Masters of Reality - Sunrise on the Sufferbus (1992)
mijn stem
100 stemmen
Verenigde Staten
Rock
Label: Chrysalis
-
She Got Me (When She Got Her Dress On) (4:06)
-
J.B. Witchdance (0:47)
-
Jody Sings (4:21)
-
Rolling Green (3:22)
-
Ants in the Kitchen (3:41)
-
V.H.V. (3:03)
-
Bicycle (3:37)
-
100 Years (Of Tears on the Wind) (2:47)
-
T.U.S.A. (2:59)
-
Tilt-A-Whirl (3:42)
-
Rabbit One (3:33)
-
Madonna (0:38)
-
Gimme Water (2:23)
-
Moon in Your Pocket (3:31)
Links
Last.fm
4
geplaatst: 27 juni 2004, 09:23 uur
Mijn soms Dickensiaanse 
grootouders woonden destijds naast een florerende frituur.
Als dertienjarige hengelde ik naarstig naar de goedkeuring van mijn cd's door het frietkopende publiek. Op zaterdagmiddag gaf ik steevast een stevige hengst aan de volumeknop, er op hopend dat iemand aan de andere kant van het raam halt zou houden en meegenieten van mijn muziek (share the pleasure
!)
Groot probleem: ik kreeg enkel hoongelach voor de keuze van mijn muziek. Wanneer ik mijn desperate hartklachten (*kuch* ) probeerde te verwoorden via "Desintegration" van The Cure, hoorde ik frequent bewoordingen als "Bleitmuile" (= huilebak) en "Softie" in de richting van mijn grootouders huis geslingerd.
Toen ik echter 's avonds laat op Studio Brussel een nummer meepikte van de Masters of Reality, besefte ik plotsklaps twee dingen:
1. dat dit fantastische, vette spetterende rockmuziek was.
2. dat ik hier het frietkopende publiek wel mee kon paaien : )
Twee weken later kreeg ik eindelijk Sunrise of the Sufferbus na veel gejen cadeau van mijn ouders ( komaan, pa! Het klinkt een beetje als Cream - alleen véél harder! ) en vertrouwde ik de cd toe aan mijn grootouders' Kenwood cd-speler.
Ha! En van die eerste gezongen woorden van mister Chris Goss ( "She got me when she got her dress on " ), wist ik dat deze schijf een prominente plaats zou krijgen in mijn prille cd-verzameling.
De reactie van mijn grootmoeder was zoals verwacht: "Dit is ware schurkenmuziek!" , maar twee weken later werd er op het raam getikt door een frietkopende manspersoon die " verdomme goeie rock, man! " riep. Eindelijk goedkeuring
grootouders woonden destijds naast een florerende frituur.Als dertienjarige hengelde ik naarstig naar de goedkeuring van mijn cd's door het frietkopende publiek. Op zaterdagmiddag gaf ik steevast een stevige hengst aan de volumeknop, er op hopend dat iemand aan de andere kant van het raam halt zou houden en meegenieten van mijn muziek (share the pleasure
!)Groot probleem: ik kreeg enkel hoongelach voor de keuze van mijn muziek. Wanneer ik mijn desperate hartklachten (*kuch*
) probeerde te verwoorden via "Desintegration" van The Cure, hoorde ik frequent bewoordingen als "Bleitmuile" (= huilebak) en "Softie" in de richting van mijn grootouders huis geslingerd.Toen ik echter 's avonds laat op Studio Brussel een nummer meepikte van de Masters of Reality, besefte ik plotsklaps twee dingen:
1. dat dit fantastische, vette spetterende rockmuziek was.
2. dat ik hier het frietkopende publiek wel mee kon paaien : )
Twee weken later kreeg ik eindelijk Sunrise of the Sufferbus na veel gejen cadeau van mijn ouders ( komaan, pa! Het klinkt een beetje als Cream - alleen véél harder! ) en vertrouwde ik de cd toe aan mijn grootouders' Kenwood cd-speler.
Ha! En van die eerste gezongen woorden van mister Chris Goss ( "She got me when she got her dress on " ), wist ik dat deze schijf een prominente plaats zou krijgen in mijn prille cd-verzameling.
