Sturgill Simpson - A Sailor's Guide to Earth (2016)

mijn stem
3,77
86 stemmen

Verenigde Staten
Country
Label: Atlantic

  1. Welcome to Earth (Pollywog) (4:53)
  2. Breakers Roar (3:32)
  3. Keep It Between the Lines (4:01)
  4. Sea Stories (3:16)
  5. In Bloom (4:00)
  6. Brace for Impact [Live a Little] (5:49)
  7. All Around You (3:35)
  8. Oh Sarah (4:15)
  9. Call to Arms (5:29)
totale tijdsduur: 38:50
33 BERICHTEN 5 MENINGEN
zoeken in:
avatar van Hendrik68
3,0
0
Met Metamodern sounds in country music gaf Sturgill Simpson een fantastische eigen draai aan de country. Zou hem dat nu weer lukken? Het lijkt er wel, op getuige "Brace for impact (live a little)" .
Sturgill Simpson - "Brace For Impact (Live A Little)" - YouTube

Albumhoezen zijn trouwens niet zijn sterkste kant.

avatar van EttaJamesBrown
 
0
Hendrik68 schreef:


Albumhoezen zijn trouwens niet zijn sterkste kant.


Pas op voor Kraken!

3,5
0
Hendrik68 schreef:


Albumhoezen zijn trouwens niet zijn sterkste kant.


Deze hoes vind ik -eerlijk gezegd- wél mooi. Nu de muziek zelf nog. Ben benieuwd, na het verrassende Metamodern Sounds.

avatar van Ducoz
2,5
0
Ben benieuwd wat hij van Nirvana's In Bloom heeft gemaakt.


avatar van Hendrik68
3,0
0
Of hoe je een bak negatief geschreeuw kan omzetten in pure kunst. Prachtig gedaan van Sturgill.

avatar van Ducoz
2,5
0
Ik weet het zo net nog niet met deze vrij gegeven nummers. Het lijkt allemaal wel heel zoet en de FM kant op te gaan. Misschien is dat de tol die moet worden betaald met zijn plotsklapse populariteit.

avatar van Hendrik68
3,0
0
Vond de vorige ook al best wel FM proof, maar is de beste country eigenlijk niet altijd op het randje?

avatar van wvv89
4,5
0
Volledig te beluisteren via deze link

avatar van tsjong
 
0
wvv89 schreef:
Volledig te beluisteren via deze link


Bedankt!

avatar van wvv89
4,5
0
Mooi stuk op GQ over Sturgill Simpson, Jason Isbell en Chris Stapleton (klik hier)

A Sailor's Guide to Earth vind ik op dit moment het beste album van 2016. Af en toe hoor je nog country invloeden maar dit is stukken minder dan op Metamodern Sounds in Country Music. Je hoort nu veelal trompetten en deze muziek is eigenlijk niet in een hokje te plaatsen. Americana, folk, country? Het kan allemaal.
Vooral "Welcome to Earth (Pollywog)", "Sea Stories", "All Around You" steken er bovenuit, maar de andere nummers doen het ook goed. "Breakers Roar", Nirvana cover "In Bloom" en remake "Oh Sarah" van de groep Sunday Valley (waar Simpson zelf leadsinger van was) zijn de rustigere nummers van het album en zijn ook zeer plezierig om te luisteren .

Sturgill Simpson legt de lat hoog voor de concurrentie en ik kan eigenlijk niet wachten tot hij weer een nieuw album uitbrengt (hij heeft bij zijn label Atlantic getekend voor twee albums).

avatar van Ducoz
2,5
0
En deze is nog niet eens uit...

avatar van wvv89
4,5
0
Klopt, maar het lijkt erop dat alles wat deze man aanraakt in goud veranderd. Toch is dit album totaal anders dan zijn voorganger. Dus ben benieuwd wat hij voor de volgende in petto heeft.
Wat vind je van dit album Ducoz?

avatar van Ducoz
2,5
0
Helaas, ik deel jullie euforie niet.

