Maceo & All The King's Men - Doing Their Own Thing (1970)

Heerlijke funky soul plaat met geweldige blazerssectie.
Met de nadruk op funk.

Het nummer 'Maceo' heeft J-Live dus gebruikt voor zijn track 'MCee'.

Toch wel een heel lekker album die ik wel vaak draai de laatste tijd. Leuke nummers van een prima groep.. Fijne stem heeft 'ie en Maceo wordt ondersteunt door prima muzikanten..

Funky Women blijf ik op de een of andere manier toch wel het briljantst vinden..

Tell us, how would she speak? PAPAPAPAPAPAPAPADAPAPADA

Wat moet het een drama zijn geweest voor James Brown dat bijna al “zijn” mannen hem voor een tijdje verlieten om tot overmaat van ramp ook nog eens met een eigen album op de proppen te komen. Extra pijnlijk is natuurlijk die onschuldige maar tegelijkertijd treffende titel Doing their own thing dat eigenlijk net zo goed “We hebben jou niet nodig, James!” had kunnen betekenen. Want tja, wat zou er gebeuren als Maceo & All The King’s Men met dit album waren doorgebroken? Dan had the Godfather of Soul een probleem! Als ik diverse bronnen op het internet mag geloven, heeft James geprobeerd om die doorbraak met man en macht te voorkomen en de zaak te saboteren. Naar het schijnt deed hij dat door DJ’s over het hele land te betalen, met de voorwaarde dat ze niets mochten draaien van deze band.

Met die informatie begin je je natuurlijk af te vragen: had die man dan gegronde vrees dat het werk van zijn, voor korte tijd, ex-band zo goed was? Na het beluisteren is daar nog maar één antwoord op te geven: ja! Doing their own thing is namelijk een heerlijk funk album. Een album met een sound die je uit duizenden herkent en maar in één plaats zo kon worden gemaakt: Memphis, Tennessee. Maar eerlijk is eerlijk, de dynamische en energieke zangpartijen van James Brown missen we wel een beetje, het zij echter zo. Ditmaal is het frontman Maceo Parker die de zangpartijen op zich neemt en, hoewel zijn stem niet zo bijzonder is als die van zijn ex-baas, gaat het hem toch allemaal goed af.

Het grootste gedeelte van het album is echter instrumentaal. Normaal prefereer ik een album met vocalen, maar hier stoort het me niet. De zijn arrangementen zijn vrij losjes, en toch klinkt het allemaal erg strak en tot in de puntjes afgewerkt. Deze niet-geforceerde funk bevalt altijd wel goed. Dan toch de hamvraag: waarom bleef een doorbraak uit? Kwam het door Mr. Sex Machine? Was het de slechte distributie door het obscure platenlabel House of the Fox? Of was het gewoonweg omdat er genoeg concurrerende funkbands waren die ook veel te bieden hadden? Daar zullen we nu denk ik nooit meer achter komen. Enfin, Doing their own thing brengt vandaag de dag een zonnig sfeertje hier in huis. Een sfeer die altijd welkom is. Vooral als het weer zich laat afweten zoals vandaag. Kortom: lekkere funk!

In de beste James Brown traditie! Wat ze ook over elkaar te vertellen hadden, ik geloof dat hij en Maceo elkaar betere muzikanten en artiesten hebben gemaakt. Dit album getuigt daar toch van, één groot feest! Er is veel bekend materiaal te horen, zij het van samples, verzamelaars of gewoon die heerlijk Sly Stone-cover! Jammer dat de verkoopcijfers tegenvielen. Hopelijk kan Maceo de dag van vandaag overleven op de status die hij verdiend verworven heeft.

Ja, erg goede plaat is dit. Er is geen duidelijke stijlverandering ten opzichte van het werk met James Brown. Maar waarom zouden ze dat doen als ze het zo goed doen. Fijne swingende funkplaat die nog heel vaak opgezet zal gaan worden.

Mooi, zoveel positieve reacties op mijn soulalbum van de week. Maar het is dan ook een prima plaat!
Lekker funky en iedere keer weer genieten.

Waar ik een heel album vol met de stem van James Brown soms wat vermoeiend vind, had ik er bij Maceo minder last van. Ook al is JB een betere zanger. Voor de verandering stoorden de instrumentale nummers mij niet. Wellicht omdat die goed gedoseerd worden. Het enige minpunt vind ik de lange speelduur van een aantal nummers. Bij die nummers vind ik het moeilijker om mijn aandacht er continu bij te houden. Maar al met al een prima funk-soul plaat waar de geest van JB sterk op aanwezig is (maar zijn stem gelukkig niet ). Ik doe mee met de hosanna rondom dit album.

Zo koop je een partij met Prince items op, en vind je dit cdtje er tussen.

Maceo, best leuk, want die man is een muzikale held, maar zijn solo werk kon me niet zo bekoren, dus verder weinig aandacht aan besteed. Voor ik besluit dit te verkopen toch maar even luisteren...

Ben blij dat ik dat heb gedaan, want dit is een heerlijk funky album!

Enige minpuntje vind ik Don't Waste This World Away. Ik neem aan dat Maceo deze ook zingt, maar hier kan je wel horen dat ie beter kan blazen dan zingen.

Maar dat mag de pret niet drukken! Gewoon 4 dikke sterren!

Wat een briljante funk plaat!

Net mijn eerste luisterbeurt achter de rug. Mss wat voorbarig maar ik start met 4,5*. Heerlijke funk die me doet opleven.

Fijn funkplaatje van een bende muiters (James Brown zal wellicht "not amused" geweest zijn). Maceo Parker neemt zelf de zang voor zijn rekening en doet dat prima, maar de echte sprankel blijft toch uit op dat vlak. Neen, vooral instrumentaal is dit een rijke plaat die swingt en groovet en ook wel wat doet denken aan Fela Kuti bijvoorbeeld.

3,5 sterren

Echt een heerlijke plaat. Zag hem in de sales bak bij Sounds in Delft. Op de gok gekocht, maar zeker geen spijt van !