Tina - Twenty Four Seven (1999)

Dit is een mooie CD met eigentijdse muziek. Alhoewel dit niet de beste CD van Tina is, staan er toch spetterende nummers op. Lekker om te luisteren!

Neen, Funk Star, dit is aalgladde overgepolijste popmuziek die niet gepast is voor iemand met zoveel klasse als "tante Tina".
Ik vind dit haar minste plaat tot nu toe, en eerlijk gezegd, muziek mag best wat grofkorreliger zijn, wat hoekiger en met wat meer soul en spirit in.
Dit is een leeg vat. Zie ook de evolutie die de platen van bijvoorbeeld Joe Cocker hebben meegemaakt; steeds gladder en leger, neen, dank U.

Geef mij maar Tina ten tijde van Ike & Tina of haar albums vanaf Private Dancer tot pakweg 1990.

Vind ik ook haar minste plaat, te glad en weinig memorabele songs behalve "Whatever You Need" en "When the Heartache Is Over". Al ben iets minder streng dan Father McKenzie.

Ik moet toegeven dat ik dit zeker geen echte 'TINA' stijl vind. Ik vind het een beetje standaard. Maar toch vind ik het wel een aardig album. Maar zeker niet de beste.

Mijn commentaar voor deze onbezielde, veel te gladde lege doos hier geldt ook voor dit album van haar mannelijke evenknie, wat flink achteruitboeren betreft;
Joe Cocker - Heart & Soul (2004)

Scheldbericht verwijderd.

Ik verbaas mij er een beetje over, maar dit is volgens onze site toch echt het laatste studio album dat Tina Turner ooit heeft uitgebracht, op 60-jarige leeftijd.

Gezien haar bezieling en enthousiasme tijdens haar live-concerten in 2009 en ook gezien de toch behoorlijke verkopen die Tina Turner standaard weet te halen, is het te betreuren dat we al 12 jaar niets nieuws van haar hebben gehoord.

Ik ben het wel en niet eens met Father McKenzie inzake zijn kritiek opTurner (en ook Joe Cocker) met betrekking tot 'aalglad en gepolijst'.

Tina en Joe hebben wel wat overeenkomsten.
Beiden beperken zich bijvoorbeeld alleen tot zingen. De rest is volledig afhankelijk van anderen. Vervolgens leidt dat tot goede en minder sterke momenten.

Meestal is al gauw 70% van het aangeboden werk acceptabel te noemen. Met uitschieters naar boven en naar beneden. Joe Cocker heeft bijvoorbeeld in 2010 weer een zeer acceptabel album uitgebracht. Het is jammer dat Tina Turner dus na 1999 niets meer heeft uitgebracht, het had ongetwijfeld nog tot een groot aantal sterke nummers kunnen leiden.

Zowel Turner als Cocker zal echter niet snel kunnen worden verweten geen 'bezieling' te hebben, dat is juist waar het bij beiden om draait, altijd ook om gedraaid heeft.

Dat Twenty Four Seven dan ook wat gepolijst klinkt is zeker waar, maar dat ligt niet aan de bezieling. Waar het wel om draait, is dat 'gepolijst' in combinatie met niet al te sterke songkeuzes leidt tot een album dat daardoor als 'minder' zal worden gekwalificeerd.

70% acceptabel als grens wordt hier dan ook zeker niet gehaald, maar misschien 45%. Daar reken ik dan nummers toe als When the heartache is over en Go ahead. De rest is redelijk standaard.

Tina Turner is 71. Zal het ooit nog gebeuren dat ze deze afsluiting van haar carriére ooit nog een verbeterd vervolg zal geven?

Leuk album, maar ze heeft betere gemaakt.