avatar van Hendrik68
3,0
0
Ik voorlopig ook niet. Vooral het eerste gedeelte vind ik erg mager. Vanaf Brace for impact gaat het de goede kant op en durf ik het bij vlagen uitstekend te noemen. Genoeg voor een voldoende. Album kan nog groeien, maar ik kan nu wel al zeggen dat de voorganger een stuk sterker was. Metamodern sounds was uniek qua sound. Die sound wordt hier een beetje aangedikt naar een voor mij iets te kitscherige stijl. Ik heb wel vaker gezegd dat perfecte country altijd balanceren is op het randje van precies goed en net helemaal verkeerd. Hier slaat de balans door.

avatar van HugovdBos
4,0
1
In 2014 was het de Amerikaanse muzikant Sturgill Simpson die met zijn tweede soloalbum Metamodern Sounds in Country Music de muziek van de country herdefinieerde. Zijn levenslessen bracht hij naar voren in fraai gestructureerde nummers, waarbij country legendes als Merle Haggard en Marty Robbins doorschemerde in zijn muziek. Alhoewel zijn leven in de tijd dat hij bij de Amerikaanse marine zat en enkele jaren bij een spoorwegmaatschappij werkte verre van op rolletjes verliep brachten juist de ervaringen uit deze tijd zijn country songs meer diepgang toe. Op zijn derde album A Sailor’s Guide to Earth richt hij zich tot zijn 2 jaar oude zoon, waar zijn verhalende brieven als zeevaarder het proces van opgroeien ondersteunen. Voor de muzikale ondersteuning kiest hij voor een combinatie van de Nashville country, New Orleans funk, Mississippi blues en de Memphis soul, mede gevormd door de hoornsectie van de Dap-Kings.

Welcome to Earth (Pollywog) opent het album met de geluiden van zeemeeuwen die boven de haven rondcirkelen, voordat de matroos definitief zijn thuis verlaat. De synths drijven de boot de zee op, waar het pianospel de ontroering in kaart brengt. Simpson richt zich tot zijn zoon wanneer de strijkers aanzwellen. In de klanken van de pedal steel gitaar doemt de metafoor op die de matroos is voor een muzikant. Allebei lang weg van familie en met pijn in het hart de dagen missend dat de kinderen opgroeien. Wanneer de Dap-Kings hun intrede doen wordt de country ondersteund door de soulvolle klanken van de blazers. De trombone van Clark Gayton, trompet van David Guy en saxofoon van Ian Hendrickson-Smit brengen de funk in het breed opgezette muzikale geheel. De ruige zee legt de depressies bloot waar de zeelui mee te maken krijgen. Het atmosferische geheel van Breakers Roar wordt aangevoerd met de roepen van zeemeeuwen en het ontroerende gitaarspel. Simpson draagt zijn emoties als nooit te voren, verder wegdrijvend van zijn rauwe stemgeluid. De cello’s en violen brengen de liefde in vervoering en laten Simpson wegzakken in de door hemzelf gecreëerde droomwereld. Wanneer de matrozenliederen naar de oppervlakte komen wordt op Keep It Between the Lines het roer direct omgegooid naar de funk en soul van de Dap-Kings. Sturgill’s levenslessen voert hij door naar de raad die hij zijn zoon geeft. De fouten uit zijn leven brengt hij in wijze woorden, ondersteund door het fraaie orgelspel van bandlid Robert Emmett. De Dap-Kings dragen de muziek in de klanken van blazers, waarbij de gitaren voor de onderliggende laag uit de countrymuziek zorgen. Zo vader, zo zoon gaat voor Simpson niet op en met raad en daad probeert hij zijn zoon van het verkeerde pad af te houden.

