Linda Perhacs - Parallelograms (1970)

Jaaa, Kate Wolf, die is veel te onbekend hier inderdaad.

Hallelujah, iemand die Kate Wolf kent! Misschien zal ik binnenkort eens een recensie over haar muziek schrijven evenals over deze cd. Jouw smaak komt denk ik, erg overeen met die van mij. Ik zie Nick Drake en Andy Irvine en Paul Brady in jouw top tien staan. Dat zijn ook grote favorieten van mij. Ben je toevallig een grote fan van Ierse folk? Want dan heb ik waarschijnlijk nog wel mooie tips voor je.

Ik hou ook van Ierse folk inderdaad, ik ben wel in voor een paar tips maar dat kan misschien beter via een pb.

Linda Perhacs was een mondhygiënist die in haar vrije tijd liedjes schreef. Hartstikke leuk natuurlijk, maar op een dag kreeg ze filmcomponist Leonard Rosenman (wie kent hem niet) als patiënt, en toen die hoorde wat ze in haar mars had, mocht Linda ineens de studio in.

Dus zij stortte zich op het opnemen van haar plaat, mocht zelfs een nummer maken met jazzartiest Oliver Nelson, poseerde voor een albumcover, het hele circus. Een eigen album, wow.

En toen het eindelijk zo ver was, toen haar plaat, Parallelograms, in de schappen werd gezet, gaf niemand een fuck. De platenmaatschappij had geen zin het album te promoten, het publiek pikte het nauwelijks op. Stik er dan maar lekker in, dacht Linda. Ze ging verder met haar carrière als mondhygiënist.

Wat de platenmaatschappij alleen even had gemist, was dat Linda Perhacs een ronduit schitterende, originele, vooruitstrevende folkplaat had afgeleverd. Met prachtige liedjes, verbluffend mooie vocale harmonieën en smaakvolle arrangementen. En af en toe ook nog een beetje psychedelische gekkigheid, het was wel 1970. Nummers als Chimacum Rain kunnen zich makkelijk meten met het betere werk van de jonge Joni Mitchell als je het mij vraagt. Zo is dit hele album een parel.

Gelukkig kwamen mensen die de plaat ondanks de onbekendheid te horen kregen hier ook achter. Parallelograms verwierf langzaam maar zeker meer bekendheid onder muziekliefhebbers. Dat leidde uiteindelijk tot een heruitgave, in 1998, en niet veel later kon je gerust spreken van een herontdekking. Het resulteerde in 2014 zelfs in een tweede album, 44 jaar na haar debuut dat zo vreselijk onterecht een groot luisterpubliek misliep.

Mooi verhaal niels94. Ik zag dit album in een toplijst langskomen en in korte tijd ook zeer onder de indruk geraakt van de wonderlijke en zweverige vakmanschap van Linda Perhacs. Wat eeuwig zonde dat de erkenning pas veel later zou komen, maar dat maakt de status van dit album alleen maar interessanter

Sunbeam Records, als ik iets zie van dit label zie, zal ik het altijd minimaal bekijken en luisteren of het iets is voor mij. Altijd hebben ze wel verloren pareltjes, zeker in de psych/prog-folk hoek. Ik heb intussen al heel wat cd-s gekocht en vind het soms jammer dat ik de begin jaren 70 niet heb kunnen ervaren zoals ik later eind jaren 70 / jaren 80 heb ervaren. Nick Drake heb ik al heel snel ontdekt, op een gegeven moment kwam mijn broer thuis met de Fruit Tree vinyl box set en deze heb ik begin jaren 80 ook aangeschaft. In de jaren 80 een tijd afscheid genomen van de folk (maar nooit van Nick Drake), maar later toch weer teruggekeerd. En niks is zo leuk om dan vergeten groepen en artiesten te ontdekken. Pas veel later groepen/artiesten ontdekt als Comus, Midwinter, Gryphus, Perry Leonard, Goldberg, C.O.B., Jody Roderick, Pat Ament,Roger Rodier, Anne Briggs. En daar komt dus Linda Perhacs bij. Het verhaal achter deze artiest is wel duidelijk, ooit één plaat gemaakt die helemaal niets heeft gedaan. Terwijl het een bijzondere psych folk plaat is. Prima muziek, echt jaren 70, toch wel een hele mooie tijd waarin veel mogelijk was. Het is denk ik wel echte hippie muziek, maar dan wel van de goede soort. Vergelijkingen met Joni Mitchel en Vashti Bunyan zijn makkelijk te leggen, een beetje dezelfde sfeer. LInda heeft een mooie stem en de nummers zijn betoverend. De bonus tracks vind ik persoonlijk wat minder, maar ja , het zijn ook bonustracks. Een prachtig album. Het vervolg, 44 jaar later is ook zeker niet verkeerd, maar wel duidelijk anders.

Stem no. 100 mag ik uitdelen, ik ben vereerd.
Schitterende muziek voor de zomer, of anders het hele jaar door.

Uiterst gevoelige liedjes met soms een weird, experimentaal randje, helemaal mijn dingetje.

Ene Jill Basey schreef op JijBuis:
"I am in awe of Linda's music. She's also my dental hygienist. So one way or another she gets me to drop my jaw."

Dik 4,5*, met een optie op de volle mep.

Algoritme Sucks natuurlijk... of toch niet als Je dit pareltje in je schoot geworpen krijgt door spotifiy. en dit is me eerder al overkomen met Sun kil Moon ( Lees Mark Kozelek of andersom kan ook)