Pain of Salvation - Remedy Lane (2002)

Ik vind de remix beter dan het orgineel. De details zijn beter te horen en het klinkt allemaal net wet minder dof. Ook de drums zitten wat meer naar voren in de mix waardoor ze er beter uitspringen. Ik zet dus altijd de revisited versie op. De live versies zijn een leuke toevoeging voor de afwisseling.

Ik begin inmiddels wat meer aan de remix te wennen, en die heeft zeker zijn sterke punten. Ik ken het origineel door en door.. ik vind al die reverb wel wat hebben. Het begin van Beyond The Pale klinkt voor mij wat vreemd in de remix.

Pain Of Salvation is zo'n band waarbij je hun werk niet snel met elkaar moet vergelijken. Elk album heeft zn eigen thema en sfeer. Maar Remedy Lane is voor mij hun ultieme meesterwerk! Deze plaat raakte mij het meest en dat had maar een paar luisterbeurten nodig. Je moet voor deze muziek wel de tijd en moeite nemen. Het is geen standaard coupletje (2X) refreintje, coupletje werk. En wil je de tekst erbij volgen moet je blijven opletten. Daarnaast is het ook zware kost, je wordt er niet perse blijer van maar op mij maakte het wel diepe indruk, zowel in tekst als compositie. Er staan voor mij 2 tracks op van de buitencategorie (= meer dan 5 sterren), Undertow: opzwepende suspense en het sluitstuk Beyond The Pale. Progressieve (metal)-rock van de allerbovenste plank! Maar geen enkel nummer kan betrapt worden op middelmatigheid, zo staan er nog zeker 4 vijf sterren tracks op: Trace of Blood, This Heart Of Mine, Rope Ends, en de geweldige ballade Second Love. Deze samen met This Heart of Mine voorkomt dat het van zwaarmoedigheid door de hoeven zakt. Ook het sfeervolle instrumentale stuk Dryad Of the Woods draagt hier aan bij. Grote man hierachter is de heer Daniel Gildenlow. Hij schreef deze zeer persoonlijke muziek en is ook de zanger van de band. Sommige vinden zijn manier van zingen "klagerig"
maar ik vind dat wel meevallen, geeft ook meer dimensie aan zijn muziek.
Deze progressieve metal/rock met veel diepgang en kleur heb ik onlangs weer beluisterd en staat voor mij nog steeds als een huis. Daarom doe ik er nog een halfje bij en dringt het definitief mijn album top 10 binnen!

Ik huil vaker bij films dan bij muziek, maar het moment dat de vriendin die me Pain Of Salvation aanraadde een link doorstuurde naar A Trace Of Blood en uitlegde waar het over ging, had ik moeite met het drooghouden. Niet alleen bij dit lied, maar ook bij Rope Ends heb ik constant kippenvel en een naar gevoel van meeleven met de hoofdpersoon. The Perfect Element I was al een album waar Gildenlöw meer 'down to earth' was dan op de twee meer ongrijpbare conceptalbums voorheen, maar Remedy Lane raakt me alsof ik er zelf bij ben en het zelf mee heb gemaakt. Voorheen had moeite met This Heart of Mine (I Pledge) maar nu ik de tekst toch even meelees na het drama van de miskraam op A Trace Of Blood valt het me op hoe dit de tekst is die een vrouw absoluut nodig zou hebben na zo'n verschrikkelijke gebeurtenis.

Mijn absolute favoriete track-combinatie is echter Rope Ends/Chain Sling. Rope Ends heeft de verschrikkelijk naargeestige combinatie van het onderwerp van de jonge moeder die het niet meer ziet zitten en wanhopig probeert haar leven te beëindigen, maar het wil maar niet lukken. Het absolute wanhopige dieptepunt zit in het proberen zichzelf op te knopen aan de Winnie de Pooh stropdas van haar man.

"And Winnie is strong, would never let her fall
Prevents her from breathing till she's not there at all"

"Helpless she lies in rope ends and undies
Unseeing eyes fixating Eeyore's smile"

"Breathing she cries for rope ends and silk ties
Beautiful eyes, Piglet stands shy behind"

Het contrast tussen de verschrikkelijke gebeurtenis en de kinderlijke onschuld achter deze personages... kippenvel. Chain Sling voelt voor mij als een gevolg op dit lied, met de man die haar vindt en probeert haar bij zich te houden. Het refrein voelt zo wanhopig en intens aan, mogelijk Daniel's beste zangpartijen tot nu toe.

"There is nothing you can do to help me now
I am lost within myself as so many times before
There's nothing you can do to ease my pain
I am so, so sorry, but if you love me you must let go"

Dryad In The Woods dartelt prachtig heen en weer, helemaal met het besef dat dit hoogstwaarschijnlijk over Gildenlöw's partner gaat (hij verwees eerder al naar haar als dryad in A Trace Of Blood - "I kneel beside the bed where my bleeding dryad lies") waarop Remedy Lane een mooie trip door Memory Lane is met terugkerende thema's van eerdere tracks. Second Love is wederom een mooi rustpunt en het album sluit magistraal af met het meer dreigende Beyond The Pale.

De ballads zijn mooi, maar voelen alsnog net te veilig om 5 sterren te rechtvaardigen. Maar toch, als het album goed is, dan is het ook echt wel enorm goed. Er zitten beduidend meer rustpunten en nuance in de songs, waardoor nummers makkelijker los van de rest te beluisteren zijn dan de vorige albums die toch meer als een geheel voelden. Remedy Lane heeft voor mij wel een flinke hoeveelheid van de beste nummers ooit en staat als progplaat ver boven veel van de concurrentie.

Tussenstand:
1. Remedy Lane
2. Entropia
3. The Perfect Element I
4. One Hour By The Concrete Lake

Nou, laat ik me maar aansluiten bij de fans dat dit album inderdaad het beste PoS album (tot nu toe) is. Nog steeds ben ik niet overtuigd van de band en mijn 3,5* voelt erg genereus aan, maar dat is dan maar zo. Ik denk dat ik gewoon geen liefhebber ben van Daniel Gildenlöw als zanger (niet slecht, maar ook niet mijn smaak). Zijn teksten heb ik er deze keer wel bijgepakt. Als ervaringsdeskundige van miskramen herken ik mezelf wel heel erg in de teksten van A Trace Of Blood. Dat heeft hij echt wel heel goed verwoord.

Muzikaal vind ik PoS nog altijd te grillig. Kunstjes doen om indruk te maken, maar niet per se om goede songs te schrijven. Omdat Remedy Lane veel meer rustpunten heeft, is het grillige ook meteen een stuk minder. Er zijn hier wel degelijk momenten waarop de muziek ook voor mij indrukwekkend is. Als geheel is Remedy Lane nog net te afstandelijk. Belangrijk punt ook: ik zeur vaak over een te lange speelduur, maar dat heb ik hier nauwelijks opgemerkt. Het is een redelijk goed album. Maar ben ik fan? Nee.

Tussenstand:
1. Remedy Lane
2. One Hour By The Concrete Lake
3. Entropia
4. The Perfect Element I