Mötley Crüe - Mötley Crüe (1994)

Met nieuwe zanger John Corabi sloeg de Crue m.i. een hele nieuwe, 'coole' weg in.
Corabi is naast zanger ook gitarist, misschien nog wel beter dan gitarist Mick Marrs, waardoor dit album een vollere sound heeft. Na 10 jaar een feestband te zijn geweest, laten Nikki Sixx en z'n mannen hier horen ook degelijk in staat om nummers met diepgang te schrijven.

Door grote druk van de platenmaatschappij en natuurlijk de bekende groene flappen keerde schreeuwlelijk Vince Neill als snel terug en was het over met de muzikale ontwikkeling van the Crue.

Al is Generation Swine (met nummers nog uit de Corabi tijd) nog best te pruimen.

En dat is toch geweldig, Germ. Op een gegeven moment is het ook tijd om volwassen te worden. Persoonlijk vind ik dit het beste Crüe album, nog beter dan 'Dr. Feelgood' en die was ook al heel goed, dus van mij krijgt hij 5 sterren. Alles klopt gewoon aan dit album, de zang, de nummers, het geluid en noem maar op. Het is daarom ook erg jammer dat het grote publiek niets van dit album moest hebben, want ik had graag een vervolg op dit album gehad. Misschien had men voor een andere bandnaam moeten kiezen, want de naam Mötley Crüe staat toch echt voor feesten.

Ik ben het met je eens dat 'Generation Swine' ook een goed album is, ik vind hem zelfs beter dan 'Saints of Los Angeles'. Helaas verkocht de 'G.S.' cd ook niet best en kwam men 3 jaar later met de 'New Tattoo' draak. De teksten op die cd waren weer ouderwets 'dom' te noemen, '1st Band on the Moon', 'Punched in the Teeth By Love', 'Porno Star' en noem maar op. Misschien ligt het aan ons, Germ? Misschien zijn wij wel 'anders' dan de rest, haha.

Ben het helemaal met de bovenstaande reacties eens! Geweldig album is dit!! Maar ja, Crue zonder Vince is het toch niet helemaal dus hadden ze inderdaad misschien beter onder een andere naam verder kunnen gaan. Ik vond het album in het begin trouwens helemaal niks moet ik eerlijk bekennen. Je hebt toch bepaalde verwachtingen bij een Crue album en als je dan dit hoort....Gelukkig 'viel' ie na een tijdje toch en kwam ik erachter dat dit echt een topper is. Die zang gaat ook door merg en been trouwens, geweldig!
Toch schijnt dit album nog 2 miljoen keer over de toonbank te zijn gegaan destijds. Niet slecht als je het hebt over een flop

Ik vind dit zelfs wel een goed album, doet niet onder aan de andere albums maar is ook wel heel erg anders!

Het ís ook een goed album Ducoz! Eigenlijk het beste album dat Crue heeft gemaakt.

Idd hun beste plaat! Wat een heerlijke sound. En dit is het eerste album waarop ik hoor waarom Tommy Lee door iedereen zon goede drummer word gevonden.

Absoluut!! Ik kan dit album op elk moment van de dag luisteren. En dan te bedenken dat toen ik 'm kocht ik 'm terug woilde brengen! Je hebt toch bepaalde verwachtingen als je een nieuw Mtley album koopt. Ook al wist ik dat ze met een andere zanger verder gingen. Dit is toch echt totaal iets anders dan alles wat ze hiervoor hadden gedaan. Maar tsjonge, wat een topalbum!!!

Power in the music een lekkere stotterende riff dito drumwerk/geluid komt uit mijn kef boxen gerold ik ga er eens lekker voor zitten in mijn luierstoel. Carobi rapt er lekker op los verdorie wat een lekker nummer zeg. Vet geluid niks mis mee man alles klopt eigelijk he. Uncle jack ook al prima geen cliche's niet die eeuwige irritante refreintjes die 79 keer herhaalt worden. Hooligan's holiday potverdimme wat een drumwerk mars gaat er eens goed tegenaan hij piept en knarst en kraakt maar knakt nooit corabi zingt alsof zijn leven ervan af hangt wat een drive. Ik loop bewapend met mijn afstand bediening richting installatie en skip instinctief naar het volgende nummer(crue he) NAAAAAA ik wil dit nummer nog een keer horen duffe ha. Ik pak snel een biertje uit de fridge en ga nogmaals naar hooligan's luisteren wat een nummer. Misunderstood 6min 53 als dat maar goed gaat denk ik. Een aarzelend begin maar zodra de band echt invalt amuseer ik me wederom prima. De band werkt hard de band rockt de band deelt hooks uit is dit motley crue??? Al 4 nummers onderweg(eigelijk 5 2 maal hooligan's) en ik amuseer me op en top. Loveshine best aardig. Poison appels matig. Hammerd hamerd er inderdaad flink op los. Til death do us part ik maak zelfs een kort rock dansje of iets wat daar op lijkt. Schichtig kijk ik om me heen. Pff alleen mijn hond coocky heeft het gezien he he. Weer een scherpe hook van die mars de man heeft meer in zijn mars dan ik van mars tot nu toe gehoord had ha. Vlug nog een koude gele rakker halen. Welcome in the jungle eeeeh numb matig. Smoke the sky het koppie gaat nu op en neer headbangen heet dat geloof ik. Wat een drive en die mars wat is er met hem aan de hand? Samen met de drums en een schreeuwende corabi het word een feest. Mijn lichaam heeft zin om zich te bewegen. Dropping like flies ook al niet slecht zeker niet slecht!!! Driftaway hoor ik niet meer ik ben nu onderweg naar mijn buurman en vraag quasi onschuldig of hij meschien een kelder heeft.I'm in te mood. Hij doet net of hij me niet hoort. Ik loop terug en ga nog even checken of dit echt wel een crue cd is.... ja hoor. Dr feelgood de klassieker!!!???? Deze cd verpulvert feelgood tot een hoopje niets zeggend plastic. Nerveus speur ik nu al mijn motley cd's af maar ik vind nergens meer on vocals:John Corabi ain't that a shame. Wel een ene vince niel pffffff met gemak 4 pingels

