Anima Mundi - I Me Myself (2016)

In aanraking gekomen met de band via Anima Mundi - The Way (2010) uit 2010. Een aantal weergaloze live concerten gezien van de sympathieke Cubanen en vervolgens lichtelijk teleurgesteld bij het luisteren naar Anima Mundi - The Lamplighter (2013) uit 2013. Dat album vloog voor mij uit de bocht en kan me niet bekoren. Te dik aangezet en te veel melodrama. Maarre met weer een nieuwe zanger (gruwelijk accent maar wel een aangename stem) zet Anima Mundi de schouders eronder. Lekkere lange epische songs, vol prachtige gitaarsolo's (goed ene David Gilmour geluisterd) en die fantastische mellotron (en aanverwante apparatuur) als rode draad. Prachtig. Album klinkt steviger als The Way. Goed gedaan van deze Cubanen. Ik zou zeggen...Have a Cigar (moet ik die uitleggen ?)

Zonet voor de tweede maal beluisterd. Deze Cubanen mogen zichzelf echt een schouderklopje geven, aangezien dit een van de beste albums symfoalbums van dit jaar is! Een welverdiende 4.5*

Dat er in Cuba prachtige muziek wordt gemaakt werd in de jaren 90 alom bewezen met het Buena Vista Social Club muziekproject, waarna ook enkele soloalbums van de leden een groter publiek bereikte. Anima Mundi is een klasse apart binnen dit muziekland, de in 1996 opgerichte band maakt namelijk progressieve rock waar ze een eigen muzikale draai aan geven. In 2010 brak de band internationaal door met het indrukwekkende en complexe geheel van The Way. Daarna verliet zanger Carlos Sosa echter de band en met nieuwkomer Emmanuel Pirko Farrath zakte het niveau helaas iets op het vervolg The Lamplighter. Op hun vijfde album I Me Myself horen we de jonge zanger Michel Bermudez, die zich meer in de zangstijl van Sosa heeft verdiept. Het conceptalbum gaat in op de veranderende wereld met haar technologische ontwikkelingen en de manier waarop dit van invloed is op het menselijke bestaan. Hoewel de teksten geen overweldigende rol spelen in het instrumentale geheel zijn ze wel van belang bij het vertellen van het verhaal.

De 18 minuten durende opener The Chimney geeft direct de grote muzikale klasse weer van de band, de gitaarsolo’s van Roberto Díaz en keyboardklanken van Virginia Peraza vermengen zich bij vlagen tot de klanken van machines, al blijft het sferische klankenpalet ook een belangrijk onderdeel van hun muziek. De akoestische gitaarklanken en pianolijnen bouwen op naar de zware gitaarsolo’s, om daarna met de saxofoon een meer jazzy gedeelte te introduceren. Een andere enerverende track is Train To Future, openend met de klanken van een passerende trein. De gestage ontwikkeling van het nummer loopt van zacht naar hard en kent een gelaagdheid waar veel artiesten alleen maar van kunnen dromen. Overtuigend is het complete pakket, van het strakke drumritme, de zware bassloopjes, continue veranderende gitaarklanken en vooral de indrukwekkende toetspartijen. Daarnaast wordt het concept voorzien van de nodige ondersteunende geluiden, zoals het neervallen van een atoombom, de slagen van een menselijk hart en het versturen van Morse code.

I Me Myself kan worden beschouwd als het echte vervolg op The Way uit 2010, al worden er met de blazers wel extra elementen aan de muziek toegevoegd. Deze toevoegingen verhogen de complexiteit, maar Anima Mundi bewijst keer op keer dat ze volledige controle hebben over hun muzikale stijl. I Me Myself is een ontdekkingstocht, waarbij de schoonheid met elke luisterbeurt wordt verhoogd en het album weet zich daarom ook zonder problemen te scharen bij het beste wat 2016 ons heeft gebracht.

4*

Afkomstig van mijn site Platendraaier.