Sophia - As We Make Our Way (2016)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Sophia - We Make Our Way (Unknown Harbours) - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Precies zeven jaren zijn verstreken sinds de release van There Are No Goodbyes, dat lange tijd de zwanenzang van de cultband Sophia leek te worden.

De band rond Robin Proper-Sheppard, die aan het begin van de jaren 90 twee bijzondere platen maakte met The God Machine, maar na de dood van een medebandlid in 1995 Sophia begon, maakte tussen 1996 en 2009 een zestal bijzondere prachtplaten met een uniek geluid.

Het is een geluid dat gelukkig ook weer is te horen op het vrijwel uit het niets verschenen As We Make Our Way (Unknown Harbours).

Ook op deze nieuwe plaat maakt Sophia weer muziek die niet gemaakt lijkt voor het aankomende jaargetijde. As We Make Our Way (Unknown Harbours) klinkt over het algemeen donker en stemmig of donker en dreigend.

Dat laatste is het geval wanneer Robin Proper-Sheppard incidenteel kiest voor een wat steviger aangezet rockgeluid, waarin invloeden uit de post-rock en post-punk domineren, maar Sophia maakt ook dit keer vooral muziek die als sadcore kan worden omschreven, al is het zeker geen 13 in een dozijn sadcore. Het is een wonderlijke mix die van de vorige platen van Sophia bijzondere platen maakte en ook de nieuwe plaat van de band is er weer een.

De plaat opent met klassiek aandoende pianoklanken, die vervolgens in de tweede track worden afgewisseld met ontsporende gitaren alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Hierna volgen vooral de sfeervolle en stemmige songs met een mix van akoestische instrumenten en elektrische gitaren zoals we die van Sophia kennen, maar ook voor een elektronische popsong draait de band rond Robin Proper-Sheppard haar hand niet om.

De meeste bands zou ik bij een dermate grote verscheidenheid beschuldigen van het van de hak op de tak springen, maar bij Sophia vallen de meeste uiteenlopende invloeden gemakkelijk op hun plaats.

As We Make Our Way (Unknown Harbours) is net als al zijn voorgangers een plaat vol donkere schoonheid. Sophia maakt op zich redelijk toegankelijke popsongs vol goede ideeën en hult ze vervolgens in donkere wolken, waardoor de impact enorm is. Het zijn wolken die je de ene keer mee terugvoeren naar de jaren 70, maar de andere keer aansluiten bij de dromerige maar ook donkere popmuziek uit de jaren 90.

Ik heb de afgelopen jaren niet veel aan Sophia gedacht of de platen van de band uit de kast getrokken, maar wat ben ik blij dat As We Make Our Way (Unknown Harbours) er is. Platen van Sophia blijken niet alleen vaten vol tegenstrijdigheden, maar ook vaten met een dubbele bodem waaronder heel veel moois is verstopt. Ook de nieuwe plaat van de band is er nu al een om te koesteren en dat gaat nog heel lang zo blijven. Zeven jaar als het moet. Erwin Zijleman

Verpletterd door de schoonheid van Sophia, een band die ik volkomen uit het oog en oor was verloren. In mijn collectie staat een cd, 'People Are Like Seasons', een plaat die ik bijzonder en soms mooi vond, maar niet alles omvattend. Alles wijst er op dat As We Make Our Own Way dat is. De eerste luisterbeurten overtuigden direct.

De, in mijn gedachten want lang niet beluisterd, doom en gloom van "People Are Like Seasons', stond voor mij de echte omarming in de weg. Niet hier. Robin Proper-Sheppard weet met lichte toetsen de zon te laten schijnen op een niet persé mooi landschap en zo de magie ervan naar voren te halen. De dynamiek van de plaat als geheel en binnen in de nummers is werkelijk prachtig.

As We Make Our Own Way staat genoteerd voor de jaarlijstjes en wordt zeker mijn eerst volgende vinyl aanschaf. Echt zo'n plaat om op de late avond intensief naar te luisteren voor het slapen gaan. De wisseling van stemmingen op de plaat zijn prachtig en een opmaat naar een groots, zacht einde.

Na zeven lange jaren, voor mij twaalf, is Sophia terug. En hoe!

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

7 jaar moeten wachten op een nieuwe Sophia maar "As We Make Our Way" lost de verwachtingen wat mij betreft volledig in. Gevarieerd album met de o zo typische klanken van Sophia.
De volle 5 voor mij.

Het is lastig om je te binden aan iemand die alleen maar druilerige buien over je heenstort. In dat licht bezien kan een gat van 7 jaar bevrijdend werken. Als de albums van the God Machine je destijds bij de lurven hadden dan zat het dna van Robin Proper-Sheppard vanaf dat moment in je poriën. Daar kwam je niet zomaar vanaf. Je snakte naar donkere melancholieke songs. Sophia bracht ze met de regelmaat van de klok op een presenteerblaadje. Voor even was de honger dan gestild. Maar na verloop van tijd wilde je meer meer meer van die prachtige ellende.

The 7 years itch is er niets bij vergeleken maar nu is er dan een nieuw album waar ik een beetje onwennig en afgekickt aan ruik. Het dna was er beetje uitgesleten bij mij. Moet ik mij nu gaan wagen aan deze voormalige verslaving? Mij weer laven aan wonderschone melodieën met een zwaarmoedige tint?

Doch voor ik het weet mompel ik mee dat de zon in Californië ook niet alles is en dat er iets in het licht zit dat ons laat denken dat we onze problemen slechts voor ons uit schuiven maar dat we uiteindelijk allemaal in hetzelfde schuitje zitten. Wat dat schuitje ook moge zijn. En dat alles ook nog eens in een verraderlijk zonnig arrangement, That's me in the corner...that's me in the spotlight... u kent dat wel.

Tja, hij is weer terug en ik tuin er met open ogen weer in. 7 jaar onthouding blijkt toch veel te weinig om van die verslaving af te komen.

Ik krijg hier net als de 3 eerste albums een heel onbestendig gevoel. Je laat je helemaal voeren in de stemming van de plaat. Resisting, You Say It's Alright en It's Easy To Be Lonely. Echt helemaal geweldig. Dit is Sophia op zijn best.