Peter Magnee - Voodoo Play (1993)
mijn stem
3 stemmen
1
geplaatst: 10 juli 2006, 08:31 uur
In de traditie van Satriani bracht ook de Nederlandse gitarist Peter Magnee een volledig instrumentaal gitaaralbum uit. Gitaristen onder jullie kunnen het ongetwijfeld technisch beter beoordelen.
Maar ik vond/vind het wel een prettige cd om zo nu en dan te beluisteren.
Maar ik vond/vind het wel een prettige cd om zo nu en dan te beluisteren.
0
geplaatst: 16 mei 2025, 21:30 uur
Schafte deze in maart aan via internet, waarna de verkoper 'm ultrarap op zijn hardlooprondje kwam brengen. Kijk, zó kan het ook gaan!
De reden dat ik dit album aanschafte was overigens een rare: ik dacht dat dit een bekende van een bekende was, maar de Magnee van Voodoo Play blijkt een naamgenoot te zijn. Een vergissing die echter een leuke cd in huis bracht.
Gitarist (en soms toetsenist) Peter Magnee werkt hier samen met drummer Ernst van Ee; beiden waren al jaren actief in de Nederlandse metalwereld - de eerste bij Impact, de tweede bij Helloïse en Threnody. Instrumentale snarenkunsten van Magnee, gevarieerd ondersteund door Van Ee. Het album kan zó aansluiten bij de albums die het Amerikaanse Shrapnel uitbracht vanaf de tweede helft van de jaren '80. Dan kun je dit zien als een polderkopie, maar dát klopt niet.
Magnee komt namelijk met veel variatie aanzetten en schreef sterke nummers met gevoel voor melodie. Bovendien duren de nummers niet te lang. Vaak uptempo met razendsnel shredwerk, maar in het dansende Nbr. X hoor ik Van Halen terug en in het midtempo Don't Push It speelt hij lange noten op prominente toetsen; muziek die meer naar progrock neigt of het werk van Steve Morse. En in alle metal is de fusionfunk van Roadhouse een welkome afwisseling.
Arabica (vernoemt naar de koffieboon?) begint met een dreigende metalriff en wordt dan melodieuzer met de nodige shredding en afsluiter Dreamstate doet wat de titel belooft op sfeervolle wijze, maar nog altijd stevig.
Vol geproduceerd bovendien is dit een dikke 8, heerlijk voor onderweg en ook in de huiskamer werkt dit goed. Zó goed dat het lastig is een favoriet te kiezen. Dat verschilt per draaibeurt waarbij steeds andere details opvallen: een groeiplaatje bovendien!
De reden dat ik dit album aanschafte was overigens een rare: ik dacht dat dit een bekende van een bekende was, maar de Magnee van Voodoo Play blijkt een naamgenoot te zijn. Een vergissing die echter een leuke cd in huis bracht.
Gitarist (en soms toetsenist) Peter Magnee werkt hier samen met drummer Ernst van Ee; beiden waren al jaren actief in de Nederlandse metalwereld - de eerste bij Impact, de tweede bij Helloïse en Threnody. Instrumentale snarenkunsten van Magnee, gevarieerd ondersteund door Van Ee. Het album kan zó aansluiten bij de albums die het Amerikaanse Shrapnel uitbracht vanaf de tweede helft van de jaren '80. Dan kun je dit zien als een polderkopie, maar dát klopt niet.
Magnee komt namelijk met veel variatie aanzetten en schreef sterke nummers met gevoel voor melodie. Bovendien duren de nummers niet te lang. Vaak uptempo met razendsnel shredwerk, maar in het dansende Nbr. X hoor ik Van Halen terug en in het midtempo Don't Push It speelt hij lange noten op prominente toetsen; muziek die meer naar progrock neigt of het werk van Steve Morse. En in alle metal is de fusionfunk van Roadhouse een welkome afwisseling.
Arabica (vernoemt naar de koffieboon?) begint met een dreigende metalriff en wordt dan melodieuzer met de nodige shredding en afsluiter Dreamstate doet wat de titel belooft op sfeervolle wijze, maar nog altijd stevig.
Vol geproduceerd bovendien is dit een dikke 8, heerlijk voor onderweg en ook in de huiskamer werkt dit goed. Zó goed dat het lastig is een favoriet te kiezen. Dat verschilt per draaibeurt waarbij steeds andere details opvallen: een groeiplaatje bovendien!
* denotes required fields.
* denotes required fields.