Cursive - Happy Hollow (2006)

Cursive is hartstikke emo en ik heb de neiging om recensies te beginnen met dingen die er nu eenmaal uit moeten. Vooruit, emo is vaak een adjectief om met een grote boog om een cd heen te lopen, maar Cursive is van het goede soort. Hoewel, bij gebrek aan een betere omschrijving zal ik Happy Hollow maar progpunkpop noemen (o, ik ben dol op etiketjes plakken, nog meer op ze bedenken). Wat betreft het punk- en emopopgehalte van de cd, daar zitten de pijnpunten. Zanger Tim Kasher, die dikke vriendjes is met ene Conor Oberst, heeft ook een beetje zo’n typisch dichtgeknepen stemmetje. Tekstueel is het, op een aantal amusante oneliners (‘By your good book’s standards, I've sinned like a champion.but that book seems a tad bit out-dated’) na, blijft het wat gezapig. Wat stom, conservatieve christenen; wij atheïsten hebben de waarheid in pacht. Beetje flauw, waardoor het concept ook wel een stuk minder interessant wordt. Ook het geflirt met musicalachtige zanglijntjes, waarbij Nightmare Before Christmas waarschijnlijk een belangrijke invloed is geweest, neigt nogal naar voer voor My Chemical Romance-fans die nog een Black Parade willen. Gelukkig maar dat Happy Hollow dit verder absoluut niet is.

Dit geeft het toch wel ongrijpbare van Cursive wel weer: fans van zowel My Chemical Romance of Green Day, als van Muse of dEUS kunnen wel wat in deze band zien. Want eerlijk is eerlijk, al heeft Kasher een beetje een puberstemmetje, de muziek steekt soms nog verdomd interessant in elkaar. Tempowisselingen, soms een flinke bak vervorming en (een ware toevoeging) geregeld blazers die het schip overnemen. De liedjes vallen soms wat melodiearm uit, maar zijn wel intens. Neem alleen al de opener: hoe het liedje precies gaat kan ik je niet voorfluiten als je me er naar vraagt, maar tijdens beluistering is-ie toch best meeslepend. Daarnaast zijn er een aantal uitgeklede liedjes die gewoonweg mooi zijn. Dit maakt Happy Hollow geen makkelijke plaat, maar wel een interessante.