Sturgill Simpson - A Sailor's Guide to Earth (2016)

In 2014 was het de Amerikaanse muzikant Sturgill Simpson die met zijn tweede soloalbum Metamodern Sounds in Country Music de muziek van de country herdefinieerde. Zijn levenslessen bracht hij naar voren in fraai gestructureerde nummers, waarbij country legendes als Merle Haggard en Marty Robbins doorschemerde in zijn muziek. Alhoewel zijn leven in de tijd dat hij bij de Amerikaanse marine zat en enkele jaren bij een spoorwegmaatschappij werkte verre van op rolletjes verliep brachten juist de ervaringen uit deze tijd zijn country songs meer diepgang toe. Op zijn derde album A Sailor’s Guide to Earth richt hij zich tot zijn 2 jaar oude zoon, waar zijn verhalende brieven als zeevaarder het proces van opgroeien ondersteunen. Voor de muzikale ondersteuning kiest hij voor een combinatie van de Nashville country, New Orleans funk, Mississippi blues en de Memphis soul, mede gevormd door de hoornsectie van de Dap-Kings.

Welcome to Earth (Pollywog) opent het album met de geluiden van zeemeeuwen die boven de haven rondcirkelen, voordat de matroos definitief zijn thuis verlaat. De synths drijven de boot de zee op, waar het pianospel de ontroering in kaart brengt. Simpson richt zich tot zijn zoon wanneer de strijkers aanzwellen. In de klanken van de pedal steel gitaar doemt de metafoor op die de matroos is voor een muzikant. Allebei lang weg van familie en met pijn in het hart de dagen missend dat de kinderen opgroeien. Wanneer de Dap-Kings hun intrede doen wordt de country ondersteund door de soulvolle klanken van de blazers. De trombone van Clark Gayton, trompet van David Guy en saxofoon van Ian Hendrickson-Smit brengen de funk in het breed opgezette muzikale geheel. De ruige zee legt de depressies bloot waar de zeelui mee te maken krijgen. Het atmosferische geheel van Breakers Roar wordt aangevoerd met de roepen van zeemeeuwen en het ontroerende gitaarspel. Simpson draagt zijn emoties als nooit te voren, verder wegdrijvend van zijn rauwe stemgeluid. De cello’s en violen brengen de liefde in vervoering en laten Simpson wegzakken in de door hemzelf gecreëerde droomwereld. Wanneer de matrozenliederen naar de oppervlakte komen wordt op Keep It Between the Lines het roer direct omgegooid naar de funk en soul van de Dap-Kings. Sturgill’s levenslessen voert hij door naar de raad die hij zijn zoon geeft. De fouten uit zijn leven brengt hij in wijze woorden, ondersteund door het fraaie orgelspel van bandlid Robert Emmett. De Dap-Kings dragen de muziek in de klanken van blazers, waarbij de gitaren voor de onderliggende laag uit de countrymuziek zorgen. Zo vader, zo zoon gaat voor Simpson niet op en met raad en daad probeert hij zijn zoon van het verkeerde pad af te houden.

De country weet zich dieper in de muziek te nestelen wanneer Simpson zijn tijd bij de marine laat doorschemeren in Sea Stories. Als nieuweling bij de marine werd zijn leven hem ontnomen door de beperkte vrijheid en het gebrek aan zeggenschap. De progressie van de country klinkt door in het samenkomen van de pedal steel gitaar, piano en Simpson’s 12-string gitaar. Voor de verhalen die hij verteld als zeeman mag zijn zoon dan nog iets te jong zijn, maar de herinneringen hebben hem gevormd tot wie hij is geworden. De Aziatische havensteden verlatend brengt Sturgill met In Bloom een ode aan Nirvana’s Kurt Cobain. Het nummer past in zijn context binnen het verhaal van de zeevaarder en wordt op wonderlijke wijze tot een countrysong omgebogen. De Wurlitzer piano laat in combinatie met het gitaarspel de emoties loskomen, waar zijn toevoeging van To Love Someone de hardheid als kwade jongeman laat varen. De blazers voeren het nummer nieuwe wegen in, om te eindigen in de klanken van de havens. Met Brace For Impact (Live A Little) laat Simpson je bewust worden van de korte tijd die we op aarde doorbrengen. De pulserende basslijn van van Kevin Black laat het bluesy nummer tot groei komen. De pijn van het bestaan vloeit door in zijn rauwe zang, waar Laur Joamets de gitaarklanken de lucht in zweept. Het genieten van de momenten op deze aardbol vinden de weg naar Simpson en voeren de klanken van orgels, synths en gitaren verder door het jammende geheel heen.

