Laura Mvula - The Dreaming Room (2016)

First listen via NPR.org. Erg indrukwekkend, wederom.

Laura Mvula werd een hele bekende naam door eerst haar aanstekelijke single Green Garden, maar daarna nog meer door het prachtige debuutalbum Sing to the Moon. Dit album van deze karakteristieke zangeres concludeerde ik zelf met: “Want Laura Mvula legt met haar debuut een absoluut topalbum bij ons muziekliefhebbers neer. Het is toch bijzonder knap als je zo’n mooi en origineel debuut kan maken. Hopelijk is Laura Mvula een naam die we nog lang gaan horen en van gaan genieten want het goede begin is er, en dat is toch altijd maar het halve werk.”
Dat halve werk moet nu dus een geheel worden doordat ze een vervolg heeft gemaakt: The Dreaming Room. De eerste singles verklapten een combinatie van de eigen stijl bewaren en andere kanten op gaan. De cover is in ieder geval nog net zo karakteristiek als die van haar vorige plaat was. Helemaal alleen doet ze het ook niet op deze plaat. Ze krijgt hulp van Nile Rodgers en Wretch 32.

De intro Who I Am brengt ons al een beetje in de stemming om via Overcome andermaal te horen dat die unieke stijl van Mvula ook nu weer blijft werken. Het trucje van de meerstemmigheid pakt wederom goed uit en overtuigt. Vooral dat laatste is natuurlijk erg belangrijk. Dit is trouwens ook het nummer waarop ze hulp krijgt van Nile Rodgers.
Mijn favoriet van deze nieuwe plaat horen we eigenlijk daarna meteen. Het is het nummer Bread dat mij zo positief opvalt door de rust en de ingetogenheid. Iets wat gewoon uitstekend past bij de stijl en stem van Laura Mvula. Bread is een nummer dat je raakt.
Lucky Man is dan juist meer een cool nummer. Een cool nummer is al haar facetten: productie, zanglijnen en stem vallen hierop erg mooi samen. Door de coolness, de vibe, krijg je een glimlach op het gezicht. Een glimlach die via Let Me Fall nog wel even op het gezicht blijft. Dit nummer heeft hitpotentie. Het heeft het frêle en de ontspanning van hitsingle Green Garden, met genoeg swing en vrolijkheid. Een leuk en vrolijk nummertje dat opvalt.
Kiss My Feet heeft een fijne energie in zich. Dit komt vooral door de uitstekende productie, waar de stem van Mvula ook nog eens goed in valt. Past heel mooi bij elkaar, daar is duidelijk goed over nagedacht. Om dan via Show Me Love de herkenbaarheid te vergroten. Dit is de Laura Mvula die we kennen van haar vorige album. Die herkenbaarheid vergroot ook wel een beetje het luisterplezier, dat toch al zo aanwezig was.
Renaissance Room is een muzikale intermezzo waar strijkers een bekende Mvulamelodie spelen. Het zet dan voort met Angel. De meerstemmigheid en dubbele zanglijnen doen hier hun werk weer uitstekend. Daar waar People, met rapper Wretch 32, juist weer een stuk stoerder en voller is. De rapper past prima bij het nummer trouwens.
Via wederom een intermezzo, het telefonisch Nan, komen we alweer bij albumafsluiter Phenomenal Woman. Ook Laura Mvula lijkt niet te ontkomen aan de nu zo hippe disco-invloeden. Het resulteert in een vrolijk en swingen nummer die wat extra energie geeft aan het einde van dit nieuwe album.

Aan een vergelijking met haar debuutplaat ontkom je niet, maar dat is ook juist weer zo lastig. Dit nieuwe album is op aardig wat punten juist heel anders, anderzijds juist weer heel herkenbaar. Voor mij doet het in ieder geval niet onder voor het debuut en geeft het als geheel toch wel een andere luisterervaring als dat debuut. Een geslaagde tweede worp van mevrouw Mvula.

(bron: Opus de Soul)

Dit album is mijn eerste kennismaking met Laura Mvula en die bevalt prima, doet ergens denken aan het werk van Santigold.