Hahaha lachen iggy
Zelfs jij kan dus een Crüe cd waarderen!!

Zeker als die goed is is die goed. Nu effe wat anders aangezien ik je nogal vaak tegen kom en je een rock fan bent toch? Wil ik je eens graag attenderen op een ene frank marino en met name de cd's juggernaut en power of rock 'n' roll. Het is maar een tip meschien heb je ze al. Als dat niet het geval is toch eens even checken lijkt me wel iets voor je. groetjes iggy

Echt lullig voor Vince, dat de beste Crue-plaat zonder hem is...

Maar Corabi is ook een onwijs getalenteerde knaap.

Een wederom bewijst Tommy dat hij echt een onwijs goede drummer is....

Ben het met je eens Ozric wat betreft beste Crue album. Ik had er best mee kunnen leven als dit album echt een multi millionseller was geworden en ze met Corabi tot nóg grotere hoogtes waren gestegen! Maar ja...het mocht helaas niet zo zijn. En eerlijk is eerlijk; Crue zonder Neil is ook geen Crue

Het album wist me bij 'Power To The Music' al te boeien, en dan ben ik er toch zeker van dat die hele Vince Neil mij gewoon totaal niet aanstaat en dat hij mij ook niet weet te overtuigen noch te vermaken met zijn nummers, misschien haalt hij voor mij de kwaliteit er wat af, net dat beetje wat ik toch van deze band verwachtte. Een John Corabi weet dit wel te doen, en met zijn mooie harde stem weet hij Mötley Crüe net dat beetje hardheid te geven wat ze mistte, en met hem had ik nog wel wat meer albums willen horen.

De eerste vier á vijf nummers waren gaaf, vulde het album aan en werkte veel goeie potentie bij me op waarvan ik toch veelal wel gewoon genoot. Toch kakte het album soms iets in naar mijn gevoel, en vond ik sommige nummers nogal herhaald overkomen. Over het algemeen was dit wel een erg hard album, met goeie klanken, mooie gitaar spel en een super gave stem waarvan ik toch wel erg genoot. Dit album had Mötley Crüe wel echt nodig in mijn ogen die de band toch wel wat omhoog werkte.

Jammer dat ze niet door zijn gegaan met John Corabi, want zijn invloed heeft veel goed gedaan voor Mötley Crüe

Voorlopige tussenstand:

01. Mötley Crüe
02. Shout at the Devil
03. Dr. Feelgood
04. Girls, Girls, Girls
05. Too Fast for Love
06. Theatre of Pain

Probeer Corabi's band vóór The Crue ook eens zou ik zeggen; The Scream. Hebben 1 geweldig album gemaakt op basis waarvan hij door The Crue is gevraagd bij hun te komen. Ook zijn werk ná The Crue mag er zijn. Union (met daarin o.a. ook Bruce Kulick van Kiss) en The Dead Daisies. Al vind ik het iets minder in vergelijking met The Scream.

Ja, The Dirt kijken én herlezen. Vervolgens zit ome Ed weer met zijn snufferd in de Crüe discografie. Heel voorspelbaar maar nog altijd gezonder dan met je snufferd in het pretwaspoeder, lijkt me.

Ongelooflijk dat dit titelloze album helemaal niet aansloeg indertijd. Temidden van alle sobere grungetoestanden en daarnaast de Pantera's en Prongs vond ik deze goudeerlijke schijf van Crüe juist verfrissend en toch helemaal van de jaren 90.

Juist de soulvolle bijdragen van John Corabi maken het tot een doorleefde plaat waar de zweetdruppels vanaf spetteren. Sterke nummers met inhoud en levenservaring worden door middel van moddervette grooves in het gezicht uitgedreven. Hier en daar een slide of een mondharmonica als vage herinnering aan het veel succesvollere Dr Feelgood. Verder onherkenbaar als zijnde Mötley Crüe. Smullen geblazen tot en met.
Vooral de afsluitende ballade Driftaway is een waar pareltje.

