menu

The Tragically Hip - Man Machine Poem (2016)

mijn stem
3,73 (41)
41 stemmen

Canada
Rock
Label: Universal

  1. Man (5:16)
  2. In a World Possessed by the Human Mind (3:55)
  3. What Blue (2:46)
  4. In Sarnia (4:37)
  5. Here, in the Dark (4:03)
  6. Great Soul (4:44)
  7. Tired as Fuck (3:45)
  8. Hot Mic (3:55)
  9. Ocean Next (3:57)
  10. Machine (5:27)
totale tijdsduur: 42:25
zoeken in:
avatar van deric raven
4,0
Verdorie.
Een van de drie albums, waarbij de dood zo centraal staat, samen met de laatste van Bowie en Nick Cave.
Wat begint het sterk met Man, waarbij ik aan een Jane’s Addiction moet denken.
Het hele jaren 90 gevoel overheerst trouwens bij dit nummer, toch wel nieuwsgierig geworden naar de rest van Man Machine Poem.
In a World Possessed by the Human Mind heeft een soortgelijk verbitterend gevoel als de opener, al vraag ik mij wel af of dit gevoel veroorzaakt wordt door het feit dat ik weet dat Gordon Downie ongeneeslijk ziek is.
Later klinkt het allemaal een stuk minder zwaar en wat luchtiger, waardoor ik ze met dit album onbewust vergelijk met Counting Crows, die als een manisch depressieve band heen en weer stuitert.
Een sterk album, jammer dat de drie albums die ik van ze heb nooit uit de kast haal, voor mij is The Tragically Hip voornamelijk de band die op Pinkpop liet horen dat ze grote Golden Earring liefhebbers zijn.
Jammer dat dit trieste nieuws de aanleiding moet zijn om mij meer in deze band te verdiepen.

avatar van WoNa
4,0
Alles overziende is er geen beter The Hip album dan 'Up To Here' uit 1989. Het album dat ik achteruitluisterend leerde kennen na 'Fully Completely'. Daarna ondernam de band een zoektocht langs zachtere muziek en een terugkeer naar de indierock waar ze goed in zijn, met dan weer een uitschieter en dan weer een dip. Live, ik heb ze twee keer gezien, is de band onovertroffen. Zo intens, zo strak en goed met een unieke voorman. Die nu dus gaat sterven aan een niet te genezen ziekte. Zonder de grote doorbraak in Nederland. Iets wat ik eigenlijk in de jaren 90 verwachtte op grond van de optredens en platen.

Dat maakt Man Machine Poem een speciaal album, want waarschijnlijk de laatste van de band, maar niet op voorhand een goed album. Die was al klaar voordat de diagnose werd gesteld. Het slechte nieuws is ook niet wat Man Machine Poem goed maakt. Dat is de inhoud. Er staan een aantal geweldige nummers op dit album, waarbij The Tragically Hip niet bang is geweest om te experimenteren. In combinatie met datgene waar het onovertroffen in is: samen rocken.

Opnieuw weven de twee gitaren in en uit elkaar en is de bas niet bang om een melodisch hoogstandje af te leveren. Daar overheen kronkelt Gordon Downie zijn teksten met zijn kenmerkende, indringende stem. Door het gebruik van dynamiek hebben de nummers prachtige, stuwende momenten, waarna het gas er weer af gaat. Het maakt Man Machine Poem een krachtig album, waar van veel verschillende indrukken genoten kan worden.

Ook als de compositie op zich iets minder is, zoals bijvoorbeeld in 'What Blue', dan trekken Downie, de drie gitaristen de song moeiteloos over de streep. Middelmaat kent deze band niet, daar doet het gewoon niet aan. Het prijsnummer is voor mij het dromerige 'In Sarnia'. Alles waar The Tragically Hip goed in is, komt hier samen. In een ballad.

Als Man Machine Poem het afscheid is, dan neemt The Tragically Hip waardig afscheid. Een van hun betere platen sinds 1993.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Gast
geplaatst: vandaag om 23:05 uur

geplaatst: vandaag om 23:05 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.