The Pineapple Thief - Your Wilderness (2016)

Nee, niet via Burning Shed dit keer (al bestel ik daar ook veel) maar via Sounds Delft want dat kwam iets voordeliger uit. Sounds moet deze (2 cd versie) bestellen in de UK maar dit lukt nog niet echt. Ik heb nog even geduld dus afwachten maar.

Nu al twee weken op de repeat. Prachtig album dat me regelmatig doet denken aan Fear for a Blank Planet van Porcupine Tree. Dat door de afwisseling tussen stevigere en ingetogen stukken, door de sfeer, maar ook door het expliciete drumwerk van Harrison. Fend for Yourself bijv. had echter zomaar een The National song kunnen zijn. Prachtig die klarinet zomaar vanuit het niets. Kleurrijk album van een constant hoog niveau. Heerlijk om bij weg te dromen, maar ook als achtergrondmuziek bij het thuiswerken.

Wat is het toch fijn om door vrienden getipt te worden en dan muziek te ontdekken die je grijpt. Dit hele album vind ik echt fantastisch. Mooi. Ik heb meerdere albums geluisterd van PT. Maar voor mij is dit het mooiste album. The final thing on my mind als absolute topper. Maar dus eigenlijk geen slecht nummer te vinden dus 5*.

++ In Exile
++ No Man's Land
+ Tear You Up
- That Shore
+ Take Your Shot
+/- Fend for Yourself
++ The Final Thing on My Mind
+/- Where We Stood

Een afwisselend maar toch heel sterk album. De tracks In Exile, No Man's Land en Final Thing on My Mind staan in mijn top 5 van Pineapple Thief liedjes dus die zorgen ervoor dat ik het album toch wel kan aanraden en hem ook graag opzet. Kan het geen subliem album noemen door de wat rustigere filler nummers (Fend for Yourself, That Shore en Where We Stood) - ik merk sowieso dat de rustigere ballads van Pineapple Thief me nooit echt bevallen. Take Your Shot en Tear You Up zijn wel goede tracks.

In relatief korte tijd ben ik een groot liefhebber geworden van het werk van Bruce Soord, en dan met name zijn soloplaten.
Hoewel ik ontegenzeggelijk de kwaliteit opmerk van zijn werk met The Pineapple Thief heb ik meer moeite moeten doen om deze albums op waarde te schatten.
Pas vanaf Magnolia weet Soord mij te raken, alle platen die hij daarvoor heeft gemaakt boeien mij maar matig.
Met Magnolia, Dissolution en It Leads to This heeft de beste man mij ingepakt.
Deze drie platen draai ik met de regelmaat van de klok en blijven boeien.

Hoewel Your Wilderness in feite in weinig afwijkt van voorganger Magnolia weet het schijfje zich minder aan mij op te dringen.
Vreemd genoeg staan voor mij de beste nummers voor mij aan het einde van de plaat. De kracht van Soord zit hem voor mij in de (relatieve) eenvoud. Korte melancholische schetsen waarbij sfeervolle details worden toegevoegd.
Fend for Yourself is van een wonderlijke schoonheid, de wijze waarop de klarinet het nummer haast achteloos komt 'binnenwandelen' is zeer fraai.
Een ander prijsnummer is Where We Stood, de gitaarsolo is zwanger van spanning, net als de rest van het nummer een en al emotie uitademt.

De overige nummers zijn zeker niet slecht maar pakken mij net wat minder bij de lurven, ofschoon ik merk dat The Pineapple Thief mij veel meer weet te overtuigen als er minder wordt uitgepakt.
De lange passages - an sich niet eens zo aanwezig op deze plaat - waarin een ieder zijn deel heeft en de luisteraar overrompeld moet worden met het alom aanwezige talent, gaan geruisloos aan mij voorbij.
Het zal de reden zijn dat ik geen groot progrock liefhebber ben.
Als je echter juweeltjes als Fend for Yourself en Where We Stood uit je pen weet te krijgen heb je mijn aandacht.

Deze plaat kruipt onder je huid, maar niet meteen. Geef het tijd.

Goh... ik ben alweer 8 jaar en 5 maanden dolgelukkig met The Pineapple Thief. Met de muziek dan.
Wat gaat de tijd toch snel!