De reactie van mijn grootmoeder was zoals verwacht: "Dit is ware schurkenmuziek!" , maar twee weken later werd er op het raam getikt door een frietkopende manspersoon die " verdomme goeie rock, man! " riep. Eindelijk goedkeuring
0
geplaatst: 28 maart 2005, 16:26 uur
En is het nu al zover dat als je MoR draait, je zin krijgt in friet?
0
geplaatst: 27 maart 2007, 18:17 uur
Mooi verhaal, Zachary !Ik heb het album net 2e hands weten te halen via amazon.com. Heb hem net vanmiddag ontvangen, en hij draait nu voor de 3e keer...
Ik moet zeggen dat het erg goed klinkt tot nu toe.... !
Nummers die me in eerste instantie erg opviielen zijn 'Rabit One', 'Gimme Water', en 'The Moon Is In Your Pocket'... Maar ik denk dat er zeker nog meer favorieten gaan komen...
De 'All Music Guide To Rock' noemt dit album overigens 'one of the decade's true lost classics' !
Voor nu geef ik hem een 3, 5... Maar ik verwacht dat dat nog wel wat hoger wordt de komende tijd... !
0
geplaatst: 27 maart 2007, 22:30 uur
Ok, een paar uur en een aantal luisterbeurten verder verhoog ik alvast maar naar 4.0, wat waarschijnlijk de komende dagen nog wel hoger wordt
Wat een ongelofijk goeie nummers staan hierop zeg...
Wat een ongelofijk goeie nummers staan hierop zeg...
0
Joy
geplaatst: 27 maart 2007, 23:42 uur
debuut al gehoord?
dit is zon plaat die je over een jaar of 10 nog steeds nu en dan draait:)
dit is zon plaat die je over een jaar of 10 nog steeds nu en dan draait:)
0
geplaatst: 28 maart 2007, 23:42 uur
Nope. nog niet...
Ben er nu wel erg benieuwd naar moet ik zeggen...
Dit is echt een geweldige plaat.... !
Ik heb al even gekeken op internet, maar er is nogal moelijk aan te komen als k dat zo zie...
Jammer is dat ...
Maar goed met deze plaat hoef ik me ook nog lang niet te vervelen...
Ik moet zeggen dat ik heel veel albums heb die ik over tien jaar nog wel zo nu en dan draai, maar dit is er zeker één van !
Ben er nu wel erg benieuwd naar moet ik zeggen...
Dit is echt een geweldige plaat.... !
Ik heb al even gekeken op internet, maar er is nogal moelijk aan te komen als k dat zo zie...
Jammer is dat ...
Maar goed met deze plaat hoef ik me ook nog lang niet te vervelen...
Ik moet zeggen dat ik heel veel albums heb die ik over tien jaar nog wel zo nu en dan draai, maar dit is er zeker één van !
0
Joy
geplaatst: 29 maart 2007, 01:21 uur
eerste is wat ruwer dan deze, hier staan ook wat gevoeligere nummertjes op, maar zeker niet slechter
ik ken dit uit de tijd dat ik zomaar wat ceedeetjes uit de rekken van de bibliotheek trok (cd theken bestonden nog niet) afgaande op naam en hoes, en thuis maar kijken of het wat was
bleek een pareltje
ik ken dit uit de tijd dat ik zomaar wat ceedeetjes uit de rekken van de bibliotheek trok (cd theken bestonden nog niet) afgaande op naam en hoes, en thuis maar kijken of het wat was
bleek een pareltje
0
geplaatst: 30 juli 2007, 17:23 uur
I found my place in bed
Three feet beneath your head
(100 Years (Of Tears on the Wind)
Briljante openingszin!
Three feet beneath your head
(100 Years (Of Tears on the Wind)
Briljante openingszin!
0
Joy
geplaatst: 31 juli 2007, 14:09 uur
teksten zijnsowieso overwegend grappig en leuk om te horen bij mor:)
0
geplaatst: 9 september 2007, 14:44 uur
Prima plaat van een goeie band. jammer dat ze nooit echt meer bekendheid hebben gekregen...
0
geplaatst: 24 januari 2008, 12:01 uur
Een goed album, maar zo anders dan het verpletterende debuut.
