Sturgill Simpson - A Sailor's Guide to Earth (2016)

Mooie en redelijk gevarieerde plaat. Dit gaat vast verkeerd vallen hier, maar als Sturgill's stem iets meer soul ipv country/ rock zou hebben, dan zou ik het helemaal een top album zijn voor mij.
Breakers roar vind ik echter betoverend mooi. Keep it between the lines, (in iets mindere mate) Brace for impact en het bijzonder opgebouwde openingsnummer Welcome to Earth zijn de andere hoogtepunten voor mij.


Ik vind de hoes wel gaaf, hoewel het misschien ook iets kitscherigs heeft. High Top Mountain vind ik nog mooier maar Metamodern Sounds inderdaad spuug lelijk.

Deze op de valreep van 2016 nog even meegepakt en ik moet zeggen opnieuw een sterk album van Sturgill Simpson.Waar Daniel Romano me eerder dit jaar met zijn nieuwe plaat niet wist te overtuigen doet A Sailor's Guide to Earth dat wel.
Het county gehalte mag ten opzichte van Metamodern Sounds in Country Music (2014) dan wat gezakt zijn,maar wat blijft is de fantastische stem van Sturgill en zijn uitstekende songschrijverskwaliteiten.
Op dit album resulteert dat in een mooie,gloedvolle combinatie van Roots,pop en natuurlijk country terwijl er ook hier en daar wat Soul (blazers) om de hoek komt kijken.
Sea stories en Brace for impact zijn mijn favorieten maar eigenlijk zijn bijna alle songs van een goed tot zeer goed niveau en dus op het nippertje een plaats in mijn top 10 van dit jaar.

Voortreffelijk album.

Geloof dat ik dit wel een mooi album ga vinden. Er zit echt soul en blues in deze muziek, sommige nummers maken me emotioneel. De instrumentale opbouw is fantastisch complex. Ik zag zijn album op de Grammy lijst staan.

En dat is wat muziek met mensen kan doen; mooi en herkenbaar geformuleerd. Dit blijft voor mij een favoriete plaat.

Toch wel een heel fijne cover van Nirvana's In Bloom.

Ik vind de hoes overigens best aardig

Blijft een goed album, waar ik niet vaak naar teruggrijp.
Naar aanloop van zijn nieuwe album Sound & Fury ga ik dat toch maar is meer doen.

Waar de laatste plaat van Simpson mij totaal niet kan boeien heb ik dat wel zijn voorlaatste. Wat mij betreft is A Sailor's Guide to Earth een topper. Het countrygenre heeft geen klant aan mij, het zal zelden voorkomen dat een country artiest mij kan boeien. Sturgill vormt echter een uitzondering op de regel. Dat heeft te maken met een aantal aspecten; ten eerste heeft de beste man een dijk van een stem, daar kun je geen buil aan vallen, de arrangementen zijn fraai, Simpson heeft het talent om goede songs te schrijven en tenslotte is dit zeker geen country schijf in de klassieke zin van het woord. De muziek vormt eerder een bonte mix van Soul, Rhythm & Blues en Folk. Tel daar de kraakheldere productie bij op en je kunt dit plaatje blind aanschaffen. Hoogtepunten; het vlotte en heerlijke swingende Call to Arms, de bewerking van Nirvana's In Bloom, het stuwende Brace for Impact - let op het subtiele hammond orgeltje op de achtergrond - het met mooie arrangementen omgeven All Around You en tenslotte het onweerstaanbare Keep It Between the Lines. Een paar songs ademen toch nog de typische country snit en dat maakt het voor mij geen meesterwerk, echter wel een interessant plaatje met dito invalshoek.

Ik werd in 2016 op dit album attent gemaakt doordat ik ergens een enthousiaste column van Mart Smeets over de CD las (mag ik dat zeggen, ja dat mag ik zeggen).

Ik ging vervolgens a Sailor's Guide beluisteren en op de een of andere manier werd ik direct gegrepen door de prachtige stem van Sturgill.
Nu Simpson recent, weliswaar onder een andere naam (Johnny Blue Skies), een prima plaat heeft opgenomen werd het ook weer tijd om de voorganger uit 2016 weer eens op te zetten.
Opening is prachtig. Eerst een halve minuut wat onheilspellende geluiden en dan ineens die toetsen en vervolgens die eerste zin: Hello, my son, welcome to Earth gevolgd door: You may not be my last but you'll always be my first. Eenvoudige maar pakkende tekst die direct de inhoud van het nummer neerzet.
Paar strijkers eronder, lekkere steel guitar en na twee en een halve minuut betreden The Dap Kings ook nog de studio en blazen een geweldig deuntje mee. We zijn van start!

Breakers Roar gaat een stapje terug. Rustige ballad met fraaie steel guitar solo. Geen tempo wisselingen zoals in het vorige nummer.
Nummer gaat over in Keep It Between The Lines. The Dap Kings zijn terug in de studio en bepalen voor een groot deel de sound. Lekker Wurlitzer orgeltje op de achtergrond.
We gaan door met Sea Stories. Mooi couplet ergens midden in het nummer:
Hit the ground running in Tokyo, from Kawasaki to Ebisu Yokosuka, Yokohama, Shinjuku, Roppongi & Harajuku On to Busan, Pohang, Pattaya to Phuket, Singapore to Kuala Lumpur.
Seeing damn near the whole damn world from the inside of a bar.
Persoonlijk vind ik dat Sturgill een prachtig arrangement heeft gemaakt van het door Kurt Cobain geschreven In Bloom. Twee cello's, twee violen, een steel guitar en de Dap Kings. Wat wil je nog meer?
Voor Brace For Impact is Sturgill achter de Moog Synthesizer gaan zitten. Pompeus nummer inclusief sirenes in de laatste minuut.
De overgang naar All Around You is dan weer verrassend. The Dap Kings bepalen wederom (mede) de sfeer. Dit keer een lekkere piano op de achtergrond. Simpel, eenvoudig, maar zo mooi.
En daar is ze dan........ Sarah! Oh Sarah is een prachtig eerbetoon aan de partner van Sturgill. Soms heb je het onverklaarbare fenomeen dat een nummer je vanaf de eerste keer dat je het hoort "pakt".
Dat had Chet dus met Oh Sarah. Die strijkers in de opening van het nummer........ Oh Sarah, here we go again.
Oh Sarah is absoluut het hoogtepunt (voor mij) van een tijdloos album.
Slotstuk Call To Arms is een maatschappij kritisch nummer waarin je de daarin genoemde landen nu zou kunnen aanvullen met Oekraïne, Rusland, Israel en Gaza.
Behoorlijk uptempo met wederom die Dap Kings die de sound bepalen. Overigens ook prima gitaar/piano solo.
Dank aan de inmiddels bejaarde ex-sportjournalist die mij ooit attent maakte op Sturgill Simpson.