Chris Isaak - Forever Blue (1995)

Samen met San Francisco Days het hoogtepunt van zijn carriere. En als ik moet kiezen tussen de twee albums wint deze het op punten.

Het verschil met zijn eerdere albums is met name de sound, want echt veranderen doet zijn stijl niet.

Het hierna verschenen Baja Sessions deed me niet veel en het studio album Speak of the Devil was wat wisselvallig. De rest wat daarna kwam ken ik niet.

Op Forever Blue zijn alle nummers goed. Er is een goede afwisseling tussen heerlijke lome pareltjes als Changed your Mind en Forever Blue en meer uptempo werk als Go Walking Down There, I Believe en There She Goes.

San Francisco Days is (van zijn normale studio albums) waarschijnlijk de beste om als eerste te proberen. Die heeft wat meer een algemeen popgeluid, maar klinkt nog steeds als een Chris Isaak album. Maar zoals eerder aangehaald, deze vind ik net iets beter.

Leuk dat iemand ook San Francisco Days kan waarderen. Maak ik niet veel mee. Hij staat toch bekend om zijn hit Wicked Game en dat album wordt dan ook vaak als favoriet genoemd. Gelukkig hebben wij door dat er betere albums zijn Ben deze nu na zo'n 4 jaar niet meer gehoord te hebben aan het herbeoordelen. En dat gaat hoger uitvallen dan de 3* die ik destijds gegeven heb. Maar San Francsico Days blijft voor mij zijn allerbeste.

Edit: Allemachtig, wat is Changed Your Mind toch mooi!! Absoluut het mooiste nummer van dit album!

Voor mij toch wel het summum uit het oeuvre van Chris Isaak,deze grandioze,melancholische Forever blue uit 1995.De plaat komt tot je toe als een concept album over alle facetten van een liefdesrelatie,en dan met name de pijnlijke.
Dit resulteert hier in 13 gevarieerde songs,in zijn toen inmiddels bekende combinatie van Rock,Roots en Billy met Roy Orbison toch wel als grootste invloed denk ik.Forever blue heeft voor mij twee punten voor op zijn albums die hier aan vooraf gingen.Zonder die overigens maar een moment te kort te willen doen.
Het dynamische aspect van het album is fantastisch,zelfs de volgorde waarin de de nummers staan levert hier een bijdrage aan.Dat de teksten zich concentreren op één onderwerp doet de plaat ook goed.Zo vormen de dertien songs nog meer een prachtig en afgerond geheel,en dat bevordert voor mij toch het luisterplezier,zelfs met dit onderwerp.
Laat ik voorop stellen dat er geen minder liedje tussenzit,maar het meest haal ik dat uit (het wisselt wel) de briljante opener Baby Did a Bad Bad Thing,een nummer dat later nog werd gebruikt in Eyes wide shut,de laatste film van regisseur Stanley Kubrick.Om de al net zo mooie single Somebody's Crying kan ik natuurlijk ook niet heen.Mijn persoonlijk hoogtepunt Go Walking Down There onderstreept nog maar eens het energieke element van Forever blue en wat betreft de tekstuele eindconclusie kom ik uit bij het heerlijke Goin' nowhere.
De sluitende productie en ruimtelijke,soms prachtig ingetogen muzikale invulling doen vervolgens,samen met de zo nu en dan desperate vocalen van Isaak de rest.
De uitkomst is er dan ook naar,Forever blue is een wonderschoon album.