Daniel Romano - Mosey (2016)

Was al een tijdje op komst dit album (aanvankelijk was het zelfs de bedoeling om in 2015 twee albums uit te brengen geloof ik) en eind mei is het dus zover.

Eerste single is reeds uit en ik moet zeggen dat ik 't na een paar keer luisteren best een leuk nummer vind. Ben benieuwd hoe de rest klinkt.

Voor mij komt hij volledig uit het niets, die vorige is nog nieuw in m'n oren.

Maar ben erg benieuwd! Die vorige viel vies tegen, maar de platen daarvoor waren erg mooi.

Het was even schrikken. Geen kitscherige countrysmartlappen meer op dit album, maar Bob Dylan, Beatles, Tom Waits, Howlin Wolf etc.

Na 3x luisteren alweer een heerlijk plaatje!

Zeg dat! Wat een verrassende plaat!

Hmm, laat maar dan.

Laat maar dan? Op basis van twee heel positieve commentaren, vreemd.

Werd ooit getipt op een nummer van 'm (vanwege de tekst), "hard core" country, niet echt mijn ding. Maar dit is wel fraai, wat vaker luisteren

Of ik dit mooier vind dan de vorige albums dat denk ik niet, maar veel minder is het zeker niet. Ik ben wel blij met de koerswijziging. In de pure country heeft hij een paar meesterwerken afgeleverd en dat is lastig nog een keer te evenaren. In deze nieuwe stijl kan hij nog alle kanten op. Ben net klaar met de 2e beluistering. Mijn eerste indruk is dat zowel de opener als de afsluiter de zwakste nummers zijn. Vooral Dead Medium vind ik gewoon slecht, maar de 10 nummers er tussen in zijn over het algemeen uitstekend.

Op basis van het commentaar dat hij de country vaarwel gezegd heeft.

Hij heeft de country inderdaad vaarwel gezegd Rudi1984, maar de weg die hij nu is ingeslagen vind ik waanzinnig interessant! Wat met name opvalt is de volle productie. De bij vlagen Spectoriaanse arrangementen maken dit album heel interessant. [edit] Ik zie zelfs rechtsboven op de plaat MONO staan - een knipoog aan de meester?

NB: te beluisteren op Luisterpaal

de stem staat me af en toe wat tegen,maar muzikaal is het genieten geblazen

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Daniel Romano - Mosey - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Canadese muzikant Daniel Romano debuteerde aan het begin van 2013 officieel (hij maakte eerder twee platen in eigen beheer) met het in een flink cheesy hoes gestoken Come Cry With Me, waarop hij indruk maakte met een authentiek aandoend 70s country geluid.

De plaat, die terecht opdook in meerdere jaarlijstjes, kreeg nog geen jaar geleden een vervolg met het wat mij betreft nog veel betere If I've Only One Time Askin’, waarop wederom de country uit de jaren 70 de boventoon voerde, maar ook voorzichtig andere invloeden werden verkend.

Ook op zijn nieuwe plaat laat Daniel Romano zich weer nadrukkelijk beïnvloeden door muziek uit de jaren 60 en 70, maar dit keer domineren de invloeden uit de country zeker niet.

Daniel Romano liet zich voor Mosey inspireren door een breed palet aan genres en stijlen en verwerkt al deze invloeden tot popsongs die iets met je doen, of je dat nu wilt of niet. Het in mono opgenomen en grotendeels door Daniel Romano zelf volgespeelde Mosey doet vaak wat psychedelisch aan, lijkt zo weggelopen uit de jaren 60 en 70 en bestrijkt in geografisch opzicht een enorm gebied.

Daniel Romano noemde zelf een heel leger aan inspiratiebronnen voor zijn nieuwe plaat, maar de genoemde namen hoor ik lang niet allemaal terug. Ik hoor wel de grandeur van Lee Hazlewood, de weidse soundtracks van de Spaghetti soundtracks Ennio Morricone, de surfgitaren uit het zonnige Californië en de sfeer van het zwoele Parijs zoals Serge Gainsbourg deze zo perfect wist te vangen.

Daniel Romano smeedt al deze invloeden aan elkaar in een geluid waarin ook nog een beetje van Bob Dylan, wat van John Lennon en de nodige andere invloeden uit de monumentale 70s singer-songwriter pop voorbij komen.

Het levert een plaat op die net zo min van deze tijd is als de vorige twee platen van de Canadees en het is een plaat die minstens net zo veel indruk maakt als zijn twee voorgangers.

Daniel Romano balanceert op Mosey constant op het randje van kunst en kitsch, levert aan de lopende band volstrekt tijdloze en direct memorabele popsongs af en stopt zoveel avontuur en variëteit in zijn songs dat het je soms duizelt.

Mosey is in eerste instantie vooral goed voor een glimlach, maar hoe vaker je de plaat hoort hoe beter en indrukwekkender de nieuwe plaat van Daniel Romano wordt. Dat ook dit er weer een is voor de jaarlijstjes is voor mij dan ook zeker. Erwin Zijleman

Welke meester bedoel je? Ik volg het niet helemaal, vrees ik...

