Tortoise - Standards (2001)

Standards is reeds het 5e album al van Tortoise, de progressieve rockband bij uitstek volgens mij (dit indien je mijn recensie bij Millions Now Living Will Never Die hebt gelezen). Ik weet niet wat de reden was, maar dit album blijkt minder te scoren dan zijn 2 voorgangers (Millions... & TNT). Niets van dat bij mij terug te vinden.

Standards is na Millions Now Living Will Never Die het 2e album dat ik hoorde van Tortoise. (later ontdekte ik via Dreams Wide Awake ook nog geheel TNT) Nu is er een groot verschil met de 2 voorgaande albums. Dat verschil heeft te maken met het soort band dat Tortoise eigenlijk is. Een progressief, zichzelf vernieuwend band. Vergeleken met de voorgaande albums hoor je hier meer electronische invloeden in. Dat is natuurlijk een evolutie die je ziet voorkomen. In TNT kwam er een wat meer jazzy invloed. De oorzaak daarvan is mede door de wissel Pajo-Parker bepaald. Jeff Parker is namelijk meer jazz geïnspireerd dan David Pajo was. Nu blijven deze jazz-invloeden ook op Standards nog steeds van kracht. Alleen wordt er hier meer gebruik gemaakt van electronica.

Het voorgaande maakt ook voor mij het album net zo sterk. Het gebruik van die verschillende invloedsferen dient hier om Tortoise's eigen sound vorm te geven. Want dat zal Tortoise natuurlijk ook blijven behouden: zijn eigen typische sound. Alleen doordat ze zelf verder evolueren, evolueert hun sound mee met hen. Waar ik bij het einde van Millions Now Living Will Never Die nog schreef dat je heerlijk kon wegdromen & toch geconcentreerd blijven, lukt dat hier niet. Dat wegdromen dan: deze plaat is iets drukken dan Millions..., vooral drukker dan het einde van de voorgenoemde. Dat hoeft geen nadeel te zijn natuurlijk. Deze plaat neemt je gewoonweg op een andere manier mee naar de diepere Tortoise-muziekwereld. Want dat doet ze voor mij nog steeds.

Een nadeel aan deze verder perfecte plaat vind ik wel dat de nummers die voor mij het beste zijn, aan het begin zitten: Seneca & Eros. Vaak beschouw ik deze 2 dan ook als 1 nummer. Het muzikale thema van beide nummers kan aaneensluitend zijn, indien er geen pauze tussen de nummers had gezeten (om ze van elkaar te scheiden), zou je niet merken dat je met een ander nummer bezig bent. Toch zie ik bijvoorbeeld in de titel wel een vorm van tegenstelling. Was Seneca niet de voorstreven van het Stoïcisme in het Romeinse Rijk? En was Eros niet de god van de liefde? Nu kan liefde wel in het stoïcisme, het is niet louter op de ratio (de reden) gebaseerd, maar toch zijn het 2 begrippen die men niet vaak naast elkaar zal zien. Toch staan ze hier wel zo gerangschikt. 2 Begrippen die elkaar tegengestelde kunnen zijn, maar die ook onlosmakelijk bij elkaar horen, want werd Seneca ook niet door Nero (zijn leerling waar hij van hield) gedwongen de gifbeker te drinken? Zo voel ik ook beide nummers aan: nummers die bij elkaar horen, maar toch weer niet.

Ondanks dat ik het amper heb aangeraakt, is op deze plaat het vakmanschap van de mannen van Tortoise weer zeer groot. Perfect ingespeelde plaat, waar elke invloed (jazz, electronica, krautrock, etc.) perfect in hun geluid wordt ingebracht.

Afsluiten wil ik met te zeggen dat ondanks het feit dat deze plaat mij niet wegvoert, het een waar meesterwerk is geworden. Ook een album waarover je telkens blijft nadenken, en dat je ook blijft opzetten. Beklemmend...