RY X - Dawn (2016)
mijn stem
86 stemmen
Australië
Folk / Electronic
Label: Norman
-
Dawn (1:56)
-
Shortline (3:54)
-
Salt (5:24)
-
Howling (5:09)
-
Only (4:28)
-
Berlin (2:54)
-
Beacon * (6:02)
-
Deliverance (3:50)
-
Haste (4:04)
-
Hold Me Love * (3:13)
-
Sweat (3:59)
-
Lean (7:29)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur:
43:07
(52:22)
0
geplaatst: 6 mei 2016, 13:13 uur
De EP Berlin gaf ons vier juweeltjes die mij er toe deden uitkijken naar een volwaardig debuut. Blijkt er wel degelijk al een album te bestaan onder de naam Ry Cuming.
Ik ken het niet dus kan er niet over oordelen. We kan ik me voorstellen dat we dit album onder de naam Ry X als een soort nieuwe doorstart mogen zien.
Twee van die juweeltjes van de EP keren terug (Berlin en Shortline). Shortline blijf ik nog steeds een machtig mooi nummer vinden en dat mag ook van Berlin gezegd worden.
Maar ook de rest van het debuut mag er wezen. Fluisterend, knisperend en toch spannend. Natuurlijk zijn er alternatieven voor handen. Wil je meer elektronica dan moet je bij James Blake wezen, en ook Bon Iver is een uitstekende aanrader. Het serene van Antony herken ik ook wel. Maar RY X mag het rijtje wat mij betreft aanvullen.
Ietwat zweverig, maar zeker niet de hipster met baard die we over een tijd wel weer vergeten zullen zijn. Daarvoor biedt dit album te veel moois.
Popliedjes verpakt in een folk/electronic sausje met ijle zang (doet soms aan Jeff Buckley denken) die rust aanbrengt.
Maar het is niet alleen rust. RY X slaagt er ook in om me in een soort trance te brengen, dit door het herhalende karakter van de nummers. Ja, en dan kom ik toch weer uit bij de eerder genoemde namen.
Gelukkig weet RY X volledig op zichzelf te staan en zich te onderscheiden en levert hij een album af waar ik heel erg blij van kan worden.
Muziek voor de late uurtjes, een mistige zondagmorgen of een zonnige lentemiddag zoals nu. Ik ga ervoor!
Ik ken het niet dus kan er niet over oordelen. We kan ik me voorstellen dat we dit album onder de naam Ry X als een soort nieuwe doorstart mogen zien.
Twee van die juweeltjes van de EP keren terug (Berlin en Shortline). Shortline blijf ik nog steeds een machtig mooi nummer vinden en dat mag ook van Berlin gezegd worden.
Maar ook de rest van het debuut mag er wezen. Fluisterend, knisperend en toch spannend. Natuurlijk zijn er alternatieven voor handen. Wil je meer elektronica dan moet je bij James Blake wezen, en ook Bon Iver is een uitstekende aanrader. Het serene van Antony herken ik ook wel. Maar RY X mag het rijtje wat mij betreft aanvullen.
Ietwat zweverig, maar zeker niet de hipster met baard die we over een tijd wel weer vergeten zullen zijn. Daarvoor biedt dit album te veel moois.
Popliedjes verpakt in een folk/electronic sausje met ijle zang (doet soms aan Jeff Buckley denken) die rust aanbrengt.
Maar het is niet alleen rust. RY X slaagt er ook in om me in een soort trance te brengen, dit door het herhalende karakter van de nummers. Ja, en dan kom ik toch weer uit bij de eerder genoemde namen.
Gelukkig weet RY X volledig op zichzelf te staan en zich te onderscheiden en levert hij een album af waar ik heel erg blij van kan worden.
Muziek voor de late uurtjes, een mistige zondagmorgen of een zonnige lentemiddag zoals nu. Ik ga ervoor!
0
geplaatst: 19 mei 2016, 23:31 uur
Ry Cuming heeft eindelijk zijn tracks Howling (2012), Berlin en Shortline (2013) op een echt album gezet en daar niet de minste nummers omheen gebouwd. In tegenstelling tot zijn ook niet tegenvallende optreden in de band The Acid (album 'Liminal', 2014) houdt hij het op zijn eigen album een stuk rustiger. Sfeervol, dromerig, vertellend met gepaste instrumentale ondersteuning en elektronische elementen. Hoewel niet echt hetzelfde, doet het sfeertje van Dawn mij op sommige momenten een beetje denken aan de muziek van Keaton Henson, maar dan wat minder snikkerig en wat meer elektronisch. Met Dawn horen we deze man met baard op zijn beste tot dusver. Aanrader, ook live.
* denotes required fields.
* denotes required fields.