Thunderbolt - Love & Destruction (2006)

Een van de lekkerste hoezen die er zijn. Heerlijk. Doet me aan die super hoes van Sugar Ray denken. Nu de muziek. De productie is niet al te best. Vooral de drums zijn erg rommelig. Daar staat tegenover dat er goed gespeeld wordt. Vele nummers zitten gewoon lekker in elkaar en klinken goed. De vergelijking met Iron Maiden (jaren 90) is zo gemaakt. Klinkt erg bekend in de oren.

Tiens, ik dacht dat ik hier al eens wat had geschreven. De hoes doet vermoeden dat het om een hair metal bandje gaat, maar de muziek is inderdaad een aardige kopie van Iron Maiden.

De gitaar in Hi-Fidelity Heartbreak is heerlijk. Beetje uitgesponnen, duellerend, het hakken ook. De zanger heeft steeds van die uithalen, doet me enorm aan Iron Maiden denken dan.
Geen slechte muzikanten, stevig werk maar de composities en die zang spreekt minder aan.
Tjonge dat dit uit Noorwegen en 2006 komt. Los Angeles en 1986 en je had het ook geloofd.
Nummers blijven niet echt hangen.
Had nog nooit van de band gehoord, nu wel, door Het Metal Album van de Week - MusicMeter.nl.

Mooie hoes, maar de muziek op Love & Destruction valt me toch wat tegen. Na een paar goede eerste nummers begint het album me toch snel te vervelen. Het helpt niet mee dat de zanger klinkt als een kopie van Bruce Dickinson: ik blijf zitten met het gevoel naar een Iron Maidenkloon te luisteren. Qua niveau haalt Thunderbolt het dan toch niet bij het origineel.

Dit is een aardig heavy metal album. De zanger lijkt inderdaad erg op Bruce Dickinson en hier en daar doet hij mij denken aan Tobias Sammet van Avantasia. De muziek is aardig, ik mis eigenlijk wat pit. Het klinkt wel leuk, maar het kabbelt een beetje voort.