De country weet zich dieper in de muziek te nestelen wanneer Simpson zijn tijd bij de marine laat doorschemeren in Sea Stories. Als nieuweling bij de marine werd zijn leven hem ontnomen door de beperkte vrijheid en het gebrek aan zeggenschap. De progressie van de country klinkt door in het samenkomen van de pedal steel gitaar, piano en Simpson’s 12-string gitaar. Voor de verhalen die hij verteld als zeeman mag zijn zoon dan nog iets te jong zijn, maar de herinneringen hebben hem gevormd tot wie hij is geworden. De Aziatische havensteden verlatend brengt Sturgill met In Bloom een ode aan Nirvana’s Kurt Cobain. Het nummer past in zijn context binnen het verhaal van de zeevaarder en wordt op wonderlijke wijze tot een countrysong omgebogen. De Wurlitzer piano laat in combinatie met het gitaarspel de emoties loskomen, waar zijn toevoeging van To Love Someone de hardheid als kwade jongeman laat varen. De blazers voeren het nummer nieuwe wegen in, om te eindigen in de klanken van de havens. Met Brace For Impact (Live A Little) laat Simpson je bewust worden van de korte tijd die we op aarde doorbrengen. De pulserende basslijn van van Kevin Black laat het bluesy nummer tot groei komen. De pijn van het bestaan vloeit door in zijn rauwe zang, waar Laur Joamets de gitaarklanken de lucht in zweept. Het genieten van de momenten op deze aardbol vinden de weg naar Simpson en voeren de klanken van orgels, synths en gitaren verder door het jammende geheel heen.

Southern soul weegt bezwerend over All Around You heen. De strijkers weten in combinatie met gitaren de liefde van een god in het bestaan te laten komen. De pijn en twijfels uit het leven worden door Simpson aan zijn zoon gebracht, met de boodschap dat de liefde tussen de mensen overwint. Wanneer de saxofoonklanken door de lucht schallen zorgen de orgelklanken voor de onderhoudende klankstructuur. Voor Oh Sarah moeten we even terug in de tijd naar Simpson’s dagen in de band Sunday Valley. Op deze bewerkte versie richt hij zich tot zijn vrouw. De duistere klanken van de strijkers en het trage drumritme brengen de angsten en twijfels van Sturgill in beeld. De moeilijke tijden uit zijn bandverleden zijn inmiddels vervangen door het succes van zijn solocarrière, maar de twijfels over het verloop van zijn leven blijven aanwezig. De zoete klanken weten in Simpson’s zang tot ware emoties te komen en laten de moeilijke beslissingen overspoelen door de liefde. Op het slotstuk Call to Arms brengt Simpson zijn woede over het oorlogsterreur. Wanneer de klanken van de havens langzaam wegebben dragen de keyboards de voortdenderende drones en helicopters over verwoeste steden. In de ruige klanken van de bluesrock komt het anti-oorlogs nummer tot stand, waarbij zijn woede tot diep in zijn zang geworteld zit. Het nieuws dat wordt overspoelt door terreur van kansloze missies. Het swingende geheel komt tot een explosie van muzikaal geweld, met opzwepend pianospel, vuile gitaarklanken en krachtig blaaswerk. Simpson sluit het album aan zijn zoon af met zijn afkeur van geweld en onuitputtelijke oorlogskrachten.

Op A Sailor’s Guide to Earth stuurt Sturgill Simpson verschillende briefkaarten met levenswijsheden aan zijn zoon. De muzikale verpakking loopt daarbij uiteen van het emotierijke klankenspel van de country, het swingende van de soul en funk en zijn uitingen van pijn en verdriet in de blues. Juist deze combinatie geeft de teksten meer diepgang en ondersteund de boodschappen die hij tijdens het toeren als muzikant aan zijn zoon verstuurd. Het is de roep naar vrijheid en liefde die hij als bandleider overwint en verwerkt in zijn energieke en klankrijke nummers. Sturgill Simpson vaart daarbij zijn eigen route en laat zijn ontdekkingen en ervaringen na in de fraaiste briefkaarten die je, je als zoon maar kunt wensen.

