Little River Band - Playing to Win (1984)

Geweldig album! Heb 'm op de gok gekocht en blijkt een voltreffer. Farnham is toch wel een prima zanger hoor. En de albums met hem erbij zijn toch wat steviger dan het overige werk van deze band.

brrr.dat was schrikken toen ik dit album voor het eerst hoorde! Ik dacht eerst dat het helemaal niet de LRB was, het klonk meer als een vlak en gemiddeld album van Foreigner. Helemaal geen mooie harmonieën, samenzang en mooie melodielijnen zoals ik van ze gewend ben. En nu nog steeds vind ik het niks (althans, als het een willekeurige andere band was geweest had ik het misschien nog wel aardig gevonden, maar het betreft de LRB). Nee, voor mij is het skippen die hap, en luister dan naar het eerdere werk zoals het prachtige Diamantino Coctail, Sleeper Catcher en First Under the Wire, om er maar een paar te noemen. Dat is tenminste LRB!!!!

Geen mooie melodieën, samenzang en melodielijnen? Toch eens kijken of er in mijn hoes per ongeluk een verkeerde lp zit dan...

Vreemd genoeg helemaal niet zo'n slecht album van de heren. Het is zeker geen klassieker maar de powerpop, samenzang, het typische synthesizer geluid van de jaren 80 en powerhouse zanger John Farnham op zang leveren enkele nummers op die je al na 1 luisterbeurt kunt meezingen. Weg zijn de relaxte songs van de jaren 70, het moet nog gelikter en grootser. Als je niet beter weet had het openingsnummer kunnen dienen als titelsong voor een Rocky film. John Farnham is natuurlijk een prima zanger maar echt vergelijken met het vroegere werk van de band is lastig daarvoor vormt deze plaat een (te) vreemde eend in de bijt van de discografie van de band. Slecht wordt het nergens maar na 1 keer luisteren is de verassing er al wel direct af.

Ik heb dit album gekocht als onderdeel van “The Capitol Years”. De eerste albums zijn nog met Glen Shorrock, dit album is net als The Net met John Farnham op leadzang.

In eerste instantie had ik zoiets van: ‘Wat is dit?’. Steviger, up-tempo, en in weinig herinnerend aan de successen uit de jaren 70.

Toch: als je het album wat meer draaibeurten geeft, dan begint het te groeien. Ik las in recensies van mede musimeter gebruikers dat er geen harmonische zangpartijen te horen zijn. Ze zijn er wél, maar door het hoekige karakter van de nummers lijkt het of ze met een aan/uit schakelaar toegevoegd worden!

Toegegeven: ik vind de country-achtige sound van LRB heel prettig, maar dit album mag er zeker ook wezen! En persoonlijk vind ik het een samenhangender album dan The Net.

Staat hoog op mijn verlanglijstje!

Geen verkeerd plaatje maar in alles 1984, groots en pompeus, gelikt en catchy. Daar is niks mis mee en er staan een aantal prima songs op. Farnham is een uitstekende zanger en kwijt zich goed van zijn taak. Desalniettemin moet je dit plaatje in mijn beleving wat anders benaderen. Ik heb een hang naar zanger van het eerste uur Glenn Shorrock, de beste man is niet zozeer een betere zanger dan Farnham maar ik vereenzelvig Little River Band met de laidback vocalen van Glenn. Daarnaast het songmateriaal, ik vind tracks als It's A Long Way There, Light of Day, The Night Owls of Mistress of Mine niet te versmaden. Zeker met een koud biertje op een lome zomerse namiddag dag kun je mij wegdragen als ik dergelijke tracks voorbij laat komen. De sfeer, het relaxte karakter, de jamachtige setting in een aantal song, heerlijk. Dergelijk materiaal heeft de band met Farnham niet opgenomen, dat hoeft ook niet, Playing to Win is heel degelijk en zit goed in elkaar. Het is alleen een plaat waarvoor ik in de juiste stemming moet zijn, dat geldt een stuk minder voor de periode met Shorrock. Daar ben ik altijd voor in de stemming.

De goden waren mij zonet goedgezind: In een doos met platen voor 2 euro, met een stel Barclay James Harvest-lp's als interessantste titels, stond ineens een puntgaaf exemplaar van Playing to win. Ik ben op mijn knietjes gegaan, heb afgerekend, en wijl It's a long way there in mijn hoofd speelde, fietste ik in de zon van de markt naar huis.

