Wire - Nocturnal Koreans (2016)

Sinds 14 april te beluisteren bij NPR First listen: link

En dat dendert maar door!

Ik ben benieuwd. Wire staat altijd garant voor aanstekelijke postpunkwaverock songs!

Al een paar maal beluisterd op NPR. Wat een mooi (mini)album. Echt muziek waarop je niet snel uitgeluisterd raakt, mysterieus van sfeer. Mijn 4**** zijn dan ook voorlopig.

En dat maken ze nu ook weer waar!

Heerlijk, een nieuwe Wire! Wat een band!

Opnieuw een sterk stukje muziek van de heren van Wire.Maar goed dat was te verwachten want in hun veertig jaar omvattende loopbaan stelden deze veteranen zelden of nooit teleur (ik ken niet alles).
Vooral Forward position en het titelnummer zijn weer erg mooi.Zwakke broeders staan er overigens niet op.

Een album zoals je mocht verwachten van een band rond 1980. Ieder jaar een album met 8 tot 12 nummers, afhankelijk van de lengte. Een ambacht dat de bands van 2016 niet tot nauwelijks meer gegeven is. Het resultaat is er ook ernstig naar. Weinig groei, weinig progressie en een publiek dat niet mee kan groeien met de kleine wijzigingen per jaar.

Nocturnal Koreans is een album met acht songs en alle acht zijn ze raak. Van New Order op zijn meest poppy tot een duistere ballad. Wire laat al deze uitingen schitteren in het duister. Het Nocturnal deel in de titel is goed gekozen. Dit is muziek voor de late nacht, die desalniettemin en dat is het knappe, weet te warmen. Dat heeft te maken met wat in wezen neutrale muziek is. De zang is vlak, maar niet koud. De muziek is vlak, maar uitzonderlijk rijk aan nuances. Er springt niets uit en toch valt er heel veel te genieten. Voor mij is dat wat dit zo'n knap album maakt. Een album waar ik per draaibeurt mijn weg beter in vind.

De muziek van Wire stond voor alles wat ik vreselijk vond aan de (post)punk/new wave muziek van de late jaren 70 en vroege 80s. Ik ben daarom ook wel benieuwd wat fans van het eerste uur van Nocturnal Koreans vinden. Voor mij geldt dat de band en ik elkaar ergens in het midden tegenkomen. Ouder, wijzer en een bredere muziek smaak.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine

Vanaf 1977 was ik min of meer gecharmeerd van deze band. Andere post-punkbands uit die tijd zoals o.a. The Sound hadden echter mijn voorkeur en sinds Changes Becomes Us (2013) ben ik weer echt geïnteresseerd in deze formatie. Wire heeft namelijk een flink aantal jaartjes in het vergeethoekje gezeten. Het album 154 heb ik wel altijd zeer sterk gevonden. De stijlbreuk in de jaren 80 - al is dit betrekkelijk, maar vooruit... de band maakte in die periode meer popsongs dan post-punk - heeft ervoor gezorgd dat ik de albums vanaf Ideal Copy pas later ben gaan waarderen. De albums vanaf Object 47 tot aan deze Nocturnal Koreans zijn allemaal prima tot zeer goed en deze schijfjes komen dan ook regelmatig uit de kast.

Ik draai bijna elke dag wel iets van deze krasse knarren!

De schrijfruimte na Alicia is nog maagdelijk. Nu niet meer. Wees niet bang mijn teer beminden, het doet geen zeer. Stop, dit wordt flauwe rijmelarij. Voeten op de vloer. De buren zijn met Kerstverlof. Zonder Koreaans bloed in mijn aderen, geniet ik daarom voluit in het holst van de nacht van deze muziek en een licht geroosterde volkorenstulle met boerenkaas plus forse likken zelfgemaakte abrikozenjam van mijn eigen Griekse boom. Vanaf het voorjaar, zo rond Pasen, zit ik maandenlang in diens schaduw te lezen of volg nauwgezet de oorlog tussen twee vijandige mierenkolonies die er elk jaar opnieuw uitbreekt. We hebben het niet van vreemden. Maar zover is het nu nog niet. Dat vergroot alleen maar mijn verlangen naar die droomplek met zicht op de Ionische zee. Een beetje jaloers, mijn beste vrienden? Dat mag gerust.

Terzake. Als ik aan lijstjes deed dan zou dit kleinood heel hoog eindigen omdat het samenvat wat ik aan populaire(?) muziek zo aangenaam vind: bondig, inventief en bedrieglijk simpel. Vergelijk ik dit werkstukje met fijne vroegere maaksels van de heren Gilbert&Lewis, inclusief hun zijweg Dome, dan besef ik me nog sterker de spanwijdte van hun kunsten. Pet af! Het is daarom voor mij de kers, ja ook die boom staat in mijn tuin, op de taart van mijn bijdragen op deze site. Doe die zakdoeken maar weg. Er zijn droeviger kwesties die onze aardbol teisteren. Stop ik dan ook met het beluisteren van muziek? Geen denken aan! Om jullie inmiddels bekende(?) reden verdragen mijn oren nog voornamelijk instrumentale muziek. Mijn aandacht is daarom geleidelijk verschoven naar de genres klassiek, jazz, geïmproviseerd, electronica, avant-garde en aanverwante artikelen. Er valt dus nog voldoende te genieten.

Als pensionado doe ik nog een allerlaatste duit in het zakje. Stijlvolle heren op leeftijd hebben dat recht. Wees aardig voor elkaar, bevredig u zelve niet ten koste van anderen en let op taalgebruik en spelfouten. Nu allen In koor: ja meester Willem. Goed zo, merci. Ik zal jullie warempel nog missen. En daar gaat Kistenkuif. Zet zijn pet weer op en wandelt uit beeld met een laatste zwaai als afscheid. Tabee....!

Bijna door mij vergeten album tot ik het afgelopen nacht weer eens beluisterde. Kort en bondig werkstuk. Verder geen uitleg. Ik verwijs naar de link hierboven van/naar WoNa. Goed verhaal. Ga er maar eens voor zitten. Ik heb de heren overigens nog nooit op een mispeer kunnen betrappen. Jullie ook niet gezien de consistente ratings bij alle albums. Dus een topband? Vind ik wel.

Sterk EP-tje/mini album inderdaad, dit. Verwacht wel nieuw werk van ze dit jaar, want het is alweer 3 jaar geleden dat hun laatste plaat uitkwam. Hoop ook op wat live shows, zou ze graag eens live zien, het is er nog niet van gekomen.

Live? Ja als dat zou kunnen. Goed plan. Laat het ons weten zodat wij niet vergeten. Luisteren en zien hoe ze hun stiel verder hebben ontwikkeld. Ik ben benieuwd.