Black Oak - Equinox (2016)

'Het geheel is meer dan de som der delen' mag dan een vaak gebruikt cliché zijn, in het geval van Black Oak valt er geen speld tussen te krijgen. Wat begon als een soort grap van Thijs Kuijken (I Am Oak) en Geert van der Velde (The Black Atlantic), resulteerde in 2014 in collab-EP Black Oak. Daarna waren de tweede muzikanten, bewonderaars van elkanders muziek, niet op elkaar uitgekeken en bleef het duo samen muziek schrijven. Was Black Oak twee jaar geleden nog twee eilandjes onder één noemer, op het onlangs verschenen Equinox laat het duo horen dat de versmelting volmaakt is. De stemmen van Thijs en Geert groeien steeds meer naar elkaar toe en lijken inmiddels voor elkaar gemaakt. Daarnaast zijn de liedjes om je vingers bij af te likken. Noem dat gerust knap binnen een uitgekauwd genre als de indiefolk. Om u een beeld te geven: de harmonische samenzang doet soms denken aan Fleet Foxes, de songstructuren aan een even eigenzinnige band als Local Natives. Die namen zijn er slechts om een beeld te schetsen, want het karaktervolle Equinox kan uitstekend op eigen benen staan. De band creëert hier iets nieuws, vol troostrijke melodieën en vernuftige details. Neem het kristalheldere 'Melee', dat gedurende drie minuten twee keer schitterend als een bloem open bloeit. Of het frisse duet 'Gallop', dat doorkan als een tijdloos folkpopliedje. Alle elf de liedjes zijn goed tot fantastisch en Equinox als plaat is volledig in balans, hetgeen je maar zelden hoort. De kracht van Black Oak schuilt in de verstilde eenvoud. Dat je daarmee ook makkelijk gehoord kan worden wisten beide heren afzonderlijk al, maar de krachten bundelen lijkt een goede zet voor zowel I Am Oak als voor The Black Atlantic.

Van: Daans Muziek Blog