0
geplaatst: 18 mei 2016, 19:41 uur
Er wordt hier nog al wat aan afkortingen gebruikt. DVSN is een Canadees duo die de laatste tijd meer en meer air-time weet te vergaren. De naam staat voor Division en het tweetal zijn Daniel Daley en producer Nineteen85. Dit is hun debuutalbum en R&B is het hoofdingrediënt van hun muziek.
R&B zeg ik dan? Ja zeker, dat blijkt de meest slicke soort van R&B te zijn, ook weleens RnB genoemd. Tenminste, als ik af ga op albumopener With Me. Veel slicker en smoother krijg je het bijna niet. Of toch wel? Jazeker! Want daarna is er Too Deep. Superslicker dan superslick en ook weleens bedroom-music genoemd. Dan hebben we nu toch hopelijk het slick-heids-gehalte wel gehad.
Dat klopt op zich wel. In Try/Effortless zit wel wat meer pit dan voorgaande songs. Met nadruk met wat meer, want echt veel pit is het nog niet. Wel een wat fijner nummer over de gehele linie en sowieso een stuk fijner dan Do It Well. Dat nummer verzand namelijk volledig in het niets.
In+Out valt dan wel weer wat meer op, maar dat ligt vooral aan de veel te dik aangezette productie van het nummer. A little bit too much, zeg maar. Misschien biedt de titeltrack wat soelaas? Maar helaas is dat niet zo, want dat blijkt een zouteloos nummer te zijn. Nog zoutelozer is Hallucinations. Een gaap onderdrukken is haast onmogelijk.
Eindelijk een keer echt cool is het met Another One. Blijkbaar hebben ze bij DVSN toch nog ergens hun kwaliteiten vandaan weten te halen en dit samen gepakt in dit nummer. Een kleine hoera is wel op z’n plaats hier.
Hier blijft het dan ook wel bij, want Angela is niks meer doen oeverloos gezwijmel. Om het geheel dan af te sluiten met The Line. Een nummer dat weer maar weinig voor stelt. Al met al een heel teleurstellende plaat van dit Canadese duo dus.
(bron: [url=http://opusdesoul.nl/recensie-dvsn-sept-5th-2016[/url])
R&B zeg ik dan? Ja zeker, dat blijkt de meest slicke soort van R&B te zijn, ook weleens RnB genoemd. Tenminste, als ik af ga op albumopener With Me. Veel slicker en smoother krijg je het bijna niet. Of toch wel? Jazeker! Want daarna is er Too Deep. Superslicker dan superslick en ook weleens bedroom-music genoemd. Dan hebben we nu toch hopelijk het slick-heids-gehalte wel gehad.
Dat klopt op zich wel. In Try/Effortless zit wel wat meer pit dan voorgaande songs. Met nadruk met wat meer, want echt veel pit is het nog niet. Wel een wat fijner nummer over de gehele linie en sowieso een stuk fijner dan Do It Well. Dat nummer verzand namelijk volledig in het niets.
In+Out valt dan wel weer wat meer op, maar dat ligt vooral aan de veel te dik aangezette productie van het nummer. A little bit too much, zeg maar. Misschien biedt de titeltrack wat soelaas? Maar helaas is dat niet zo, want dat blijkt een zouteloos nummer te zijn. Nog zoutelozer is Hallucinations. Een gaap onderdrukken is haast onmogelijk.
Eindelijk een keer echt cool is het met Another One. Blijkbaar hebben ze bij DVSN toch nog ergens hun kwaliteiten vandaan weten te halen en dit samen gepakt in dit nummer. Een kleine hoera is wel op z’n plaats hier.
Hier blijft het dan ook wel bij, want Angela is niks meer doen oeverloos gezwijmel. Om het geheel dan af te sluiten met The Line. Een nummer dat weer maar weinig voor stelt. Al met al een heel teleurstellende plaat van dit Canadese duo dus.
(bron: [url=http://opusdesoul.nl/recensie-dvsn-sept-5th-2016[/url])
* denotes required fields.
* denotes required fields.