Mötley Crüe - Mötley Crüe (1994)

Het album wist me bij 'Power To The Music' al te boeien, en dan ben ik er toch zeker van dat die hele Vince Neil mij gewoon totaal niet aanstaat en dat hij mij ook niet weet te overtuigen noch te vermaken met zijn nummers, misschien haalt hij voor mij de kwaliteit er wat af, net dat beetje wat ik toch van deze band verwachtte. Een John Corabi weet dit wel te doen, en met zijn mooie harde stem weet hij Mötley Crüe net dat beetje hardheid te geven wat ze mistte, en met hem had ik nog wel wat meer albums willen horen.

De eerste vier á vijf nummers waren gaaf, vulde het album aan en werkte veel goeie potentie bij me op waarvan ik toch veelal wel gewoon genoot. Toch kakte het album soms iets in naar mijn gevoel, en vond ik sommige nummers nogal herhaald overkomen. Over het algemeen was dit wel een erg hard album, met goeie klanken, mooie gitaar spel en een super gave stem waarvan ik toch wel erg genoot. Dit album had Mötley Crüe wel echt nodig in mijn ogen die de band toch wel wat omhoog werkte.

Jammer dat ze niet door zijn gegaan met John Corabi, want zijn invloed heeft veel goed gedaan voor Mötley Crüe

Voorlopige tussenstand:

01. Mötley Crüe
02. Shout at the Devil
03. Dr. Feelgood
04. Girls, Girls, Girls
05. Too Fast for Love
06. Theatre of Pain

Grappig hoe dezelfde plaat zo verschillende geïnterpreteerd wordt. Ik mis juist alle creativiteit, en hoor alleen maar standaard 90’s rock, het klinkt mij allemaal vrij inspiratieloos en voorspelbaar. Ik vind het ook niet slecht, begrijp me niet verkeerd, maar ik ken zoveel betere Crue platen.