Linda Perhacs - Parallelograms (1970)

Ik heb deze onlangs op vinyl gekocht. Wat een pracht van een plaat. Joni Mitchell, maar dan een stuk eigenzinniger en spannender, met fraaie wendingen in haar songs. Het verhaal achter deze plaat heeft nogal wat parallelen met het verhaal Vashti Bunyan, die ook als referentie genoemd mag worden.

Wordt tijd dat ik deze eens aanschaf - staat al een tijd op m'n verlanglijstje. Schijnt inderdaad bijzonder goed te zijn.

En dit jaar dook er weer een verloren folk dame op: de Duitse Sibylle Baier. Ik blijf er maar kippenvel van krijgen. Je zou denken dat het bijna geen toeval meer is, al die lost and found jaren 70s folkprincessen. Perhacs klinkt dan wel anders dan haar Europese tijdgenoten. Meer psychedelisch en hypnotiserend, vind ik, terwijl Bunyan en Baier echt zwaar weemoedige albums voortbrachtten. Parallelograms kan er ook wat van, maar je zou bijna kunnen stellen dat ie meer "upbeat" is dan die andere twee.

Dat album van Sibylle Baier had ik al eens vluchtig beluisterd en is inderdaad prachtig.

Maar er zijn nog meer vergeten folk dames, deze bijvoorbeeld.

Toen ik dit album voor de eerste keer hoorde dacht ik wat een prachtige plaat.
Na het meerdere keren goed beluisterd te hebben wist ik het al, om 5* kan ik niet heen.
De stem van Linda Perhacs en de af en toe spookachtige muziek raken je gelijk.
Ik heb gelezen dat er maar één plaat van haar is, en die moeten we koesteren. 5* dik verdiend.

Ja wat is er er eigenlijk van haar geworden? Waarom maar 1 plaat?

Dit is inderdaad een prachtig album, één van de vele "vergeten" folkklassiekers van rond die tijd (1970). Het mooiste nummer vind ik Delicious, die heb ik vaak op repeat staan. Misschien zijn die 4 sterren die ik hier aan heb gegeven wel iets te weinig, ben er nog niet helemaal uit. Ik zal hem de komende dagen nog is een paar keer goed beluisteren...

Dit album heb ik afgelopen week 4,5* gegeven. Inderdaad erg mooi en de referentie naar mevrouw Bunyan is begrijpelijk. Alleen de muziek is wat spannender. Jammer dat het bij 1 gebleven is idd.

Dit verhaal maakt het iets duidelijker. Blijkt dus dat er jaren lang naar haar is gezocht en dat ze uiteindelijk in de bossen van de Pacific Northwest is gevonden. Leuk om te lezen .

Wel een mooi stukje ja, maar de schrijver heeft volgens mij nog nooit gehoord van Vashti Bunyan

Schitterende, breekbare muziek, met spannende intermezzo's en een stem om verliefd op te worden. Voor nu 4*, maar nu Parallelograms door mijn kamer schalt flonkert er meer...

Trouwens, over verloren folkdames gesproken...

Wat een prachtige vrijdagnachtmuziek! Bij deze: 4,5*

Ik kan niet zeggen dat ik wild enthousiast ben, mevrouw Perhacs heeft zeker een mooi stemgeluid, maar na een nummertje of twee begint het me allemaal toch wel in zekere mate op mijn zenuwen te werken. Verder zie ik dat sinistere niet zo..

Op eerste gehoor is dit bijzonder mooi, wat gepolijster dan Bunyan maar wel een beetje die richting in. Gaat zeker meer gedraait worden.

Heel bijzonder album, en veel afwisselender dan veel andere folkalbums. Echt raadselachtig waarom dit zo lang genegeerd is, maar dat kun je inderdaad ook van Judee Sill, Sibylle Baier en Ruthann Friedman zeggen. Hadden we met z'n allen 40 jaar helemaal genoeg van dit genre? En zo ja, komt dat door die gruwelijke Melanie? Ik doe maar 'ns een gok...
Hoe dan ook, gelukkig komt het allemaal weer uit laden en kasten tevoorschijn...

Mooie muziek, maar die mij maar Sibylle of Joni...

