Thrice - To Be Everywhere Is to Be Nowhere (2016)

Dit jaar normaalgezien nieuwe albums van Thrice, Brand New én Glassjaw.
Benieuwd!

Zo, thx voor de tips. Brand New maar weer eens uit de kast getrokken en Glassjaw kende ik niet.

Brand New en (recentere) Thrice liggen naar mijn mening dicht bij elkaar. Glassjaw ligt meer in hetzelfde straatje van de vroegere Thrice en Deftones, die ook een nieuw album uitbrengen dit jaar (Gore).
Worship and Tribute van Glassjaw mag wel een klassieker genoemd worden in het post-hardcore genre. Hun Coloring Book EP is hun meest toegankelijke.

Maargoed, terug over Thrice: Blood on the Sand staat ondertussen op YouTube. Mijn interesse is, nuja, blijft, in ieder geval gewekt.

Ja, interesse gewekt, nummer is goed, maar het is ook wel weer meer van hetzelfde.

Nog een nieuw nummer: Black Honey.
Doet me niet zoveel deze.

Dustin is het nu wel een beetje aan het overdrijven met die rauwe stem. Los daarvan, Blood on the Sand smaakte wel maar Black Honey toch een stuk minder.

Black Honey is duidelijk beter dan Blood On The Sand gelukkig!

Ik heb me altijd al verwonderd dat Thrice op zo weinig belangstelling kan rekenen hier. Misschien toch een tikkeltje te amerikaans en glad?

Wel bizar dat zelfs The Artist In The Ambulance slechts 28 stemmen heeft inderdaad...

Voorlopig nog maar een viertal keer geluisterd naar dit album. Best goed maar weinig vernieuwing naar min mening. Ik mis toch wat het experimentele van Vheissu/Alchemy Index. Wel opnieuw wat harder dan de 2 vorige albums maar daarom niet beter.

The Long Defeat en Death From Above stijgen er wel uit!

Na vijf jaar weer eens een teken van leven van het amerikaanse Thrice, maar echt heel bijzonder is de plaat helaas niet. Het songmateriaal wil niet echt vlammen en blijft een beetje steken in de categorie tja... De zang schiet daarnaast herhaaldelijk tekort, vooral omdat deze nogal krampachtig en geforceerd wordt ingezet. De midtempo alernatieve rock is het aanhoren waard, maar geen enkele song springt er positief uit.

Thrice heeft een redelijke tot goede plaat gemaakt in zijn genre. Hoe zullen we het noemen, alternatieve rock met gevoel voor drama. Hoewel wat mij betreft alle emobands per direct op deze stijl over mogen schakelen (en ook de thema's van Thrice interessanter zijn dan die van de mainstream), is het toch zeker niet genreoverstijgend. Dit geldt voor grote delen van de Alchemy Index, waar ik Thrice mee leerde kennen, wel. Oftewel, geen slechte plaat in het genre, maar dit is niet mijn genre, en Thrice weet me dan ook niet echt mee te slepen. Nog niet, althans, er spelen wel wat interessante elementen op de plaat, dus wie weet geef ik hem nog eens een kans en valt het kwartje dan wel.

Hun meest stabiele plaat! Wat een geweldig rock plaat.

Black Honey
mag toch wel een superhit genoemd worden na inmiddels negen jaar (wat gaat de tijd toch ontiegelijk snel) en 58 miljoen hits op YouTube. Fantastische clip!