Chick Corea / Miroslav Vitous / Roy Haynes - Trio Music (1981)
mijn stem
3 stemmen
Verenigde Staten
Jazz
Label: ECM
-
Trio Improvisation, No. 1 (3:21)
-
Trio Improvisation, No. 2 (3:50)
-
Trio Improvisation, No. 3 (3:08)
-
Duet Improvisation 1 (4:26)
-
Duet Improvisation 2 (5:25)
-
Trio Improvisation, No. 4 (4:40)
-
Trio Improvisation, No. 5 (7:42)
-
Slippery When Wet (5:55)
-
Rhythm-A-Ning (5:06)
-
'Round Midnight (5:14)
-
Eronel (4:37)
-
Think of One (4:28)
-
Little Rootie Tootie (4:49)
-
Reflections (6:46)
-
Hackensack (6:13)
0
geplaatst: 29 mei 2013, 23:26 uur
Voor mij niet een typische jazz plaat die ik van Frankmulder verwacht.
Een leuk en ingetogen (lichte free) jazz plaat. Het spel van de heren is zoals ik al zei ingetogen. Maar het trio weet op een leuke ritmische wijze, freejazz elementen te vertolken, wat op het eerste gehoor heel toegankelijk is. Het brengt hier en daar zeker leuke ideeën en momenten, maar eerlijk is eerlijk ook momenten dat het samenspel tekstboekachtig is, de improvisaties schools en durfloos. Maar andere momenten, barst het van de energie en emotie. Het gehele trio heeft zijn individuele momenten, maar Corea en Vitous heeft vaakst. Wat dit trio perfect weet te doen, is elkaar bijspringen. Stel Corea speelt een stuk, begint leuk, maar dreigt wat intensiviteit te verliezen, Vitous ondersteunt Corea vanaf dat moment en neemt hier en daar een solo over. Hierdoor valt geen van de spelers door de mand en ontstaat er een sterk samenspel, wat goed overzichtelijk klinkt. Er worden hierdoor niet echt risico's genomen, waardoor er t momenten zijn die wat inspiratieloos klinken.
Vitous is toch de gene die show steelt wat mij betreft
Een leuk en ingetogen (lichte free) jazz plaat. Het spel van de heren is zoals ik al zei ingetogen. Maar het trio weet op een leuke ritmische wijze, freejazz elementen te vertolken, wat op het eerste gehoor heel toegankelijk is. Het brengt hier en daar zeker leuke ideeën en momenten, maar eerlijk is eerlijk ook momenten dat het samenspel tekstboekachtig is, de improvisaties schools en durfloos. Maar andere momenten, barst het van de energie en emotie. Het gehele trio heeft zijn individuele momenten, maar Corea en Vitous heeft vaakst. Wat dit trio perfect weet te doen, is elkaar bijspringen. Stel Corea speelt een stuk, begint leuk, maar dreigt wat intensiviteit te verliezen, Vitous ondersteunt Corea vanaf dat moment en neemt hier en daar een solo over. Hierdoor valt geen van de spelers door de mand en ontstaat er een sterk samenspel, wat goed overzichtelijk klinkt. Er worden hierdoor niet echt risico's genomen, waardoor er t momenten zijn die wat inspiratieloos klinken.
Vitous is toch de gene die show steelt wat mij betreft
0
geplaatst: 6 juni 2013, 00:24 uur
Tja.... mmmm..... uh...
Ik vind deze lastig.... track 1 t/m 8 (1e lp van de originele dubbel lp) vind ik prima, lekker samenspel waarin ze alle drie hun specifieke eigen geluid en gevoel hebben en geweldig samenspel geven.
De rest (2e lp van de originele dubbel lp) vind ik een beetje oubollig, het zijn Monk nummers waar vooral Chick zich ook heel netjes aan houdt, helaas heeft blabla het niet zo met Monk, deze rest drukt dus mijn totale beoordeling.
Ik vind deze lastig.... track 1 t/m 8 (1e lp van de originele dubbel lp) vind ik prima, lekker samenspel waarin ze alle drie hun specifieke eigen geluid en gevoel hebben en geweldig samenspel geven.
De rest (2e lp van de originele dubbel lp) vind ik een beetje oubollig, het zijn Monk nummers waar vooral Chick zich ook heel netjes aan houdt, helaas heeft blabla het niet zo met Monk, deze rest drukt dus mijn totale beoordeling.
0
Mssr Renard
geplaatst: 20 oktober 2023, 15:13 uur
Ik daarentegen houd van zowel Monk als Corea, en vind de Monk-stukken erg gaaf. Het gaat hier natuurlijk niet alleen om Corea maar ook om de (in mijn ogen) weergaloze drummer Haynes en al even getalenteerde Vitous. Geweldig hoe Vitous van twee walletjes eet, zowel ritmisch als melodieus. Gave plaat dit.
* denotes required fields.
* denotes required fields.