0
Joy
geplaatst: 24 januari 2008, 12:54 uur
net ff wat creatiever, wat minder hard , maar erg origineel
4
4
0
geplaatst: 27 november 2008, 14:37 uur
De absolute meerwaarde van dit album is natuurlijk toch wel dat niemand minder dan Ginger Baker erg vakkundig op de trom roffelt.
0
geplaatst: 10 december 2008, 00:43 uur
Tja, de beste "onbekende" band uit de rockgeschiedenis. Ik ben een van de weinigen die dit album hoger plaatst dan het ook al verpletterende debuut. Ik vind dit zo'n open, inventieve topplaat. En als je met Baker samenwerkt en het lef hebt jezelf enkel te storten op zang en songwriting en functioneel gitaarwerk- vooral in soli die zo groovy en melodieus zijn, dat ze meer zijn dan een "I let my guitar speak for me"-rol, zodat de drumheld zo kan schitteren, verdien je als producer van je eigen bandje ook een lintje. Lang leve Chris Goss.
0
Rik H.
geplaatst: 23 oktober 2009, 13:13 uur
ajhaan schreef:
Mooi verhaal, Zachary !
De 'All Music Guide To Rock' noemt dit album overigens 'one of the decade's true lost classics' !
Mooi verhaal, Zachary !De 'All Music Guide To Rock' noemt dit album overigens 'one of the decade's true lost classics' !
Is helemaal waar!
Zowel wat betreft het verhaal van Zacharay als het true lost classic verhaal.
Deze CD heb ik in 1991 zo'n beetje de winkel uitgekeken, twee jaar wachten op een nieuwe Masters plaat na het geweldige debut was veuls te lang.
Vond Sufferbus toen wat tegenvallen, het overweldigende rock geluid van de Blue Garden was er niet meer. Het was wat rustiger en vooral bleusier.
De plaat is daarna bij mij wat in de vergetelheid geraakt, de Masters verder overigens niet.
Want met name Deep In The Hole uit 2001 is echt geweldig.
Een paar weken geleden heb ik de Matsers na tien jaar weer live mogen zien in Hellendoorn en dat was geweldig.
Met name de nummers van Sufferbus kwamen geweldig goed uit de verf!
Sufferbus is nu toe aan een tweede leven in mijn iTunes bieb en misschien is dit na het geweldige debuut wel de beste Masters plaat!
0
geplaatst: 26 mei 2010, 20:17 uur
Rik H. schreef:
Sufferbus is nu toe aan een tweede leven in mijn iTunes bieb en misschien is dit na het geweldige debuut wel de beste Masters plaat!
Ik denk dat "Sunrise on the Sufferbus (1993)" beter is dan het debuut. Ik ben oprecht aangenaam verrast door dit tweede album van Masters of Reality. Ik vraag mij thans vertwijfeld af waarom MoR al die tijd volledig aan mijn aandacht is ontsnapt Sufferbus is nu toe aan een tweede leven in mijn iTunes bieb en misschien is dit na het geweldige debuut wel de beste Masters plaat!
. Vooralsnog 4,5****
0
geplaatst: 10 februari 2011, 21:55 uur
Debuut blijft onovertroffen. Deze is iets minder explosief hoewel er ook mooie nummers opstaan.
Luister maar naar de live versies van:
She got me / 100 Years
Luister maar naar de live versies van:
She got me / 100 Years
0
geplaatst: 20 mei 2013, 22:36 uur
Het getuigt van klasse als je een geniaal debuut in de schaduw weet te zetten met een voltreffer dat magistraal is. I wish a was a rabbit..
0
geplaatst: 30 mei 2016, 20:33 uur
Zachary Glass schreef:
Mijn soms Dickensiaanse grootouders woonden destijds naast een florerende frituur.
Als dertienjarige hengelde ik naarstig naar de goedkeuring van mijn cd's door het frietkopende publiek. Op zaterdagmiddag gaf ik steevast een stevige hengst aan de volumeknop, er op hopend dat iemand aan de andere kant van het raam halt zou houden en meegenieten van mijn muziek (share the pleasure !)
Groot probleem: ik kreeg enkel hoongelach voor de keuze van mijn muziek. Wanneer ik mijn desperate hartklachten (*kuch* ) probeerde te verwoorden via "Desintegration" van The Cure, hoorde ik frequent bewoordingen als "Bleitmuile" (= huilebak) en "Softie" in de richting van mijn grootouders huis geslingerd.