4*

Afkomstig van mijn site Platendraaier.

avatar van ohmusica
 
0
Hendrik68 Die sound wordt hier een beetje aangedikt naar een voor mij iets te kitscherige stijl. Ik heb wel vaker gezegd dat perfecte country altijd balanceren is op het randje van precies goed en net helemaal verkeerd. Hier slaat de balans door.

Dat viel me nu ook op, het had 'iets' subtieler gemogen. Jammer. Ik dacht dag het aan mij lag, als niet zo een ervaren country-liefhebber.

avatar van Wallie1985
5,0
1
Simpson heeft het weer gedaan, een hele fijne plaat maken. 'Call To Arms' is een favoriet aan het worden. Zowel muziekaal als tekstueel. Het doet mij zelfs een beetje denken aan Roger Waters' 'Amused To Death'. Gewoon 5 sterren!

Nobody’s looking up to care about a drone
We’re all too busy looking down at our phone
Our ego’s begging for food like a dog from our feed
Refreshing obsessively until our eyes start to bleed
The serve up distractions and we eat them with fries
Until the bomb fall out of our fucking skies

avatar van erwinz
4,0
1
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Sturgill Simpson - A Sailor's Guide To Earth - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Amerikaanse muzikant Sturgill Simpson oogstte nogal wat lof met het in 2014 verschenen Metamodern Sounds In Country Music.

Zelf had ik in eerste instantie flink wat moeite met de plaat. Ik ben zeker geen country purist, maar de bijzondere draai die Sturgill Simpson aan het genre gaf beviel me in eerste instantie maar matig.

Uiteindelijk ben ik de zo bejubelde plaat echter wel gaan waarderen, waardoor ik nieuwsgierig was naar de man’s nieuwe plaat.

A Sailor’s Guide To Earth stond in een vloek en zucht op de band en bevestigt wat mij betreft het enorme talent van Sturgill Simpson.

In de openingstrack van de plaat laat de Amerikaan zich bijstaan door de blazers van The Dap Kings (de band van Sharon Jones, maar ook verantwoordelijk voor een groot deel van het geluid van Amy Winehouse) en deze keren met enige regelmaat terug.

A Sailor’s Guide To Earth schiet, zeker wanneer de blazers zich mogen laten horen, de kant van de soul op, maar Sturgill Simpson laat ook op zijn nieuwe plaat weer horen dat hij een buitengewoon veelzijdig muzikant is, die lak heeft aan conventies of hokjes.

Ook invloeden uit de country hebben hun weg gevonden naar A Sailor’s Guide To Earth en hetzelfde geldt voor invloeden uit de psychedelica, rhythm & blues en rock. Het is knap hoe Sturgill Simpson al deze stijlen aan elkaar weet te smeden in een geluid dat vaak lijkt weggelopen uit de jaren 70, tot je je beseft dat het destijds ondenkbaar was om zulke uiteenlopende stijlen met elkaar te vermengen.

Het levert een bijzonder eigen geluid op, dat imponeert in de eigen songs op de plaat, maar misschien nog wel meer indruk maakt in de covers. Sturgill Simpson’s unieke, lome en met veel strijkers versierde versie van Nirvana’s In Bloom illustreert wat mij betreft het best welke bijzondere draai Sturgill Simpson geeft aan zijn muziek.

De Amerikaan vertrouwde voor zijn vorige plaat nog op de productionele vaardigheden van topproducer Dave Cobb, maar klaarde de klus dit keer zelf. Dat heeft hij prima gedaan, want de plaat klinkt fantastisch.

Over de soulinjectie zullen liefhebbers van country waarschijnlijk wat minder enthousiast zijn, maar mij bevalt het zeer. Sturgill Simpson scheurt meer dan eens heerlijk tegen het geluid van Van Morrison aan (ook met zijn zang), maar slaat ook zoveel andere wegen in dat vergelijken uiteindelijk zinloos is.

