Mark Lanegan - Whiskey for the Holy Ghost (1994)

Een gruizige flirt met de meest donkere laag uit het menselijke bestaan. Daar waar de zon geen toevlucht kan zoeken. Meer aangeraakt door het duivelse dan het goddelijke. In de rook begeeft de gevallen engel zich onder de mensen. hij sluipt naar binnen, kijkt dwars door je heen en geeft een rondje.
Hij legt zijn oor te luister. De geesten zijn blank en vermoeid. Menig Judas bezet een kruk. De klepel naast de donkere bar slingert voor de zoveelste alcoholische verdoving. De geesten mijmeren over de littekens van het leven. Het leven heeft een prijs en die prijs is verlies.

Oh my Lord don't you bother me, I'm as tired as a man can be..

De opnamesessies van deze Whiskey for the Holy Ghost waren een langdurige verschrikking. De liedjes vonden maar langzaam haar vorm. Gebukt onder frustratie en een groeiende afhankelijkheid aan verdovende middelen dreef het Lanegan tot waanzin. Volgens de overlevering moest hij tegengehouden worden door producer Jack Endino toen hij de master tapes in een rivier wilde laten verdwijnen.

Upon the river rise, she's a mile high..

Een profetisch ouverture over het naderende noodlot van zijn vriend Kurt Cobain. Het lijden is lang.

Er waren plannen voor een album met Kurt Cobain.
In de hoop om hem meer levenslust te geven.
Helaas heeft het niet zo mogen zijn.
Na dit album veranderd alles.
Overlijden van Kurt Cobain.
Mark die zich op het podium vrijwel beweegloos zal presenteren.
Zijn stem zou ouder en geleefder gaan klinken.
Vrolijkheid maakt plaats voor cynisme.
Wankelend voortbestaan van Screaming Trees.
Vrienden die het verlies van dierbaren van zich af speelden bij Mad Season.
Niet wetend dat sommigen van hen de lijst zouden verlengen.
Op korte termijn.

De laatste der Mohikanen.
The River Rise is de vrije natuur.
Scouting voor gevorderden.
De sfeer die Eddie Vedder neer zet bij Into The Wild hoor je hier terug.
Zonder een cent op zak alles achter laten.
Alleen de wereld in trekken.
Het geheel roept herinneringen op aan de psychedelische jaren zestig.
Hippietijdperk.
In een tipi aan de waterpijp.
Terwijl Mark Lanegan als een medicijnman naakt rond rent.
Onder invloed van verboden middelen.

Whiskey For The Holy Ghost is optimisme.
Kingdoms Of Rain is in zijn puurste versie dromerig en zweverig.
Terwijl de latere versie met Soulsavers overspoeld is met pijn.
Mark Lanegan balanceert hier op de rand van volwassen wording.
Verslavingsdrang had nog vrijwel geen slachtoffers geëist.
Het keerpunt moest nog komen.