Daniel Romano - Mosey (2016)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Daniel Romano - Mosey - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Canadese muzikant Daniel Romano debuteerde aan het begin van 2013 officieel (hij maakte eerder twee platen in eigen beheer) met het in een flink cheesy hoes gestoken Come Cry With Me, waarop hij indruk maakte met een authentiek aandoend 70s country geluid.

De plaat, die terecht opdook in meerdere jaarlijstjes, kreeg nog geen jaar geleden een vervolg met het wat mij betreft nog veel betere If I've Only One Time Askin’, waarop wederom de country uit de jaren 70 de boventoon voerde, maar ook voorzichtig andere invloeden werden verkend.

Ook op zijn nieuwe plaat laat Daniel Romano zich weer nadrukkelijk beïnvloeden door muziek uit de jaren 60 en 70, maar dit keer domineren de invloeden uit de country zeker niet.

Daniel Romano liet zich voor Mosey inspireren door een breed palet aan genres en stijlen en verwerkt al deze invloeden tot popsongs die iets met je doen, of je dat nu wilt of niet. Het in mono opgenomen en grotendeels door Daniel Romano zelf volgespeelde Mosey doet vaak wat psychedelisch aan, lijkt zo weggelopen uit de jaren 60 en 70 en bestrijkt in geografisch opzicht een enorm gebied.

Daniel Romano noemde zelf een heel leger aan inspiratiebronnen voor zijn nieuwe plaat, maar de genoemde namen hoor ik lang niet allemaal terug. Ik hoor wel de grandeur van Lee Hazlewood, de weidse soundtracks van de Spaghetti soundtracks Ennio Morricone, de surfgitaren uit het zonnige Californië en de sfeer van het zwoele Parijs zoals Serge Gainsbourg deze zo perfect wist te vangen.

Daniel Romano smeedt al deze invloeden aan elkaar in een geluid waarin ook nog een beetje van Bob Dylan, wat van John Lennon en de nodige andere invloeden uit de monumentale 70s singer-songwriter pop voorbij komen.

Het levert een plaat op die net zo min van deze tijd is als de vorige twee platen van de Canadees en het is een plaat die minstens net zo veel indruk maakt als zijn twee voorgangers.

Daniel Romano balanceert op Mosey constant op het randje van kunst en kitsch, levert aan de lopende band volstrekt tijdloze en direct memorabele popsongs af en stopt zoveel avontuur en variëteit in zijn songs dat het je soms duizelt.

Mosey is in eerste instantie vooral goed voor een glimlach, maar hoe vaker je de plaat hoort hoe beter en indrukwekkender de nieuwe plaat van Daniel Romano wordt. Dat ook dit er weer een is voor de jaarlijstjes is voor mij dan ook zeker. Erwin Zijleman

Een afwisselende,wisselvallige en bij vlagen soms zelfs irritant album,die nieuwe van Daniel Romano.De voornaamste reden daarvoor is voor mij dat het niet echt country meer is alhoewel ik ter gelijkertijd besef dat anderen in dit nieuwe geluid ongetwijfeld een meesterwerk gaan horen.
De eerste twee nummers vind ik al niks; blazers,overdadige productie en matige songs.Toulouse is gelukkig een stuk beter maar daarna gaat het weer langzaam bergafwaarts
In de verte hoor ik nog wel ergens sterke invloeden van the Byrds en vooral the Flying buritto brothers maar een nummer als Mr. E. Me bevat weer zo''n enge,blikken,elektronische pop sound.
Pas met I'm Alone Now en Sorrow (For Leonard and William) weet Daniel Romano me weer te overtuigen maar het is dan eigenlijk al te laat om het album nog te redden.
Misschien had ie met Mosey één of ander eclectisch pop/rock album in gedachten maar ik vind het uiteindelijk vlees noch vis.Gemiddeld.

Zo negatief als Rudi1984 is over de plaat, zo gaaf vind ik het nieuwe geluid van Daniel Romano.

Inderdaad, hij is een totaal andere weg ingeslagen als artiest. Niet al zijn fans van het eerste uur zullen hem dat in dank afnemen. Ik moet zelf even denk aan Bob Dylan die elektrisch ging waarop Pete Seger "met een bijl de kabels van zijn instrumenten wilde doorhakken". Om maar aan te geven dat je wel wat lef moet hebben als artiest om zo radicaal iets anders te doen.

De nieuwe sound van Daniel Romano is veel omvattend. Ja, er is nog wel wat country te horen, maar veel meer hoor ik psychedelisch jaren '70 muziek gecombineerd met de California surf sound uit de jaren '60. Het doet me denken bij vlagen denken aan onze eigen Jacco Gardner.

Voor mij pakt deze sound goed uit. Je merkt aan alles dat deze nieuwe weg leidt tot hernieuwde inspiratie. Dat de plaat in MONO is opgenomen maakt het geluid voller, meer direct voor de toehoorder. Strijkarrangementen klinken hierdoor meer naar de voorgrond gemixt, wat in combinatie met de lage stem van Romano voor een mooie samensmelting zorgt.

Ik hoop dat hij deze lijn vasthoudt. Hierdoor krijg ik pas echt respect voor een artiest.

4,0*