Twelfth Night - Art & Illusion (1984)

Nog geen berichten en ook niet bar veel stemmen bij deze.

Neo-prog wordt wel eens geduid als een eerste opleving van de klassieke en teloorgegane jaren '70 prog, in het bijzonder die van Genesis, in meerdere of mindere mate aangevuld met toen actuele pop- en new wave-accenten. Deze laatste waren bij tijdgenoten Marillion, Pallas en Pendragon minder hoorbaar, maar bij Twelfth Night is het wel degelijk tot een vrij agressieve kruisbestuiving gekomen.

Ingeklemd tussen de twee officiële volledige studioplaten zit nog dit minialbum (tevens de vuurdoop van zanger Andy Sears die het stokje van Geoff Mann overneemt). Het titelnummer is bijna punk, maar mijn hoogtepunten zitten toch aan het eind met het slepende First New Day en het instrumentaaltje C.R.A.B.

Eigenlijk is met deze heruitgave op Cyclops (en ik neem aan volgend jaar op Festival Records) Art & Illusion opgewaardeerd van een EP naar een volledig album. Niet alles is perfect opgenomen maar het geeft wel een idee van waar TN op dat moment stond: en dat was dus halfweg tussen de neoprog van Fact & Fiction en de new wave rock van XII.

Persoonlijke favoriet op dit album is wel Take A Look waarvan ik de uiteindelijk officiele versie op XII te overgeproduceerd vind.

Vraag me af hoe het staat met de opnamen van het reunie-concert vorig jaar... jeetje al weer meer dan een jaar geleden.

Toendertijd als 5track ep op Roadrunner op de kop getikt.
Geen teksten, foto's of bandinfo

Tegenwoordig middels het medium internet veel over deze band te weten gekomen, en bootlegs aan het verzamelen.

Een erg ondergewaardeerde band met misschien wel de twee beste zangers uit de neo-prog (Geoff Mann en op dit album Andy Sears).

Leunt ook wel tegen de hardrock aan, wat het iets scherper maakt dan andere neo-progbands.

Nou dat hardrock herken ik er helemaal niet in.

Kings and Queens en Counterpoints hebben toch duidelijk stevige ritmes.

Ze zaten ook niet voor niets bij Roadrunner en ze doken ook voortdurend op op metal-verzamelaars uit die tijd.

Ik ben nou niet bepaald overtuigd, ook Fish heeft wel eens een cd uitgebracht bij Roadrunner en laat dat nou net zo'n beetje zijn rustigste zijn. Dat ze op een metal verzamelaar (voortdurend??) staan doet mij ook niet overhalen. Ik luister gewoon naar de muziek en die zegt me dat het geen metal is of invloeden heeft.

Maar goed ik vind het prima neo-prog met een goede zanger Andy Sears.

Ik bedoelde in eerste instatie ook geen metal maar gewoon hardrock.
Ik vond (toen) dat de band wat steviger (samen met It Bites) uit de hoek kon komen.

Ook nummers als The Ceiling Speaks, We Are Sane en Sequences herbergen flink stevige passages....

Toch vraag ik me af, of deze niet tussen de EP's hoort. 5 nummers met een speelduur van 25 minuten.

Ik heb deze nog op 12"

Ik had deze ooit op Vinyl. Het waren mijn eerste dagen als neoprogrockfan.

Ik vond de energie erg fijn, alsmede het hoge meezinggehalte. De duidelijke muzikale beperkingen van de bandleden werden vakkundig verbloemt door krachtige korte hardrocksongs met een progressieve inslag te maken. Eigenlijk is dit dan meer een soort hardrock/new-wave kruising.

Helaas moet ik nu wel bekennen dat het me niet veel meer doet. Ik mis dynamiek, en vind alles wel erg hard gemixt. Soms hoor je afzonderlijke instrumenten niet eens meer.

De mooiste song van deze plaat is wel First New Day. Misschien juist omdat deze met een drumcomputer en zonder gitaar is. Want de drummer en gitarist zijn over de gehele linie wel de minst begaafde muzikanten vd band.

Ook deze is tegenwoordig, met 1000 bonustracks terug te vinden op Bandcamp: Art & Illusion | Twelfth Night - twelfthnightuk.bandcamp.com