de oren laat je het gehele album niet meer los.
De muziek van Sixx:A.M. voelt zeer urgent, doorleeft en relevant en ik durf te stellen, dat dit album en The Heroin Diaries de beste twee albums zijn waar Nikki Sixx ooit aan gewerkt heeft. Ik hoop dat hij in de toekomst weer verder zal gaan met deze band en misschien nog een geweldig album in zich heeft maar dit meesterwerk nemen ze hem in ieder geval niet meer af.
Wie ooit beweerde dat Rock dood is en er geen relevante platen meer in het genre uitkomen moet deze dringend eens een eerlijke kans geven. Bij mij draaien de platen van Sixx:A.M. momenteel overuren en ik vrees ook dat ze voorlopig nog niet terug de kast in gaan.
Op naar Prayers for the Damned, Vol. 2!
1
geplaatst: 8 juli 2024, 13:26 uur
Ja dit is een prima schijf inderdaad. Zo uit m'n hoofd de enige die met het debuut kan wedijveren. Maar dan inderdaad om andere redenen want qua stijl en benadering is dit toch wel heel anders. Of dit het beste is waar Sixx ooit aan heeft meegewerkt durf ik niet te stellen. Maar geweldig is het zeker!
* denotes required fields.
* denotes required fields.