Toen ik echter 's avonds laat op Studio Brussel een nummer meepikte van de Masters of Reality, besefte ik plotsklaps twee dingen:
1. dat dit fantastische, vette spetterende rockmuziek was.
2. dat ik hier het frietkopende publiek wel mee kon paaien : )
Twee weken later kreeg ik eindelijk Sunrise of the Sufferbus na veel gejen cadeau van mijn ouders ( komaan, pa! Het klinkt een beetje als Cream - alleen véél harder! ) en vertrouwde ik de cd toe aan mijn grootouders' Kenwood cd-speler.
Ha! En van die eerste gezongen woorden van mister Chris Goss ( "She got me when she got her dress on " ), wist ik dat deze schijf een prominente plaats zou krijgen in mijn prille cd-verzameling.
De reactie van mijn grootmoeder was zoals verwacht: "Dit is ware schurkenmuziek!" , maar twee weken later werd er op het raam getikt door een frietkopende manspersoon die " verdomme goeie rock, man! " riep. Eindelijk goedkeuring
Mijn soms Dickensiaanse
grootouders woonden destijds naast een florerende frituur.Als dertienjarige hengelde ik naarstig naar de goedkeuring van mijn cd's door het frietkopende publiek. Op zaterdagmiddag gaf ik steevast een stevige hengst aan de volumeknop, er op hopend dat iemand aan de andere kant van het raam halt zou houden en meegenieten van mijn muziek (share the pleasure
!)Groot probleem: ik kreeg enkel hoongelach voor de keuze van mijn muziek. Wanneer ik mijn desperate hartklachten (*kuch*
) probeerde te verwoorden via "Desintegration" van The Cure, hoorde ik frequent bewoordingen als "Bleitmuile" (= huilebak) en "Softie" in de richting van mijn grootouders huis geslingerd.Toen ik echter 's avonds laat op Studio Brussel een nummer meepikte van de Masters of Reality, besefte ik plotsklaps twee dingen:
1. dat dit fantastische, vette spetterende rockmuziek was.
2. dat ik hier het frietkopende publiek wel mee kon paaien : )
Twee weken later kreeg ik eindelijk Sunrise of the Sufferbus na veel gejen cadeau van mijn ouders ( komaan, pa! Het klinkt een beetje als Cream - alleen véél harder! ) en vertrouwde ik de cd toe aan mijn grootouders' Kenwood cd-speler.
Ha! En van die eerste gezongen woorden van mister Chris Goss ( "She got me when she got her dress on " ), wist ik dat deze schijf een prominente plaats zou krijgen in mijn prille cd-verzameling.
De reactie van mijn grootmoeder was zoals verwacht: "Dit is ware schurkenmuziek!" , maar twee weken later werd er op het raam getikt door een frietkopende manspersoon die " verdomme goeie rock, man! " riep. Eindelijk goedkeuring
Het verdriet van België in een paar zinnen. Klasse!
0
geplaatst: 7 augustus 2019, 22:00 uur
Ik ontdek deze band nu pas en luister pas voor de 2de keer naar dit album. Sterk album vind ik dat. De song 'Gimme Water' doet mij trouwens sterk aan QOTSA denken! Ga dit zeker nog een aantal keer beluisteren de komende tijd. Alvast 3,5 sterren op dit moment
0
geplaatst: 9 augustus 2019, 22:12 uur
Niet zo gek dat het aan QOTSA doet denken, Chris Goss heeft meerdere malen samengewerkt met hen.
0
geplaatst: 9 augustus 2019, 22:49 uur
En nu ook nog even in de juiste volgorde: Queens of the Stone Age doet aan Masters of Reality denken.
0
geplaatst: 13 augustus 2019, 10:50 uur
Ik lees op de wiki zelfs dat Chris Goss de naam Queens of the Stone Age heeft bedacht. Oorspronkelijk als nickname voor de band Kyuss.
2
geplaatst: 17 oktober 2019, 13:04 uur
Het eerste album van deze band vind ik soms wat oudbakken MOR rock in een nieuw jasje, maar door Ginger Baker's rol op dit album overstijgen de Masters of Reality zichzelf ronduit; het is een heerlijk album...