Alle twijfel die ik had bij eerste beluistering van Metamodern Sounds In Country Music zijn inmiddels als sneeuw voor de zon verschenen. A Sailor’s Guide To Earth is een prachtplaat, die vooralsnog alleen maar beter wordt. Erwin Zijleman

avatar van wvv89
4,5
0
9 juli in Doornroosje in Nijmegen. Ik ben er alvast bij!

 
0
8 juli op Sjock-festival in Gierle !! Mijn ticket ligt al klaar !!

 
0
kistenkuif
geplaatst:
Dit is niet de plaat geworden waarop ik had gehoopt. Zijn debuut vind ik erg fijn, de opvolger zelfs uitmuntend maar deze hap is mij echt te vet. Overdaad schaadt. En dat ligt niet aan de blazers...

3,0
0
Ja klopt. De neiging om dit een onvoldoende te geven is zelfs groot, maar soms luistert het niet onaardig weg. Het verbaast me wel, na de originele insteek die de voorganger had. Heb dit jaar nog niet veel countryalbums gehoord, maar dit is alvast een misser,

avatar van WoNa
4,0
0
Opvallend wat een plaat kan losmaken, lezend door het bovenstaande. Bij mij is het eerder omgekeerd. Ik werd niet overtuigd door zijn tweede plaat. (De eerste ken ik niet.) Na een aantal luisterbeurten gaf ik het op. Het is bij deze plaat dat ik de zaken prima op zijn plaats vind vallen. De mix van country, southern rock en soul zorgt bij beurten voor een verzorgd en dan weer ruig geluid, waarmee de plaat aan diverse emoties raakt. Zijn ruige stem gedijd uitstekend in dit werk, waarbij het koper vuurwerk de sfeer telkens verder verhoogd.

Simpson laat op deze plaat diverse kanten van zijn muzikale zelf zien en overtuigt. Van een country soul nummer als 'All Around You', dat, als we de pedal steel weglaten, zo op een plaat van Otis Redding had kunnen staan, tot de perfecte eind song van plaat en concert, 'Call To Arms',, waarin alles loos gaat, staat het. Het grotere budget van een major is wellicht "de schuld" van alles breder aanpakken en het loslaten van authenticiteit, Sturgill Simpson doet het in ieder geval groots en meeslepend. Het pakken van kansen, dat is waar het om gaat in het leven. Geslaagd major debuut derhalve.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine

avatar van Marco van Lochem
4,0
0
De nu 38 jarige in Jackson Kentucky USA geboren Sturgill Simpson heeft recent zijn derde album uitgebracht. Simpson werd muzikaal gevormd in verschillende bands, maar lijkt solo zijn eigen geluid nu pas gevonden te hebben. De eerste 2 albums, “HIGH TOP MOUNTAIN” uit 2013 en “METAMODERN SOUNDS IN COUNTRY MUSIC” laten nog een groot country gevoel achter, maar op “A SAILOR’S GUIDE TO EARTH” is het variatie dat als een rode draad door de 9 tracks loopt. Wel met zijn country stem en geluid hoor je in de songs soul, rhythm & blues, Bruce Springsteen invloeden en nog veel meer. Simpson heeft een klasse plaat uitgebracht, want ondanks de vele stijlen is het een eenheid geworden, waarin zelfs de Nirvana cover “IN BLOOM” prima tussen past. Een cross-over plaat, die van country naar andere muziekstijlen gaat en het klinkt allemaal even goed en gedreven!

avatar van bennerd
3,5
0
De Nirvana-cover is vreselijk, maar de rest van de plaat bevalt me op het eerste gehoor heel erg goed! En dat voor een wilde gok, gezien ik bitter weinig ervaring heb met deze genretag.

avatar van Zwaagje
5,0
0
[quote]WoNa schreef:
"Opvallend wat een plaat kan losmaken, lezend door het bovenstaande. Bij mij is het eerder omgekeerd. Ik werd niet overtuigd door zijn tweede . (De eerste ken ik niet.) Na een aantal luisterbeurten gaf ik het op. Het is bij deze plaat dat ik de zaken prima op zijn plaats vind vallen. De mix van country, southern rock en soul zorgt bij beurten voor een verzorgd en dan weer ruig geluid, waarmee de plaat aan diverse emoties raakt. Zijn ruige stem gedijd uitstekend in dit werk, waarbij het koper vuurwerk de sfeer telkens verder verhoogd."

