Danger Danger - Cockroach (2001)

Dit had de opvolger van Screw it! moeten worden, maar Ted Poley heeft door middel van een rechtzaak weten te voorkomen dat de plaat werd uitgebracht met zijn zang. Hierop werd de zang opnieuw opgenomen met nieuwe zanger Paul Laine, maar dit koste allemaal zoveel tijd dat de platenmaatschappij besloot om de plaat maar helemaal niet uit te brengen. De muziekbizz werd nu gedomineerd door Grunge en deze zou sowiezo floppen hoe goed hij ook was.

In 2001 is hij dan uiteindelijk toch uitgebracht als een dubbel cd, waarop beide zangers te horen zijn met dezelfde nummers. Mijn voorkeur gaat uit naar Poley, maar Laine is ook goed, het gaat meer om smaak. Ik vind het gewoon de beste DD plaat ooit !

Deze moet ik nog altijd zien te krijgen! Heb er zo hier en daar al veel positiefs over gelezen in ieder geval. Screw it! vond ik een heerlijk album dus als dit de opvolger moest worden zal dat wel lekker klinken! Ben erg benieuwd naar de verschillen tussen beide zangers.

Op een ingenieuze heb ik de plaat zo aangepast, dat het duidelijk is, dat het hier om een dubbelaar gaat, waarbij cd 1 door Paul Laine en cd 2 door Ted Poley is ingezongen....

De rest van de muziek incl. backing vocals is op beide schijven eender...

en?!?

Heb 'm nog niet gekocht. Wel gedownload. Klinkt goed! Zowel met Poley als met Laine als zanger vind ik het goed. Hoorde vandaag een nummer van de cd 'Rare cuts'. Nooit van gehoord. Ook maar eens achteraan gaan

Rare Cuts staat ook op mn I-Pod (?!?).

Ga ik ook maar eens luisteren :-p

Ik prefereer de Paul Laine-versies van de songs. Hij brengt ze toch wat aggressiever dan Ted Poley.
En dat was denk ik ook de bedoeling. Want de riffs van Timmons zijn ook lekker smerig.

Ik vind ze erg dicht tegen elkaar aan zitten. Ik vind het moeilijk om een favoriet te kiezen tussen deze twee zangers. Laine laat hier het beste werk horen dat ik tot op heden van hem gehoord heb. Hij weet ook die cover van Jim Croce's Time in a Bottle erg mooi te zingen.
Verder vind ik dat Poley een nummer als Afraid of Love weer beter zingt, maar Goin' Goin' Gone vind ik weer beter klinken uit het strot van Laine.
Ze zijn gewoon allebei goed!

Ben je ook bekend met solo spul van Laine? Zijn album 'Stick it in your ear' is erg de moeite waard! Zit min of meer in hetzelfde straatje als dit. Laine heeft zelfs nog nummers geschreven voor onze eigen Zinatra. Op hun album 'The great escape' staan een aantal nummers waaraan hij heeft meegeschreven. Ook erg de moeite waard!

Vielip, wat is jouw stem voor deze plaat?

Overigens heb ik deze plaat gesplitst in mijn iTunes opgeslagen, zodat ik kan kiezen tussen Poley en Laine.

En truth is: de versie met Laine staat op mn iPod, en de versie met Poley niet.

Dat komt gewoon door Still Kickin. De versie met Laine is zo tergend vet!!!

Ik vind het moeilijk om hier een cijfer aan te hangen eerlijk gezegd. De meeste nummers kende ik al in de Laine uitvoering dus dat neem je op de één of andere manier toch mee in de beoordeling van de Poley versies. Ik hoor beide zangers graag eigenlijk. Al weet ik ook wel dat Laine de betere van de twee is. Maar ja, Poley is in mijn beleving nou eenmaal dé Danger Danger zanger. Enfin, ik geef een gemiddelde over beide albums: 3,5*

Twee keer dezelfde plaat (in een andere volgorde en eindmix) met de twee zangers die Danger Danger had; Ted Poley en Paul Laine.

Ted heeft meer een hairmetal-stem en Paul Laine meer een hardrock-stem. Moeilijk uit te leggen, maar Paul zingt veel rauwer.

Deze plaat is een samenraapsel van alle songs die de band rond die tijd bij elkaar had geschreven als opvolger van Screw It in 1993. De opnamen met Ted Poley zijn uit 1993 en die van Paul Laine uit 1994. De plaat met Ted werd tegengehouden door Ted en de plaat met Paul werd helemaal niet uitgebracht. 8 jaar na dato dan wel, maar ik vraag me af of er dan uberhaupt wel interesse in deze band was.

Was deze plaat in 1993 of 1994 uitgekomen, dan denk ik ook niet dat het veel zou verkopen. Nu hadden veel hair-bands rond die tijd 'stoer'-klinkende platen opgenomen (Poison, Warrant, Winger), dus het paste wel bij de rest.

Er staan wel wat gave songs op, maar veel van deze songs hebben inmiddels ook hun weg tot andere schijfjes gevonden, dus de verrassing is er wel een beetje af.