The Tragically Hip - Man Machine Poem (2016)

Apart... Albumtitel verwijst naar een nummer wat afkomstig is van het vorige album Now For Plan A.

Oef dat is wel even schrikken:
OOR
Ik wens hem veel sterkte

Fuck. Dat is inderdaad schrikken!

M'n favoriete live band met een nieuw album. Ik ben benieuwd!

Wat is 'In A World Possesed By The Human Mind' een prachtig nummer! Het lijkt erop dat Gordon Downie net voor het einde nog een klein meesterwerk zal afleveren...

Is dit album in Nederland te koop? Ik ben hem in nog geen enkele webshop tegen gekomen.

Onder deze zware omstandigheden zo'n bijzonder goed album maken is geweldig. De subtiliteit die ik nog wel eens miste bij veel albums van de 'Hips' komt op dit album tot volle wasdom. Het impliceert een authentiek en intens geheel! Prachtig.

Dat is wel schrikken ja, toch 1 van mijn favoriete bands begin jaren 90, live een top band, ging ervoor naar Pinkpop destijds om ze te zien.. Hopelijk hersteld hij!

Produced by Kevin Drew and Dave Hamelin, the 13th full-length release for the Canadian rock band was recorded before frontman Gord Downie was diagnosed with brain cancer

Dacht hem even op te halen op vinyl bij Plato, zeggen ze daar doodleuk dat er alleen een import van 40 euro is. Hij wordt niet in Nederland uitgebracht (vinyl).
Zie ik hem net gewoon bij dodax.nl staan...22 euro.
Vindt Plato niet meer zo leuk zo onderhand, is niet mijn eerste negatieve ervaring.

Thanks Edwin c voor de bronvermelding. Ik had het zelf ook al gelezen; Blijft staan dat ik het album wel top vind.

Hij is geweldig, is er een vergelijkbaar album van hun?
Ken ze tot Day For Night.

Tis eRwin btw?

Verdorie.
Een van de drie albums, waarbij de dood zo centraal staat, samen met de laatste van Bowie en Nick Cave.
Wat begint het sterk met Man, waarbij ik aan een Jane’s Addiction moet denken.
Het hele jaren 90 gevoel overheerst trouwens bij dit nummer, toch wel nieuwsgierig geworden naar de rest van Man Machine Poem.
In a World Possessed by the Human Mind heeft een soortgelijk verbitterend gevoel als de opener, al vraag ik mij wel af of dit gevoel veroorzaakt wordt door het feit dat ik weet dat Gordon Downie ongeneeslijk ziek is.
Later klinkt het allemaal een stuk minder zwaar en wat luchtiger, waardoor ik ze met dit album onbewust vergelijk met Counting Crows, die als een manisch depressieve band heen en weer stuitert.
Een sterk album, jammer dat de drie albums die ik van ze heb nooit uit de kast haal, voor mij is The Tragically Hip voornamelijk de band die op Pinkpop liet horen dat ze grote Golden Earring liefhebbers zijn.
Jammer dat dit trieste nieuws de aanleiding moet zijn om mij meer in deze band te verdiepen.

Alles overziende is er geen beter The Hip album dan 'Up To Here' uit 1989. Het album dat ik achteruitluisterend leerde kennen na 'Fully Completely'. Daarna ondernam de band een zoektocht langs zachtere muziek en een terugkeer naar de indierock waar ze goed in zijn, met dan weer een uitschieter en dan weer een dip. Live, ik heb ze twee keer gezien, is de band onovertroffen. Zo intens, zo strak en goed met een unieke voorman. Die nu dus gaat sterven aan een niet te genezen ziekte. Zonder de grote doorbraak in Nederland. Iets wat ik eigenlijk in de jaren 90 verwachtte op grond van de optredens en platen.

Dat maakt Man Machine Poem een speciaal album, want waarschijnlijk de laatste van de band, maar niet op voorhand een goed album. Die was al klaar voordat de diagnose werd gesteld. Het slechte nieuws is ook niet wat Man Machine Poem goed maakt. Dat is de inhoud. Er staan een aantal geweldige nummers op dit album, waarbij The Tragically Hip niet bang is geweest om te experimenteren. In combinatie met datgene waar het onovertroffen in is: samen rocken.

Opnieuw weven de twee gitaren in en uit elkaar en is de bas niet bang om een melodisch hoogstandje af te leveren. Daar overheen kronkelt Gordon Downie zijn teksten met zijn kenmerkende, indringende stem. Door het gebruik van dynamiek hebben de nummers prachtige, stuwende momenten, waarna het gas er weer af gaat. Het maakt Man Machine Poem een krachtig album, waar van veel verschillende indrukken genoten kan worden.

Ook als de compositie op zich iets minder is, zoals bijvoorbeeld in 'What Blue', dan trekken Downie, de drie gitaristen de song moeiteloos over de streep. Middelmaat kent deze band niet, daar doet het gewoon niet aan. Het prijsnummer is voor mij het dromerige 'In Sarnia'. Alles waar The Tragically Hip goed in is, komt hier samen. In een ballad.

Als Man Machine Poem het afscheid is, dan neemt The Tragically Hip waardig afscheid. Een van hun betere platen sinds 1993.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Best een leuk album, maar op de langere termijn ga ik me eraan ergeren dat verschillende nummers (bewust) een beetje ongestructureerd klinken

Mooie zwanenzang van The Hip. Eigenlijk altijd een beetje laten varen dit album , omdat het best beladen was. The Hip was een favoriete band van me , al vond ik de laatste albums niet van het niveau wat ze in de jaren 80/90 hebben neergezet. Wel altijd een band geweest die door hard werken en magistrale optredens bij mij respect heeft afgedwongen. Afgelopen week veel gedraaid dit album samen met wat solo werken van Downie. Het is onmiskenbaar Hip waarbij kleine experimentele uitstapjes niet geschuwd worden . Dat maakt het een spannend en prikkelend album , waar meer mensen eens notie van zouden moeten nemen. 4 sterren met kans op groei.