De loodzware bassen, trommels en bijzonder laag gestemde gitaren klinken log en traag: je hoort de muziek niet in je oren, maar helemaal onderin je maag. Het zou zo maar kunnen dat de band haar muziek op de nog net niet zichtbare bodem van een hele diepe waterput heeft opgenomen en dat het lekkere, frisse water maar niet naar boven wil komen. Maar ook de anders zo heldere lucht is nu verstikkend dik en normaal ademhalen is na enkele nummers al niet meer mogelijk. Je raakt in trance... of je nu wilt of niet!
Het strekt dan ook de aanbeveling eerst even een raam of deur te openen alvorens deze plaat op te zetten.