Met (de onlangs overleden) Ginger Baker heeft de band hier sowieso de beste drummer ter wereld achter zich staan (mijn mond valt meermalen open over zijn geniale drumwerk hier), maar hij blijkt ook een van de producers van dit album te zijn.. Met de song 'T.U.S.A.' hebben ze zelf Baker als zanger/verteller van dienst.
Baker voegt op deze song dan ook nog wat humor aan dit album toe: hij heeft over de hele wereld gereisd (en is meermalen neergestreken in zowel Amerika als Afrika) en beklaagt zich als rechtgeaarde Brit in T.U.S.A. over het Amerikaanse gebrek aan kunde om een goed potje thee te kunnen zetten. Moest meermalen gniffelen om zijn koddige verontwaardiging.
Jammer dat Ginger Baker niet vaker met een jongere generatie aan bands heeft meegespeeld. Ik weet naast dit album eigenlijk alleen van Johnny Lydon's PIL waarop hij (album 'Album') eveneens heeft mee gedrumd en ook dat album vind ik gelijk een van de beste die Lydon/PIL heeft voortgebracht....
Met (de onlangs overleden) Ginger Baker heeft de band hier sowieso de beste drummer ter wereld achter zich staan (mijn mond valt meermalen open over zijn geniale drumwerk hier), maar hij blijkt ook een van de producers van dit album te zijn.. Met de song 'T.U.S.A.' hebben ze zelf Baker als zanger/verteller van dienst.
Baker voegt op deze song dan ook nog wat humor aan dit album toe: hij heeft over de hele wereld gereisd (en is meermalen neergestreken in zowel Amerika als Afrika) en beklaagt zich als rechtgeaarde Brit in T.U.S.A. over het Amerikaanse gebrek aan kunde om een goed potje thee te kunnen zetten. Moest meermalen gniffelen om zijn koddige verontwaardiging.
Jammer dat Ginger Baker niet vaker met een jongere generatie aan bands heeft meegespeeld. Ik weet naast dit album eigenlijk alleen van Johnny Lydon's PIL waarop hij (album 'Album') eveneens heeft mee gedrumd en ook dat album vind ik gelijk een van de beste die Lydon/PIL heeft voortgebracht....
0
geplaatst: 29 oktober 2019, 10:53 uur
Pour boiling water over the tea. How simple and clear can instructions be?
0
geplaatst: 17 november 2020, 22:31 uur
Waarschijnlijk de beste plaat van Ginger Baker. Nu hij dood is durf ik dat wel te zeggen.
0
geplaatst: 15 maart 2021, 11:42 uur
Eindelijk op LP kunnen scoren, (limited edition wit vinyl). Heerlijk album van MOR .
En zoals Ginger Baker uit de speakers knalt op She Got Me. Waanzinnig.
En zoals Ginger Baker uit de speakers knalt op She Got Me. Waanzinnig.
1
geplaatst: 26 januari 2022, 11:36 uur
Ben ook al een tijdje op zoek naar een exemplaar op vinyl van dit geweldige album. Nu is er goed nieuws te melden want hij komt 11-03-2022 weer opnieuw uit...
0
geplaatst: 4 maart 2023, 20:10 uur
Laatste weken weer on heavy rotation (vinyll ook).,
Wat een fantastisch album blijft dit toch, dat Ginger Baker achter de drumkit zit wordt bij de opener al direct duidelijk. En ook de rest van de plaat geeft hij de nummers net even dat beetje extra.
Wat een fantastisch album blijft dit toch, dat Ginger Baker achter de drumkit zit wordt bij de opener al direct duidelijk. En ook de rest van de plaat geeft hij de nummers net even dat beetje extra.
0
geplaatst: 5 maart 2023, 09:04 uur
Destijds uit een uitverkoopbak gehaald. Moest er even aan wennen, maar viel voor het fantastische drumwerk van Ginger Baker. Mooie songs als 100 Years (Of Tears on the Wind)! Cream kende ik nog niet eens zo goed, alleen White Room. Madonna is een liedje die ik nog regelmatig even zing. Nog altijd relevant. "Madonna, Madonna, do you really wanna be a bad girl ... after all?"
* denotes required fields.
* denotes required fields.