Southern soul weegt bezwerend over All Around You heen. De strijkers weten in combinatie met gitaren de liefde van een god in het bestaan te laten komen. De pijn en twijfels uit het leven worden door Simpson aan zijn zoon gebracht, met de boodschap dat de liefde tussen de mensen overwint. Wanneer de saxofoonklanken door de lucht schallen zorgen de orgelklanken voor de onderhoudende klankstructuur. Voor Oh Sarah moeten we even terug in de tijd naar Simpson’s dagen in de band Sunday Valley. Op deze bewerkte versie richt hij zich tot zijn vrouw. De duistere klanken van de strijkers en het trage drumritme brengen de angsten en twijfels van Sturgill in beeld. De moeilijke tijden uit zijn bandverleden zijn inmiddels vervangen door het succes van zijn solocarrière, maar de twijfels over het verloop van zijn leven blijven aanwezig. De zoete klanken weten in Simpson’s zang tot ware emoties te komen en laten de moeilijke beslissingen overspoelen door de liefde. Op het slotstuk Call to Arms brengt Simpson zijn woede over het oorlogsterreur. Wanneer de klanken van de havens langzaam wegebben dragen de keyboards de voortdenderende drones en helicopters over verwoeste steden. In de ruige klanken van de bluesrock komt het anti-oorlogs nummer tot stand, waarbij zijn woede tot diep in zijn zang geworteld zit. Het nieuws dat wordt overspoelt door terreur van kansloze missies. Het swingende geheel komt tot een explosie van muzikaal geweld, met opzwepend pianospel, vuile gitaarklanken en krachtig blaaswerk. Simpson sluit het album aan zijn zoon af met zijn afkeur van geweld en onuitputtelijke oorlogskrachten.

Op A Sailor’s Guide to Earth stuurt Sturgill Simpson verschillende briefkaarten met levenswijsheden aan zijn zoon. De muzikale verpakking loopt daarbij uiteen van het emotierijke klankenspel van de country, het swingende van de soul en funk en zijn uitingen van pijn en verdriet in de blues. Juist deze combinatie geeft de teksten meer diepgang en ondersteund de boodschappen die hij tijdens het toeren als muzikant aan zijn zoon verstuurd. Het is de roep naar vrijheid en liefde die hij als bandleider overwint en verwerkt in zijn energieke en klankrijke nummers. Sturgill Simpson vaart daarbij zijn eigen route en laat zijn ontdekkingen en ervaringen na in de fraaiste briefkaarten die je, je als zoon maar kunt wensen.

4*

Afkomstig van mijn site Platendraaier.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Sturgill Simpson - A Sailor's Guide To Earth - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Amerikaanse muzikant Sturgill Simpson oogstte nogal wat lof met het in 2014 verschenen Metamodern Sounds In Country Music.

Zelf had ik in eerste instantie flink wat moeite met de plaat. Ik ben zeker geen country purist, maar de bijzondere draai die Sturgill Simpson aan het genre gaf beviel me in eerste instantie maar matig.

Uiteindelijk ben ik de zo bejubelde plaat echter wel gaan waarderen, waardoor ik nieuwsgierig was naar de man’s nieuwe plaat.

A Sailor’s Guide To Earth stond in een vloek en zucht op de band en bevestigt wat mij betreft het enorme talent van Sturgill Simpson.

In de openingstrack van de plaat laat de Amerikaan zich bijstaan door de blazers van The Dap Kings (de band van Sharon Jones, maar ook verantwoordelijk voor een groot deel van het geluid van Amy Winehouse) en deze keren met enige regelmaat terug.

A Sailor’s Guide To Earth schiet, zeker wanneer de blazers zich mogen laten horen, de kant van de soul op, maar Sturgill Simpson laat ook op zijn nieuwe plaat weer horen dat hij een buitengewoon veelzijdig muzikant is, die lak heeft aan conventies of hokjes.

Ook invloeden uit de country hebben hun weg gevonden naar A Sailor’s Guide To Earth en hetzelfde geldt voor invloeden uit de psychedelica, rhythm & blues en rock. Het is knap hoe Sturgill Simpson al deze stijlen aan elkaar weet te smeden in een geluid dat vaak lijkt weggelopen uit de jaren 70, tot je je beseft dat het destijds ondenkbaar was om zulke uiteenlopende stijlen met elkaar te vermengen.