Zaterdag in Tivoli maar eens kijken wat dit wordt. Moet zeggen dat ik die twee singles op z'n Youtube-kanaal bij vluchtige beluistering ver-schrik-ke-lijk vind. Echt helemaal niks. Die stijl komt geforceerd op me over en past totaal niet bij zijn stem.

Bij z'n country was de grote vraag altijd al hoe oprecht hij daadwerkelijk was. Gezien z'n radicale u-turn lijkt het in ieder geval niet héél diep te zitten bij hem.

Een afwisselende,wisselvallige en bij vlagen soms zelfs irritant album,die nieuwe van Daniel Romano.De voornaamste reden daarvoor is voor mij dat het niet echt country meer is alhoewel ik ter gelijkertijd besef dat anderen in dit nieuwe geluid ongetwijfeld een meesterwerk gaan horen.
De eerste twee nummers vind ik al niks; blazers,overdadige productie en matige songs.Toulouse is gelukkig een stuk beter maar daarna gaat het weer langzaam bergafwaarts
In de verte hoor ik nog wel ergens sterke invloeden van the Byrds en vooral the Flying buritto brothers maar een nummer als Mr. E. Me bevat weer zo''n enge,blikken,elektronische pop sound.
Pas met I'm Alone Now en Sorrow (For Leonard and William) weet Daniel Romano me weer te overtuigen maar het is dan eigenlijk al te laat om het album nog te redden.
Misschien had ie met Mosey één of ander eclectisch pop/rock album in gedachten maar ik vind het uiteindelijk vlees noch vis.Gemiddeld.

Ik bedoel Phil Spector. Hij was groot voorstander van alles opnemen in MONO, wat deel uitmaakte van zijn unieke Wall of Sound. Als je nieuwsgierig bent: Dit overzicht bevat alle door hem geproduceerde hits.

Ik ben benieuwd hoe Daniel Romano gaat zijn. Het is helaas wat te kort dag om oppas te regelen, anders was ik ook wel even langs gelopen.

Dank voor de uitleg, Maartenn!

Dat lijkt er inderdaad op, als je deze recensie mag geloven. De intentie komt op mij een beetje hetzelfde over als Gram Parsons destijds met zijn 'Cosmic American music'. Een klein citaatje voor diegenen die geen toegang hebben tot de Volkskrant:
Nou ben ik best een liefhebber van country, maar vooral van goede muziek, en dit is wat mij betreft gewoon een sterk album. Soms iets te vol geproduceerd en niet alle nummers zijn even aantrekkelijk, maar al met al vind ik dit zeer goed te pruimen. Wellicht maakt mijnheer Romano ooit nog wel z'n terugkeer naar de meer traditionele country, maar ook op deze manier blijf ik hem zeker volgen.

Inmiddels 1,5 keer geluisterd; ik ben er wel klaar mee. Met dit album sowieso maar ook even met Daniel Romano.

Ik geloof hem gewoon niet meer. Dat gevoel had ik al eerder, maar de kwalitatief erg goede country maakte veel goed, oprecht of niet. Die vorige plaat kwam echter al te gekunsteld op me over en op Mosey hoor ik al helemaal geen hart en ziel meer. Hij probeert te hard iets te zijn wat hij niet is, lijkt het.

Daarnaast klinkt het gewoon niet. Met die lelijke blikkerige sound kan ik niets, maar dat is nog een kwestie van voorkeur. Erger vind ik de saaie, afgevlakte vocalen die nergens beklijven en al helemaal niet bij deze stijl passen. Het komt allemaal zo ongeïnteresseerd over.

Nee, voorlopig even geen Daniel meer voor mij. Of het moet een van die sterke oude platen zijn. Ik twijfel ook sterk of ik zaterdag nog wel naar de show ga, ook al heb ik een kaartje. Als hij dit album integraal speelt de avond ervoor pas ik.

Áls hij het album al integraal speelt, wat ik betwijfel, is er nog steeds 40 minuten over voor z'n oudere werk. Gewoon gaan dus;)

Speelt hij altijd rond de 90 minuten? Dat vroeg ik me namelijk ook al af, gezien de NS die niet aan weekend doet.

Ja, heb geïnformeerd bij Tivoli

Ah, thanks. Uurtje of 22.30 klaar dus, als het meezit. Zou ik net moeten kunnen halen.

Zo negatief als Rudi1984 is over de plaat, zo gaaf vind ik het nieuwe geluid van Daniel Romano.

Inderdaad, hij is een totaal andere weg ingeslagen als artiest. Niet al zijn fans van het eerste uur zullen hem dat in dank afnemen. Ik moet zelf even denk aan Bob Dylan die elektrisch ging waarop Pete Seger "met een bijl de kabels van zijn instrumenten wilde doorhakken". Om maar aan te geven dat je wel wat lef moet hebben als artiest om zo radicaal iets anders te doen.

De nieuwe sound van Daniel Romano is veel omvattend. Ja, er is nog wel wat country te horen, maar veel meer hoor ik psychedelisch jaren '70 muziek gecombineerd met de California surf sound uit de jaren '60. Het doet me denken bij vlagen denken aan onze eigen Jacco Gardner.