Hoevaak ik deze ook probeer, het kwartje wil maar niet vallen. Ik ben het met bovenstaande berichten een dat het muziekaal goed in elkaar zit, maar ik mis de explosiviteit en de lol van platen als dr Feelgood of Life Wire. Op deze plaat klinkt crue voor mij vooral als een band die krampachtig een andere weg in wil slaan, en het verleden los wil laten.

Dat laatste klopt ook helemaal. Althans, zo beleef ik dit album ook. De heren doen dit echter op zo'n fantastische manier dat ik de oude Crüe helemaal niet mis. Ik moet daar wel bij zeggen dat me dat een aantal jaar gekost heeft. Ik had in het begin ook moeite met de nieuwe weg en miste ook de feestnummers en Vince. En ja, wellicht was het beter geweest om dit onder een andere naam uit te brengen. Maar ja, dat is allemaal achteraf en verander je niks meer aan. Voor mij blijft dit echter een kneiter van een album waar geen slecht stukje muziek opstaat.

Krampachtigheid hoor ik er niet in. Wel emotie en pit. Dit is de rol die door de band met iemand als John Corabi in de gelederen wel gespeeld had moeten worden. Toch het creatieve hoogtepunt van de heren Lee, Mars en Sixx. Ondanks het roemruchte verleden.

Grappig hoe dezelfde plaat zo verschillende geïnterpreteerd wordt. Ik mis juist alle creativiteit, en hoor alleen maar standaard 90’s rock, het klinkt mij allemaal vrij inspiratieloos en voorspelbaar. Ik vind het ook niet slecht, begrijp me niet verkeerd, maar ik ken zoveel betere Crue platen.

De heren vochten elkaar voor Corabi tot de band toetrad de tent uit. Neil had het helemaal verbruid. Hoewel de voorgaande platen enkele te gekke songs bevatten bleek Neil wel een zwakke schakel. Echter met name bij de swingende rock songs werd het gebrek aan zangtalent bij Vince gemaskeerd. De podiumpresentatie van de heren deed dit aspect tevens naar de achtergrond verdwijnen. Kortom Neil werd de winkel uit geknikkerd en de kaarten werden gezet op Corabi. Een totaal andere zanger, ruig, soulvol en krachtig, maar gezegend met een heerlijke stem. De plaat is voor Crue's doen ook lekker heavy. Het party imago wat aan de band hing lijkt hiermee ook naar de achtergrond te verdwijnen. Vreemd genoeg vind ik deze titelloze plaat beter worden richting het einde, hoewel de eerste songs zeker niet slecht zijn. Het lome maar loodzware 'Til Death Do Us Part, het swingende Welcome to the Numb, of het soulvolle Drift Away, vormen wat mij betreft de beste songs. Een dik uur vind ik echter net wat te lang om mijn aandacht volledig vast te houden. Dat het heavy maar lekker funkende Hypnotised het trouwens niet tot het reguliere album heeft gehaald vind ik niet alleen onbegrijpelijk, maar het had de plaat ook goed gedaan. Wellicht offtopic maar ik moet bij het beluisteren van deze worp de hele tijd denken aan Subhuman Race van Skid Row uit 95'. De sound, productie, insteek maar ook de opbouw tussen beide platen vertonen voor mijn gevoel redelijke overeenkomsten.

De suggestie dat Neil uit de band gekeild werd omdat hij niet goed genoeg kan zingen, klopt volgens mij niet. Dr Feelgood was het meest succesvolle album dat de band uitbracht dus why change a winning team? Wat was er wel aan de hand? De bandleden waren in die dagen van Feelgood nuchter en clean. Vince was de eerste die na een tijdje weer naar de fles greep. In zin dronken buien voldeed hij niet meer aan de verplichtingen van de band en dat liep begrijpelijkerwijs spaak.

Let dan wel even op het album Exposed dat Neil na zij ontslag uitbracht. Echt een te gekke plaat voor wie van Crüe houdt.

Ben het met je eens dat het niets te maken had vanwege zijn zangcapaciteiten (anders hadden de heren hem immers er allang uitgeknikkerd) maar met zijn onprofessionele houding. Als het gaat om Neil's vocale capaciteiten bleef en blijft Vince (in mijn ogen) echter achter in vergelijking met de instrumentele vaardigheden van zijn mede bandleden destijds. Desalniettemin voegde het vreemd genoeg wel met elkaar.
Het soloalbum van Neil zal ik nog eens aan een luisterend oor onderwerpen, ik kan mij trouwens herinneren dat de betreffende plaat destijds door de muziekpers werd afgeserveerd.

De modieuze muziekpers was wel klaar met artiesten die in de 80s bleven hangen.
Aardschok had er wel lovende woorden en een hoog cijfer voor over trouwens.

Klopt. In de Aardschok stond destijds een lovende recensie van Exposed. Kan me de zin 'en zo staat Neil alvast met 2-0 voor op z'n voormalig bandgenoten'. Of iets in die geest...Daar kwamen ze later dan weer op terug toen die met het Corabi album kwamen. Ik vind beide, ondanks totaal verschillend qua stijl, te gekke platen!

Yes. Crüe ging helemaal 90s waar Neil voortborduurde op Dr Feelgood.