Het heeft ook een heel hoog kruidenthee gehalte. En ik hou heel erg van kruidenthee dus het zit wel goed met me .

Misschien moet ik eens aan mijn 'kruidenthee'-gehalte werken. Wat meer woekerplanten en bloemenkleedjes in huis halen, wellicht helpt het.

Ik vind dat jullie deze muziek echt grote onrecht aandoen. Als je het over iemand als Vashti Bunyan hebt, kan ik associaties met kruidenthee nog wel snappen, maar bij Linda Perhacs vind ik het echt nergens op slaan. Wat ik hoor, zijn prima composities, muzikaal erg afwissend (en zeker niet alleen stem + gitaar/piano), hier en daar (bijv. 1 en 6) zelfs wat experimenteel, goed teksten en een prachtige stem. Wat je ertegen kunt hebben: de songs vormen geen eenheid, Perhacs zoekt duidelijk naar richting. Wat het uiteindelijk zou zijn geworden, weten we helaas niet.
Maar kruidenthee? Nee, in het geheel niet. Hebben jullie er eigenlijk wel (meer dan één keer) naar geluisterd?

ze bedoelen met kruidenthee volgens mij dat het een nogal grote hippie was.
Gaat niet over hoe ze speelt.

Kruidenthee staat bekend als iets dat nog restant uit de hippiejaren waar het populair werd gemaakt.

Meer dan eens, maar ik moet dit album nog wel wat beter leren kennen. Ik zie kruidenthee trouwens niet als iets negatiefs.

Ik ook niet. Ben er zelfs groot fan van maar ik ga weer offtopic zo .

Ja Sietse, mijn Nederlands is inmiddels goed genoeg om dat te snappen. Maar ik vind een hoog kruidentheegehalte bepaald geen compliment als het om muziek gaat, en hou ook helemaal niet van hippie-muziek. En wel van Linda Perhacs. De associatie van haar muziek met kruidenthee & hippiedom bevalt me dus niet.

dat is dan meer jouw probleem. Want ze was toch behoorlijk een hippie deze dame.

Nou, ben er toch maar mee naar de huisarts gegaan, want met zo'n probleem wil ik niet blijven rondlopen. Na herhaalde beluistering waren volgens haar alleen track 3 en 4 hippiegerelateerd. Daarom, zei ze, moet je die niet te vaak beluisteren. "Je kunt er slappe knieën, warrige ideeën, ongewenste haargroei op rare plaatsen, een slechte adem en bloemen in je haar van krijgen. Voor die songs krijg je van mij dus een skipadvies. De rest is veilig, en eigenlijk gewoon prima. Zeg dat ook maar tegen je mede MuMe-ers."

Bij deze.

Ik had nog nooit van Linda Perhacs gehoord, maar dit ligt helemaal in mijn straatje.

Schitterende, hypnotiserende psych folk, en bovendien is Perhacs nog een uitstekende zangeres ook. Instrumentaal vaak inderdaad wat gewaagder dan Joni Mitchell, al legt Joni meer gewaagdheid in haar manier van zingen.

Laat ik binnenkort ook maar eens op zoek gaan naar die andere 'verloren folkdames' die hier genoemd worden, want dit smaakt absoluut naar meer.

Onlangs op plaat gekocht en moet toch wel zeggen dat het eigenlijk gewoon een zeer goede plaat is. Mooi hoe de folk met voor die tijd moderne studiotechnieken en tapeloops wordt gemixt. Geeft het net dat beetje extra.
Zijn een paar nummers die ik ietsje minder vind en daarom niet de volle mep, maar die halve ster mag er bij.

Na 43 jaar komt er dan eindelijk een opvolger van dit album, in samenwerking met Julia Holter.

Julia Holter? Naar die samenwerking ben ik zeer benieuwd!

En er zijn nogal wat vergeten folkklassiekers, maar ook country, rock, soul etc uit die tijd. Misschien moet daar wat aan gedaan worden om ze uit de vergetelheid te halen door recensies over zulke platen te schrijven, Jasper. Want dit blijft toch prachtige muziek. Bijvoorbeeld een zangeres als Kate Wolf, die begin jaren zeventig begon en helaas veel te vroeg overleed, wie kent die nog?