Lee Morgan - Candy (1958)

Met: Lee Morgan (trompet); Sonny Clark (piano); Doug Watkins (bas); Art Taylor (drums)

Het is dat grappig bedoelde toespelingen op titels meestal niet werken in recensies, anders zou ik in de conclusie van deze kunnen vermelden dat het album inderdaad meer een snoeppot is dan een volwaardige maaltijd.

Ergens zou dat ook overdreven zijn, want Candy kan zich prima handhaven tussen de stroom drieënhalf- tot viersterrenplaten die Morgen in deze tijd uitbracht. Nog gedeeltelijk opgenomen in 1957, was het alweer de vierde soloplaat in een jaar tijd van het wonderkind, en dat in een jaar waarin hij ook meespeelde op, onder andere, Blue Train, Birks Works, en A Blowing Session.

Het is logisch dat, met zo’n tempo, niet elke plaat de jazzgeschiedenis compleet op zijn kop zette. Op Candy wordt gekozen voor een selectie van degelijke standards, zonder eigen composities. De mannen die Morgan vergezellen op deze opnames zijn op hun beurt stuk voor stuk legendes uit de jazz van de jaren vijftig, maar geen stilisten die de meer avontuurlijke luisteraar van zijn stoel blazen. Morgan zelf ontwikkelt zich steeds meer tot misschien wel de best trompettist van zijn generatie, maar ten opzichte van zijn vorige studiosessies is het verschil in stijl miniem.

Wat overblijft is een plaat die vooral lekker en niet irritant is, behalve dan dat aanhoudende piepje in de openingstrack (waarschijnlijk een slecht gesmeerd onderdeel van het drumstel?). Dat is dan wel een engineering-blunder die Blue Note onwaardig is, en een beetje respectloos naar de platenkopers om dat niet gewoon opnieuw op te nemen. Voor straf, en omdat er gewoon weinig gebeurt dat me dit vaak uit de kast zou doen trekken, gaan we een keer een halfje lager zitten. 3*

Sandokan-veld
Zeker. Een bijzonder irritant piepje. Nooit eerder zo bekeken maar helaas niet opnieuw opgenomen.
Candy heb ik inmiddels wel gehoord, te veel in andere uitvoeringen maakt dat ik dit nummer probleemloos skip.
Misschien geen superplaat maar probeer maar eens stil te blijven zitten.

Hahaha. Dat is ook het eerste wat mij opvalt aan de titelsong. Een aanslepend iets, alsof je fietsketting gesmeerd moet worden. En dat zal het dan ook zijn. De ketting van de hi-hat die aansleept. Het maakt het allemaal wel authentiek en rauw en puur enzo.

Maar om ruim voldoende te zijn, moet een plaat bij mij compositorisch ook sterk in orde zijn. Want als de composities goed zijn dan komt het gedreven spel en de spetterende solo's vanzelff wel. En dat is wat mist hier. De trompetsolo's van Lee zijn sterk en gewoon erg goed, het spel van de rest van het kwartet ook. Maar het is allemaal zo standaard, dat ik nergens goed opveer. Maar ook helden als Lee Morgan kunnen weleens een wat mindere plaat maken, zonder de heldenstatus te verliezen.

Zag dat de originele mono-persing van dit album uit 1958 laatst op Discogs is verkocht voor € 2832.
Maar voor wie die gemist heeft niet getreurd: er staat er nu nog eentje te koop voor € 3850.
Tja, hou het denk ik voorlopig toch maar bij mijn herpersing uit '69.

Zo te zien is die laatste ook verkocht. Gelukkig staat er nu weer één te koop voor maar 4149 euro.