Cursive - Happy Hollow (2006)

morphine-achtig samenspel tussen gitaar en blazers. prettige teksten en goede compositie, waardoor de nummers goed 'af' overkomen. het krijgt 4 sterren van me.

Kan ik me zeker in vinden. Nummers pakten me niet meteen, maar zitten knap in elkaar. Na een paar keer blijkt het ook nog allemaal mooier te zijn dan het zich aanvankelijk liet aanzien. 4*

Hun Ugly Organ is toch veel mooier. Jammer dat die Cellist er niet meer is. 2.5* voor wat enkele uitschieters als So-So Gigolo en Big Bang.

Tis een stevige zit door de vele tempowisselingen en gelaagdheden in de muziek, maar wel een hele prettige stevige zit

Luister tegenwoordig niet al te veel bandjes meer eigenlijk, maar ben hier wel verliefd op geworden. Er is eigenlijk aan alles veel aandacht besteed en dat hoor je. Catchy maar niet cliché, een meezinger met goeie teksten en lekker stevig zonder ergens eentonig te worden. Top!

Godverdomme, neem nou dat laatste nummer "Rise Up! Rise Up!", zo rock, zo ska, zulks een compositie, zo om te dansen, zo een tekst! Een meesterwerk! Meest ondergewaardeerde plaat allertijden!

Cursive is hartstikke emo en ik heb de neiging om recensies te beginnen met dingen die er nu eenmaal uit moeten. Vooruit, emo is vaak een adjectief om met een grote boog om een cd heen te lopen, maar Cursive is van het goede soort. Hoewel, bij gebrek aan een betere omschrijving zal ik Happy Hollow maar progpunkpop noemen (o, ik ben dol op etiketjes plakken, nog meer op ze bedenken). Wat betreft het punk- en emopopgehalte van de cd, daar zitten de pijnpunten. Zanger Tim Kasher, die dikke vriendjes is met ene Conor Oberst, heeft ook een beetje zo’n typisch dichtgeknepen stemmetje. Tekstueel is het, op een aantal amusante oneliners (‘By your good book’s standards, I've sinned like a champion.but that book seems a tad bit out-dated’) na, blijft het wat gezapig. Wat stom, conservatieve christenen; wij atheïsten hebben de waarheid in pacht. Beetje flauw, waardoor het concept ook wel een stuk minder interessant wordt. Ook het geflirt met musicalachtige zanglijntjes, waarbij Nightmare Before Christmas waarschijnlijk een belangrijke invloed is geweest, neigt nogal naar voer voor My Chemical Romance-fans die nog een Black Parade willen. Gelukkig maar dat Happy Hollow dit verder absoluut niet is.

Dit geeft het toch wel ongrijpbare van Cursive wel weer: fans van zowel My Chemical Romance of Green Day, als van Muse of dEUS kunnen wel wat in deze band zien. Want eerlijk is eerlijk, al heeft Kasher een beetje een puberstemmetje, de muziek steekt soms nog verdomd interessant in elkaar. Tempowisselingen, soms een flinke bak vervorming en (een ware toevoeging) geregeld blazers die het schip overnemen. De liedjes vallen soms wat melodiearm uit, maar zijn wel intens. Neem alleen al de opener: hoe het liedje precies gaat kan ik je niet voorfluiten als je me er naar vraagt, maar tijdens beluistering is-ie toch best meeslepend. Daarnaast zijn er een aantal uitgeklede liedjes die gewoonweg mooi zijn. Dit maakt Happy Hollow geen makkelijke plaat, maar wel een interessante.