Dit album valt mij ook wat tegen. Deze band is toch op hun best bij hun westcoast sound en relaxte Eagles achtige songs met meerstemmige samenzang. Dit soort muziek kunnen ze beter aan andere bands overlaten, was dan ook een vrij anoniem album.

Ja, daar zit wat in, in dat laatste. Ik kan beide varianten van de Little River Band goed smaken, maar heb toch een voorkeur voor het meer westcoast-achtige geluid van hun eerste platen, tot en met Night owls uit 1981, al was die laatste al een stap in deze richting.

Daarna werd het poppier, (nog) gelikter en vooral ook wat steviger, al is dat laatste een relatief begrip. Met John Farnham als nieuwe zanger - die we toen nog niet kenden, maar die een paar jaar jaren solo een aantal hits zou scoren - verdween ook de kenmerkende meerstemmige samenzang van het trio Shorrock, Birtles en Goble naar de achtergrond. Die zouden later noodgedwongen onder eigen naam verder moeten gaan omdat een later bandlid (Wayne Nelson, bij de groep sinds 1982) de rechten op de naam LRB had verworven.

Toch is dit binnen de strakke kaders van de AOR-poprock een heel aangenaam plaatje. Hoewel Farnham een ander soort zanger is dan het andere trio, past zijn stem wonderwel bij dit soort pittiger klanken. Maar de sound van LRB wordt per saldo inderdaad wel wat anoniemer, zeker op de nummers waarop Wayne Nelson de leadvocalen voor zijn rekening neemt.

Wat ik van deze plaat nooit helemaal begrepen heb is waarom er een verkorte versie van het titelnummer op staat. Het is een van de betere nummers van het album, maar de oorspronkelijke versie was een stuk langer, met een stevige gitaarsolo. Wellicht hebben ze die ingekort - ook op de single - omdat het nummer in die vorm té stevig was voor de gemiddelde LRB-fan. Het verscheen alleen als 12 inch single in de langere uitvoering. Gelukkig heeft mijn CD-versie die 'extended rock mix' als bonus.

Deze plaat is geproduceerd door Spencer Proffer, die ik voornamelijk kende van zijn productiewerk voor hardrock-acts als Quiet Riot, WASP, King Kobra en Heart. Vreemde combi, en dat maakt dit album tot de stevigste in de LRB-catalogus. Een vreemde eend in de bijt dus, maar zeker niet verkeerd.

Met die laatste zin ben ik het volkomen eens. Ik mag de oude(re) Little River Band ook graag horen maar met Farnham erbij werd het toch wat meer 'mijn ding'. Dit weekend maar weer eens draaien!

Overigens, wat vinden jullie van het prachtige i dream Alone (niet van dit album)? Had een wereldhit moeten zijn !

De oude LRB ken ik een beetje. Playing to win is een hebbeding voor de liefhebber en verzamelaar van AOR/melodieuze rock uit deze periode. Deze sound en stijl, daar gaat het juist om.

Moet ik checken. Ken het niet geloof ik.

Edit; I dream alone net geluisterd. Kende het inderdaad niet maar wat een geweldig nummer! Ik lees gemengde reacties bij het album maar dat geldt voor elk album van deze band hier op MuMe. Wat dat betreft heb je ook niks aan deze site

Ik ken het wel. Komt van het zwaar geflopte album Get Lucky (1990). Mooi nummer, mooiste nummer van die plaat ook, lees mijn commentaar bij dat album maar. In een rechtvaardiger wereld had het wellicht een hit kunnen zijn, maar ik vrees dat het daarvoor weer net niet genoeg single-potentie heeft. Misschien wil Rob Stenders zich er nog eens mee bemoeien; die toverde destijds Forever blue tenslotte jaren na dato ook om tot een (alleen Nederlandse) hit...

Ah was Stenders daar verantwoordelijk voor? Dat wist ik niet. Wat ik wel wist is dat dat nummer inderdaad alleen hier in ons landje een hit is geweest. Vond het altijd al wat vreemd maar nu weet ik de reden erachter

Onbegrijpelijk Ja dat dat alleen in Nederland een hit was, geweldig mooie song. I dream Alone had ik graag nog eens gecoverd gezien bv door the Eagles. Dan was het wellicht nog een hit geweest.

Eerste indruk: Klinkt alsof Dennis DeYoung een soloplaat opnam met Lou Gramm als gastzanger en van de platenmaatschappij moest het een beetje klinken als 90125 van Yes.