Deakin - Sleep Cycle (2016)

Verrassing. Heb op zijn best een beetje een haat/liefde-verhouding met die hele Animal Collective-scene, maar goed, hetzelfde geldt voor Deakin natuurlijk. Misschien is deze plaat vijf jaar te laat om echt hip te zijn, maar toch is de afwezigheid in de verschillende jaarlijstjes opvallend.

Sleep Cycle klinkt als iets wat op een laptop in een slaapkamer in elkaar is gezet door een sociaal niet al te vaardige persoon, en dat bedoel ik in dit geval als compliment. De eerste twee en de laatste track zijn echt sublieme melancholieke twijfelaars-pop, opener 'Golden Chords' zou waarschijnlijk wel in een top tien komen van mijn favoriete tracks van 2016.

In het midden van de plaat wordt er wat gepield en uitgedaagd en in het onderbewuste vertoefd. Soms meer geduld-op-de-proef-stellend dan grensverleggend, maar het maakt van deze plaat wel een samenhangende luisterervaring zoals ik er vorig jaar eigenlijk (te) weinig heb gehoord.