menu

Mark Lanegan - Field Songs (2001)

mijn stem
3,91 (120)
120 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Beggars Banquet

  1. One Way Street (4:18)
  2. No Easy Action (4:01)
  3. Miracle (1:58)
  4. Pill Hill Serenade (3:27)
  5. Don't Forget Me (3:13)
  6. Kimiko's Dream House (5:26)
  7. Resurrection Song (3:33)
  8. Field Song (2:19)
  9. Low (3:13)
  10. Blues for D (3:36)
  11. She Done Too Much (1:28)
  12. Fix (5:47)
totale tijdsduur: 42:19
zoeken in:
avatar van Amongvedder
4,5
Na Bubblegum, Marks beste!

One way street is mijn favoriet.

avatar van Paalhaas
3,5
Amongvedder schreef:
One way street is mijn favoriet.


avatar van vanson
4,5
'Bubblegum' had een beter album kunnen zijn dan 'Field Songs' als er minder nummers op zouden staan. Nu doen beide albums niet voor elkaar onder. 'Bubblegum' is meer donker, avontuurlijker, terwijl 'Field Songs' een zomerse bries is.
Twee albums voor het hele jaar!

3,5
42
Bubblegum is mijn absolute favoriet van Mark Lanegan, maar nummer twee is voor mij toch echt "Scraps at Midnight"

avatar van Klumpie
4,0
Een ondergesneeuwd album. In principe zijn dat alle albums van Mark Lanegan buiten Whiskey for the Holy Ghost en Bubblegum. Field Songs is dan ook een stuk minder donker, maar weet toch te blijven boeien. Met Mike Johnson en Ben Shepherd zijn er dan ook 2 prima gitaristen ingehuurd. Voeg daar Mark's stem aan toe en veel kan er al niet misgaan.

One Way Street, No Easy Action en Resurrection Song zijn mijn favorieten, waarvan de laatste zomaar een left-over van Whiskey for the Holy Ghost kan zijn. One Way Street behoort zeker tot de beste nummers uit 2001. In zijn totaliteit haal deze plaat net niet het niveau van bovengenoemde 2 albums, maar gezien het aantal stemmen hoeft deze echt niet overgeslagen te worden door Mark Lanegan fans.

avatar van Mctijn
4,0
Ik vind One Way Street (naast sommige nummers van zijn project Soulsavers) zijn beste nummer.
Heerlijke stem. Sivert Hoyem kan overigens zijn stokje overnemen als hij met pensioen gaat

avatar van likeahurricane
4,0
Het is wel een plaat met een iets minder ruwe sound dat de andere cds.

ik luister deze niet zo vaak meer, maar na het concert van gisteren heb ik hem weer herontdekt. Tijdens het concert prachtige uitvoeringen van don't forget me en one way street:
one way street

3,5
Vind hem zelfs beter dan Bubblegum . prachtige hypnotiserende desert blues zoals Kimoko's dream House bijvoorbeeld . It's a matter of time we 're always get lost doet me een beetje aan wijlen Chris Whitley denken

avatar van stef212
Het eerste nummer is meteen meer dan raak. De woorden :'And youcan't get, can't get it down without crying' gaan nog steeds door merg en been.

avatar van muziekobsessie
4,0
gek, had deze destijds overgeslagen en vind m nu prachtig!!

avatar van Ernie
3,5
juist aangeschaft, ken onze mark enkel van bubblegum en zijn werk met queens of the stone age, ben benieuwd...

avatar van Ice Cream Man
4,5
Wordt er alleen maar beter op.

One Way Street alleen al...



avatar van yvorbc
4,5
Een heel mooi album van Mark heb genoten Beste nummers voor mij One Way Street en Low.

avatar van Maestro B
4,0
Wat een ontdekking, wat een verduiveld knap nummer: One Way Street.
Kippenvel!

avatar van Sleepy House
4,5
Om de een of andere reden heb ik Field Songs altijd wat onderschat. Daar waar ik bij de meeste Lanegan-albums met enige zekerheid specifieke gevoelens en thema's kan associëren, lukt dit bij Field Songs een stuk minder. Maar toen ik deze daarnet had herbeluisterd (naar aanleiding van het recent verschenen Houston) kreeg ik het idee dat deze plaat eerder de verschillende karakteristieken van de voorgaande albums combineert. Dat lijkt niet eens zo gek, aangezien Field Songs toch wel de bekroning was op Mark Lanegan's bluesfolk-werk.

Maar goed, alle gewauwel terzijde moet deze zeker niet onderdoen voor z'n voorgangers. Absolute aanrader, al was het maar om het magistrale 'One Way Street'.

avatar van milesdavisjr
4,0
geplaatst:
In mijn ogen een van de beste albums van Lanegan. De sfeer, de rust, de mooie kruising tussen blues, folk en akoestisch maakt het tot een van de verteerbaardere albums van de beste man. Vergelijk deze schijf met Gargoyle, Blues Funeral of zijn debuut en je hoort dat dit album over het algemeen luchtiger van toon is, mede ingegeven door minder gebruik te maken van elektronica. One Way Street is het beste nummer van de schijf, echter Don't Forget Me, Field Song en She Done Too Much mogen wat mij betreft ook tot het betere werk van Mark gerekend worden. Op de een of andere manier maakt dit album op mij altijd de indruk dat het nooit volledig af was, alsof hij wat schetsen probeerde om te zetten tot complete nummers maar ook wel tevreden was met de 'ruwe' versies. Een aantal nummers klinken voor Lanegan's doen wat gewoontjes maar over de hele linie genomen is het een prima schijf. Het album Houston (2015) bevat demo's en ander materiaal opgenomen rond dezelfde periode als Field Songs, doet niet onder voor het reguliere album en is minstens zo interessant.

Gast
geplaatst: vandaag om 11:57 uur

geplaatst: vandaag om 11:57 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.