Michael Schenker's Temple of Rock - On a Mission: Live in Madrid (2016)

Na zes jaar een nieuwe livealbum van de Duitse meestergitarist Michael Schenker, verdere info en voorproefjes:  Michael Schenker - On A Mission | Live in Madrid :: in-akustik.

Bij mijn bestelling dacht ook ik: “Ben je zeker? Nog een livealbum van Michael Schenker? Heb je al niet genoeg livemateriaal van hem in huis?” Dat valt nog best mee: twee op vinyl, nu vijf op cd. Voor het gemak laat ik het UFO materiaal buiten mijn telling, hoewel de selectie UFO songs opnieuw aanwezig is. En waarom niet, tenslotte heeft hij ze meegeschreven en hij mag er trots op zijn... en ik wil ze blijven horen.

Kwam de vorige dubbelaar Temple of Rock (Live in Europe) in 2012 uit onder de naam Michael Schenker, dan verschijnt deze dubbelaar onder de naam Michael Schenker's Temple of Rock. Ik probeer het niet meer bij te houden, zijn solowerk komt bij mij onder de noemer Michael Schenker, zijn groepswerk blijft onder de noemer The Michael Schenker Group. Wat niet is veranderd, is de bezetting van de groep naast de Naamdansende Duitser: Doogie White op zang, Herman Rarebell (ex-Scorpions) op drums, Francis Buchholz (ook ex-Scorpions) op bass en Wayne Findlay op keyboards en gitaar.

Van de drie Temple of Rock studioalbums Temple of Rock (2011), Bridge the Gap uit 2013 en Spirit on a Mission (2015) staan hierop respectievelijk één, twee en vijf nummers, de rest van de setlist bevat een mix van nummers van MSG, UFO en Scorpions. Een blik op de tracklist laat een overlap horen met Temple of Rock (Live in Europe) wat logisch is gezien een aantal standaard klassiekers, maar ik zie toch genoeg variatie om deze aankoop te rechtvaardigen, maar....

Ik heb ook nu een aantal bemerkingen, net dezelfde als bij Temple of Rock (Live in Europe). Misschien is Doogie White het meest geschikt als zanger wat betreft de hogere noten (de jonge Gary Barden, iemand?), toch kan ik maar niet wennen aan zijn timbre en blijft dat gevoel dat Phil Mogg (UFO) de beste zanger is voor Mr. Schenker, op de voet gevolgd door de oudere Gary Barden. Spijts hun ronkende namen en tonnen ervaring hoor ik de ritmesectie weinig meerwaarde toevoegen, dan is een drummer als Simon Philips heel wat andere koek. Voor de meerwaarde blijft Herr Schenker wel zorgen.

Essentieel? Laat ik zoals altijd aan uzelf over, ik vind het een prettige aanvulling op mijn collectie maar als ik een favoriet moet pikken, dan ga ik voor The 30th Anniversary Concert uit 2010, wat een fantastisch liveplaat is maar met een heel andere bezetting. En je hebt natuurlijk ook Strangers in the Night van UFO met een maniakaal spelende meestergitarist.

Dat is nog eens een boute uitspraak, ga je zo aan One night at Budokan voorbij?

Mooie recensie overigens. Weer genoeg nieuwe songs die ik live nog niet heb maar ben het roerend met je eens betreffende Doogie White.

One Night at Budokan is heel goed maar twee nummers werden weggeknipt in de oorspronkelijke versie, hoewel ik een drumsolo van 11 minuten verre van onmisbaar vind. Ook laat daarop Michael Schenker duidelijk horen dat hij op eigen benen staat want het bevat slechts één nummer van UFO.

The 30th Anniversary Concert is wel volledig en bevat dan weer Rock Bottom. Setlists zijn altijd voer voor discussies, maar een Into the Arena of een Rock Bottom horen voor mij thuis in elke set van Herr Schenker.

Ik was de vraag verwachtende maar want mijn oorspronkelijk tekst bevatte wel die verwijzing naar One Night at Budokan. Ik probeer ook genoeg te schrappen in mijn teksten want ze zijn al lang genoeg en ik probeer ook ruimte open te laten voor discussie.

One night at Budokan was ook een dubbel elpee, dus destijds moest er wel geknipt worden inderdaad. Het sterke eraan is dat ze met slechts 2 albums al zo'n mooie set neer konden leggen met eigen songs. De UFO songs worden toch al meesterlijk vertolkt op Strangers in the night maar als je naar een concert gaat verwacht je inderdaad wel een Rock Bottom en Doctor, Doctor, dat is waar (Ik zag dat UFO dit najaar de benelux weer aan doet, maar dat terzijde).
Maar ik heb dezelfde twijfels, nog een MSG live album? Met Doogie op zang ontbreekt nog, dus tja, kans is aanwezig.

Het valt me allemaal niet mee. Mij bekruipt het gevoel dat er een zanger staat die denkt het wel even te doen met zijn "talent" . Af en toe gooit dhr White met gemak een hoge noot eruit, maar nergens lijkt hij ergens zijn best voor te doen (behalve misschien bij de nieuwe "eigen" songs). Bij Barden hoorde je nog dat het uit zijn tenen moest komen, he really tried en Mogg (UFO) is een meester in de songopbouw en probeert iedere keer zijn beste performance neer te zetten. Voor White lijkt het een feestje waarin hij de mic vast mag houden omdat hij de tekst kent. De ziel haalt hij daarmee met gemak uit de UFO songs.
Nou ja, het is niet allemaal kommer en kwel, het is een leuke setlist, een feest der herkenning en Schenker speelt prima zonder ergens echt uit te blinken of de fout in te gaan. Maar om in die feeststemming te komen kun je beter zulke concerten bezoeken dan de CD het te laten reproduceren, naar mijn mening.

Wat een heerlijk live album. Puur genieten.