Audioslave - Audioslave (2002)

Ik ben nooit een groot fan geweest van Rage Against The Machine, op een aantal nummers na kon hun muziek mij maar niet bekoren. Met Soundgarden had ik dan nog wat meer, Chris Cornell heeft gewoon een fijne stem om naar te luisteren. Het mag gezegd worden dat de bandleden van RATM wel een groovende sound weten te creëren. De gitaarwerken van Tom Morello worden vaak geprezen, maar juist de ritmesectie zorgt voor de groove, goed aangevuld dan weer door de gitaar. Deze combinatie zorgt dan toch voor het begin van een band dat prima rock maakt. En dat is het dan ook, prima, maar toch zeker niet geweldig.
Het album kent een aantal nummers die niet heel bijzonder zijn, en dit maakt deze te lang voor mijn gevoel. Chris Cornell is op veel nummers ook niet op zijn best, wat er voor zorgt dat in potentie goede nummers wat zwakker overkomen. Nummers als Cochise en Exploder kan ik dan wel waarderen. De favorieten zijn dan toch wel Gasoline, Like a Stone, en I Am The Highway, de wat rustigere nummers dus. Een album dat een aantal lichtpuntjes kent, maar toch ook mindere momenten, een albumcover die ook niet veel in mij oproept, kom ik tot een eindscore van 3,5*.

Als afsluiter lyrics van Light My Way, die nog een honorable mention verdient:

So when I'm lost
Or I'm tired and depraved
Or when my high bullet mind
Goes astray
Won't you light my way

Ten tijde van de release was ik redelijk enthousiast, dat gevoel is inmiddels redelijk weggeëbd. Hoewel de ritmesectie van RATM en Cornell een goede combinatie vormen wordt het geheel op den duur wat zemelig. 65 minuten is teveel van het goede, hoewel Cornell een uitstekende stem heeft hoor ik hem veel liever bij Soundgarden. Gasoline en Show Me How to Live zijn prima songs maar teveel nummers zijn inwisselbaar, bij vlagen vermoeiend en kunnen mij maar matig boeien. Hoewel Morello en consorten prima werk leveren komt het plaatje zelden meer uit zijn hoes. Like a Stone en I Am the Highway vormen 2 stemmige songs en steken fraai in elkaar maar boeten na een minuut of drie aan kracht in en dat geldt eigenlijk voor de gehele schijf. Kortom; destijds fris en een interessante combinatie maar uiteindelijk blijkt het debuut voor mij een gemiddeld plaatje te zijn.

Toch wel een onderbelicht pareltje in mijn collectie. Al duurt hij wel een song of 3 te lang. Maar de groove die deze gasten neerleggen blijft gewoon top. De stem van Cornell mag ik altijd voor wakker gemaakt worden en de songs zijn bijna allemaal van hoog niveau. De afgelopen weken in de auto gehad en weer heerlijk genoten op lange stukken. 4 en halve ster.

De eerste 8 songs zijn stuk voor stuk fantastisch. Daarna wordt het iets minder, maar blijft het goed. Het album had met 2 nummers ingekort mogen worden voor de 5*. Het kenmerkende geluid van zowel Cornell als Morello bepalen het geluid, zonder dat je het idee krijgt naar een RATM of Soundgarden cover band te luisteren.
De heren hebben een hele vette rockplaat afgeleverd!