Voor mij pakt deze sound goed uit. Je merkt aan alles dat deze nieuwe weg leidt tot hernieuwde inspiratie. Dat de plaat in MONO is opgenomen maakt het geluid voller, meer direct voor de toehoorder. Strijkarrangementen klinken hierdoor meer naar de voorgrond gemixt, wat in combinatie met de lage stem van Romano voor een mooie samensmelting zorgt.

Ik hoop dat hij deze lijn vasthoudt. Hierdoor krijg ik pas echt respect voor een artiest.

4,0*

Daar moest ik ook gelijk aan denken, maar dan als tegenstelling tussen een oprechte nieuwe koers en een marketingtrucje, bij hem voelt het nep.

Maar goed, laat ik niet in herhaling vallen.

Dat vind ik wel een heel gevaarlijke uitspraak Rudi. Ik denk dat je Dylan zijn switch dan net zo goed een marketingtrucje kan noemen; immers, ook Dylan ging wat nieuws doen om een ander publiek aan te spreken wellicht om ultimo meer geld in het laatje te krijgen. Ik kan dit natuurlijk nooit hardmaken, maar dat kan ik ook niet bij Daniel Romano. Ik ben dan toch eerder geneigd te geloven dat ook Daniel Romano gewoon doet waar hij zin in heeft, wanneer hij er zin in heeft.

Misschien moeten we Pete Seeger even inschakelen?

Dat gaat een beetje moeilijk, want Seeger is inmiddels overleden...

Het is vooral vanwege het gevoel dat ik hiervoor al had over zijn onoprechtheid, waardoor dit als een bevestiging voelt.

Het ligt er allemaal eigenlijk al jaren net iets té dik bovenop bij hem. Die kenmerkende teksten die nergens écht de diepte ingaan, die pakken, dat heupflesje whisky tijdens interviews.

Nu heb ik meer zo'n "ah, dus toch"-gevoel. Hoewel je het natuurlijk niet zeker weet.

We gaan hier nooit uitkomen Rudi1984

Of hij oprecht is of niet zullen we nooit te weten komen vrees ik. We moeten de muziek maar voor zich laten spreken.

Hoe dan ook, ik ben benieuwd hoe je het zaterdag gaat vinden. Aan een liveoptreden valt weinig te faken, niet?

Da's waar, alleen zal ik waarschijnlijk uiteindelijk niet gaan.

Het is allemaal niet te positief van mijn kant, merk ik.

Ik geloof ook niet in zijn oprechtheid. Want als ik Townes van Zandt opzet en daarna Daniel Romano dan moet ik bijna lachen om het vals sentiment van Romano.

Toch kan ik enorm van z'n albums genieten, juist omdat ik het niet al te serieus neem.

Volgens mij speelt ie daar zelf ook een beetje mee, zie de albumcover van Come Cry With Me.
En anders ga je ook niet als Bob Dylan figureren in je clipje. Allemaal ironie, mijns inziens.

Ik vond z'n vorige plaat echt meesterlijk goed, dikke 4,5****. Hier tapt Romano toch uit een ander vaatje, wat hij zelf ook beweert over het feit dat hij nooit country(rock) heeft gemaakt. Dit is een gevarieerde staalkaart van diverse (amerikaanse) muziekstijlen, met flarden country, mexicaans Mariachi-koper, psychedelica, maar ook een Tom Waits-achtige pianoballad. Ik vind het in al z'n eigenzinnigheid en hier en daar ook wel ontoegankelijkheid toch weer een fraai album geworden. Van mij had hij z'n countryroots niet zo prominent vaarwel hoeven zeggen, maar hij durft wel, deze Daniel Romano.

Stem bevalt me niet helemaal, maar de muziek wel, al lijken de outro's soms op intro's. Soms iets te geforceerd Dylanesque.

Goh, dacht dat de discussie over zijn authenticiteit na Come Cry with Me wel over was. In mijn beleving althans zit er bewust een pastische-element in zijn muziek. En daarnaast is het toch gewoon een sterk staaltje auteursprofilering? Toegegeven, de zonnebril is allicht wat te veel van het goede.


Rake observatie! Inderdaad etaleert Romano een compleet ander geluid dan voorheen. Dylan mag dan zijn grote voorbeeld blijven, maar in zijn geheel is het vooral een eclectische mengelmoes. De invloeden zijn herkenbaar, maar zo veelzijdig dat je toch steeds verrast wordt. De diversiteit is ambitieus en Romano's reis door de popmuziek lijkt hem zo eenvoudig af te gaan, dat je haast vergeet hoe knap het is dat hij van Mosey een geheel heeft gemaakt. Naast de al genoemde invloeden hoor ik bijv. doo-wop, soul en chicago blues tot omgekeerde gitaarsolo's à la Revolver. En zo kunnen we nog wel even doorgaan. Misschien is dit wat Gram Parsons voor zich zag toen hij over Cosmic American Music sprak?