Yuna - Chapters (2016)

Yuna, schitterende zangeres. Ik kijk uit naar dit album.

Opeens was ze er, de Maleisische zangeres Yuna. Tenminste, zo is mijn beleving van haar introductie als meer bekende zangeres. In 2010 kwam een uitstekende debuutalbum uit en in die tussenliggende zes jaar heeft ze zeker niet stil gezeten. Met Chapters is hier namelijk deel vier uit haar oeuvre.
Yuna zingt graag in een combinatie van haar moederstaal en het Engels. Op dit nieuwe album hoeft ze het tevens niet alleen te doen. Usher is bekendste gastartiest en daarnaast zien we ook Jhene Aiko terugkomen op de tracklist.

Het lichte Mannequin opent het album. Prima aanvanger, ontspannen en lekker in het gehoor. Die ontspannen slaat wat meer om in saai op Lanes. Dit nummer kan mij dan ook een stuk minder boeien dan de prettige opener. Gelukkig herpakt zij zich en brengt samen met Usher het mooie Crush. Een nummer met een dromerig karakter. Zeer prettige song.
We zullen het blijkbaar met ups en downs moeten blijven doen want Unrequited Love hangt voor mij weer wat meer tegen het saaie aan. Vooralsnog geen heel steady begin van een album. En dat zeg ik na vier nummers van de in totaal dertien.
Ze kiest de veilige weg en doet het rustig aan met Best Love. Wederom een alleraardigst nummer, net als het nog rustigere Used To Love You. Two in a row, gelukkig. Moet ik ook zeggen dat de toevoeging van Jhene Aiko mij hier zowaar een keer niet irriteert. Ben niet de grootste liefhebber van haar stem. Nummer wordt trouwens wel gedragen door Yuna.
De versnelling kan blijkbaar nog meer terug gezet worden, getuige Too Close. Past perfect in het rijtje waarnaar we nu aan het luisteren zijn. Een nummer waar helemaal niks mis mee is. Wordt het dan vier op rij qua stijl? Nee, Yuna verrast mij toch wel een beetje met Best of Me omdat dit nummer een stuk moderner, noem gerust hypermodern, klinkt in tegenstelling tot vorige songs. Het pakt wel aardig uit. En dat pakt ze door met Your Love. Was het begin van het album nog zo rustig, gebeurd er nu opeens van alles. Fijne en nodige afwisseling mij dunkt.
All I Do kenmerkt zich door de typische ballad-ingrediënten en doet weinig fout. Dan valt het meer uptempo Places To Go een stuk meer op. Een erg lekker nummertje en wellicht samen met Crush mijn favoriet van dit album. Al valt het mooie en ingetogen Poort Heart daar wellicht ook wel aan bij te voegen. Time sluit het geheel op eigen rustige wijze af.
Een album met wat heen en weer sprongen op het gebied van kwaliteit. Niet altijd even consistent, maar aan de andere kant ook meer dan genoeg om van te kunnen genieten.

(bron: Opus de Soul)