Big Big Train - Folklore (2016)

Net de 1e luisterbeurt er op zitten. Mooi hoor!

Wat een prachtig album is het weer geworden! Ik kan er geen genoeg van krijgen.
De vinyl versie is wel echt een aanrader, hierop zijn namelijk ook de nummers Mudlarks en Lost Rivers Of London te vinden en die passen er perfect tussen.
Geen slecht nummer op deze plaat te vinden, dus ik ga voor de volle mep! 5*

Het album heeft hier al flink wat draaibeurten gehad.
Soms heb ik dat met een album. Ik denk dan: "Objectief gezien hebben ze technisch gezien wel eens knappere albums gemaakt en de composities hebben nog wel eens nog wat vernuftiger en nog wat gelaagder in elkaar gezeten.", maar toch elke keer dat ik dit album draai, word ik er zo allemachtig gelukkig van en vind ik het gewoon heerlijke muziek, waar ik me heerlijk in mee laat voeren.
Ik weet niet of het komt door de folk-invloeden, of iets anders. Maar soms moet je muziek misschien ook niet dood willen analyseren, maar er maar gewoon van genieten dat je gewoon erg blij wordt, elke keer als je het album draait en dat deze blijdschap ook nog eens lijkt toe toenemen met elke keer dat je nog weer meer moois lijkt te horen.
Prachtalbum!

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Big Big Train - Folklore - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Na mijn zeer positieve ervaring met de plaat van Anderson/Stolt adviseerden twee lezers van deze BLOG me om eens naar Folklore van Big Big Train te luisteren.

Dat heb ik inmiddels gedaan en ik heb daar zeker geen spijt van. Waar de plaat van Anderson/Stolt me, natuurlijk niet heel verrassend, mee terugnam naar mijn jeugdliefde Yes, neemt Big Big Train me mee terug naar de jaren waarin Genesis mijn jeugdliefde (of jeugdzonde) was.

Omdat ik de ontwikkelingen in de progrock niet nauwlettend volg, had ik voor beluistering van Folklore nog nooit van Big Big Train gehoord.

De band uit Bournemouth, Dorset, timmert echter al sinds het einde van de jaren 80 aan de weg en heeft een respectabel aantal platen op haar naam staan. Het is te horen op Folklore, want het is een plaat vol muzikale hoogstandjes.

Wanneer Big Big Train met hart en ziel kiest voor de progrock, doet de muziek van de Britse band flink denken aan de muziek die Genesis in haar beginjaren maakte. Dat heeft te maken met de vocalen, die sterk aan die van Peter Gabriel doen denken, maar ook in muzikaal opzicht roept Big Big Train meer dan eens associaties op met de platen van Genesis die ik in mijn tienerjaren koesterde.

Hier laat Big Big Train het echter niet bij, want de band laat ook Keltische invloeden en invloeden uit de folk in haar muziek toe en maakt bovendien op eigenzinnige wijze gebruik van blazers en strijkers.

Hoewel de Genesis invloeden er af en toe dik bovenop liggen en Folklore bovendien met enige regelmaat aan Yes, Jethro Tull en Marillion doet denken, is Big Big Train zeker niet in het verleden blijven hangen en maakt het muziek die mooie historische wegen bewandelt, maar ook onbetreden paden in durft te slaan.

Zeker voor een ieder die niet gewend is aan een dagelijkse portie progrock doet Folklore bij eerste beluistering wat overweldigend of zelfs pompeus aan, maar na enige gewenning valt er verschrikkelijk veel te genieten.

In muzikaal en vocaal opzicht is het smullen geblazen, maar ook de songs van Big Big Train zijn zeer de moeite waard. Het zijn songs die bijna overlopen van goede en mooie ideeën, maar het zijn ook songs die zich prachtig voortslepen en hierbij het genre van de progrock overstijgen.

Ik kan blijven beweren dat progrock iets is uit mijn jeugd, maar nu na de plaat van Anderson/Stolt ook die van Big Big Train geregeld uit de speakers komt (overigens niet tot vreugde van mijn mede gezinsleden), moet ik deze bewering maar eens herzien.

Folklore voor Big Big Train is absoluut een plaat voor de liefhebber, maar voor die liefhebber is het 9 songs en bijna 70 minuten smullen (voor extra smullen is de vinyl versie met prachtig artwork zeker aan te raden). Erwin Zijleman

Dan zou ik er gewoon niet naar luisteren. De muziek is in het algemeen één reeks van bands die inspiratie uit andere bands en bands die andere bands inspireren. Natuurlijk heeft BBT verwantschap met Genesis. Maar als je in deze band geen eigen geluid hoort en slechts een kopie van Genesis, dan is er volgens mij echt iets mis met je speakers of hoofdtelefoon. En volgens mij is dat geen ironie maar sarcasme....

De English Electric-albums horen wat mij betreft tot de beste van dit decennium, dus dan is het lastig om ze met het nieuwe album te overtreffen. En toch is dat bijna gelukt. Naast prog luister ik de laatste jaren ook heel veel folk, dus die invloeden zijn voor mij een behoorlijke pre. Daarnaast is de toevoeging van een violiste een uitstekende keuze geweest en Longdon zingt weer geweldig. Voeg daar een aantal sterke songs bij (Wassail, Winkie, Transit en het titelnummer) en je hebt een van de beste albums van 2016 te pakken. De sfeer van de voorgangers sprak me nog wat meer aan, maar het is boven elke twijfel verheven dat BBT al album na album op een uitzonderlijk hoog niveau acteert. Ik kan niet wachten tot het volgende album (en het volgende optreden)!