Het levert een bijzonder eigen geluid op, dat imponeert in de eigen songs op de plaat, maar misschien nog wel meer indruk maakt in de covers. Sturgill Simpson’s unieke, lome en met veel strijkers versierde versie van Nirvana’s In Bloom illustreert wat mij betreft het best welke bijzondere draai Sturgill Simpson geeft aan zijn muziek.

De Amerikaan vertrouwde voor zijn vorige plaat nog op de productionele vaardigheden van topproducer Dave Cobb, maar klaarde de klus dit keer zelf. Dat heeft hij prima gedaan, want de plaat klinkt fantastisch.

Over de soulinjectie zullen liefhebbers van country waarschijnlijk wat minder enthousiast zijn, maar mij bevalt het zeer. Sturgill Simpson scheurt meer dan eens heerlijk tegen het geluid van Van Morrison aan (ook met zijn zang), maar slaat ook zoveel andere wegen in dat vergelijken uiteindelijk zinloos is.

Alle twijfel die ik had bij eerste beluistering van Metamodern Sounds In Country Music zijn inmiddels als sneeuw voor de zon verschenen. A Sailor’s Guide To Earth is een prachtplaat, die vooralsnog alleen maar beter wordt. Erwin Zijleman

Opvallend wat een plaat kan losmaken, lezend door het bovenstaande. Bij mij is het eerder omgekeerd. Ik werd niet overtuigd door zijn tweede plaat. (De eerste ken ik niet.) Na een aantal luisterbeurten gaf ik het op. Het is bij deze plaat dat ik de zaken prima op zijn plaats vind vallen. De mix van country, southern rock en soul zorgt bij beurten voor een verzorgd en dan weer ruig geluid, waarmee de plaat aan diverse emoties raakt. Zijn ruige stem gedijd uitstekend in dit werk, waarbij het koper vuurwerk de sfeer telkens verder verhoogd.

Simpson laat op deze plaat diverse kanten van zijn muzikale zelf zien en overtuigt. Van een country soul nummer als 'All Around You', dat, als we de pedal steel weglaten, zo op een plaat van Otis Redding had kunnen staan, tot de perfecte eind song van plaat en concert, 'Call To Arms',, waarin alles loos gaat, staat het. Het grotere budget van een major is wellicht "de schuld" van alles breder aanpakken en het loslaten van authenticiteit, Sturgill Simpson doet het in ieder geval groots en meeslepend. Het pakken van kansen, dat is waar het om gaat in het leven. Geslaagd major debuut derhalve.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine

De nu 38 jarige in Jackson Kentucky USA geboren Sturgill Simpson heeft recent zijn derde album uitgebracht. Simpson werd muzikaal gevormd in verschillende bands, maar lijkt solo zijn eigen geluid nu pas gevonden te hebben. De eerste 2 albums, “HIGH TOP MOUNTAIN” uit 2013 en “METAMODERN SOUNDS IN COUNTRY MUSIC” laten nog een groot country gevoel achter, maar op “A SAILOR’S GUIDE TO EARTH” is het variatie dat als een rode draad door de 9 tracks loopt. Wel met zijn country stem en geluid hoor je in de songs soul, rhythm & blues, Bruce Springsteen invloeden en nog veel meer. Simpson heeft een klasse plaat uitgebracht, want ondanks de vele stijlen is het een eenheid geworden, waarin zelfs de Nirvana cover “IN BLOOM” prima tussen past. Een cross-over plaat, die van country naar andere muziekstijlen gaat en het klinkt allemaal even goed en gedreven!

Deze op de valreep van 2016 nog even meegepakt en ik moet zeggen opnieuw een sterk album van Sturgill Simpson.Waar Daniel Romano me eerder dit jaar met zijn nieuwe plaat niet wist te overtuigen doet A Sailor's Guide to Earth dat wel.
Het county gehalte mag ten opzichte van Metamodern Sounds in Country Music (2014) dan wat gezakt zijn,maar wat blijft is de fantastische stem van Sturgill en zijn uitstekende songschrijverskwaliteiten.
Op dit album resulteert dat in een mooie,gloedvolle combinatie van Roots,pop en natuurlijk country terwijl er ook hier en daar wat Soul (blazers) om de hoek komt kijken.
Sea stories en Brace for impact zijn mijn favorieten maar eigenlijk zijn bijna alle songs van een goed tot zeer goed niveau en dus op het nippertje een plaats in mijn top 10 van dit jaar.

Voortreffelijk album.