Ik sluit me hier volledig bij aan. Geweldige mix van muziekstijlen die me (nog) meer aanspreken dan het vorige album. Ook de zang spreekt me enorm aan. Hij heeft af en toe wel iets weg van Van Morrison (all around you). Ik heb de kaartjes voor Paradiso binnen ( 23 september grote zaal) en ik hoop veel van dit album te horen inclusief blazers. Geweldige plaat!

avatar van Zwaagje
5,0
0
ThirdEyedCitizen schreef:
Ja klopt. De neiging om dit een onvoldoende te geven is zelfs groot, maar soms luistert het niet onaardig weg. Het verbaast me wel, na de originele insteek die de voorganger had. Heb dit jaar nog niet veel countryalbums gehoord, maar dit is alvast een misser,


Misser?
Ik vind dit album juist van veel meer orginaliteit getuigen dan zijn vorige album. Orginele mix van stijlen die toch een geheel vormen. Het vorige album vind ik niet slecht, maar wel veel meer roots country. Niet echt orgineel als je het mij vraagt.

avatar van Zwaagje
5,0
0
Ik ga inmiddels voor de 5*. Wat een geweldige plaat is dit. Muzikaal en instrumentaal zit het prachtig in elkaar en wat een stem heeft die man. Mooie eigenzinnige plaat. Komende vrijdag Paradiso en zaterdag de lp denk ik.

avatar van Zwaagje
5,0
0
Vinyl klinkt als een klok. Mooie uitklaphoes met teksten op de binnenhoes en inclusief de cd. De moeite waard! Kan niet wachten op het concert.

avatar van Minneapolis
3,5
0
Mooie en redelijk gevarieerde plaat. Dit gaat vast verkeerd vallen hier, maar als Sturgill's stem iets meer soul ipv country/ rock zou hebben, dan zou ik het helemaal een top album zijn voor mij.
Breakers roar vind ik echter betoverend mooi. Keep it between the lines, (in iets mindere mate) Brace for impact en het bijzonder opgebouwde openingsnummer Welcome to Earth zijn de andere hoogtepunten voor mij.

Hendrik68 schreef:

Albumhoezen zijn trouwens niet zijn sterkste kant.

Ik vind de hoes wel gaaf, hoewel het misschien ook iets kitscherigs heeft. High Top Mountain vind ik nog mooier maar Metamodern Sounds inderdaad spuug lelijk.

avatar van frolunda
4,0
1
Deze op de valreep van 2016 nog even meegepakt en ik moet zeggen opnieuw een sterk album van Sturgill Simpson.Waar Daniel Romano me eerder dit jaar met zijn nieuwe plaat niet wist te overtuigen doet A Sailor's Guide to Earth dat wel.
Het county gehalte mag ten opzichte van Metamodern Sounds in Country Music (2014) dan wat gezakt zijn,maar wat blijft is de fantastische stem van Sturgill en zijn uitstekende songschrijverskwaliteiten.
Op dit album resulteert dat in een mooie,gloedvolle combinatie van Roots,pop en natuurlijk country terwijl er ook hier en daar wat Soul (blazers) om de hoek komt kijken.
Sea stories en Brace for impact zijn mijn favorieten maar eigenlijk zijn bijna alle songs van een goed tot zeer goed niveau en dus op het nippertje een plaats in mijn top 10 van dit jaar.

Voortreffelijk album.

 
1
bertito
geplaatst:
Geloof dat ik dit wel een mooi album ga vinden. Er zit echt soul en blues in deze muziek, sommige nummers maken me emotioneel. De instrumentale opbouw is fantastisch complex. Ik zag zijn album op de Grammy lijst staan.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

*

* denotes required fields.